บทที่ 704: วิทยาลัยวิหารพาร์เธนอน ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth โม่ฟานรู้สึกว่าเจ้านายของเขาจู้จี้จุกจิกไปหน่อย ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็คือวีรบุรุษแห่งเมืองหลวงโบราณ แต่ไม่เพียงแต่จะไม่มีใครรู้สึกขอบคุณในคุณูปการของเขา พวกเขายังสั่งให้เขาไปที่นั่นที่นี่ราวกับว่าเขาเป็นลูกน้อง! โม่ฟานตระหนักดีว่าเมื่อเขารายงานตัวที่พระราชวังแห่งชาติแล้ว เขาจะต้องไปฝึกซ้อมกับทีมชาติ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการเดินทางไปต่างประเทศ เขาค่อนข้างตื่นเต้นกับเรื่องนี้ แต่สิ่งสำคัญอันดับแรกของเขาอยู่ที่หางโจว เขายังกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ถังเยว่ได้บอกกับเขา เขาไม่ได้สงสัยว่าซินเซี่ยกำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากเขา โม่ฟานเชื่อใจซินเซี่ยอย่างสมบูรณ์ แต่เขากังวลว่าเธอจะเข้าไปพัวพันกับปัญหาใหญ่บางอย่างที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัว “พ่อครับ พ่อช่วยเล่าเรื่องแม่ของซินเซี่ยให้ผมฟังอีกหน่อยได้ไหมครับ...อืมม...อืมม...โอเคครับ ผมเข้าใจแล้ว...” — โม่ฟานไม่ได้โทรหาซินเซี่ย เขาตรงไปที่โรงเรียนของเธอทันที โดยวางแผนว่าจะทำให้เธอประหลาดใจอย่างที่สุด อย่างไรก็ตาม โม่ฟานหาซินเซี่ยไม่พบ เธอไม่ได้อยู่ในห้องนอนของเธอ และไม่ได้อยู่ในห้องสมุด แม้แต่การโทรหาเธอก็ยังติดต่อไม่ได้ โม่ฟานเริ่มตื่นตระหนก ยิ่งเขาคิดมากเท่าไหร่ ความรู้สึกว่าซินเซี่ยกำลังตกอยู่ในอันตรายก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น โม่ฟานจึงไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาของซินเซี่ย เพื่อรับประกันความปลอดภัยของเธอ โม่ฟานจำเบอร์โทรศัพท์ของคนรอบข้างเธอได้แทบทั้งหมด เขาโทรออกทันที “โอ้ โม่ฟาน ไม่ต้องเป็นห่วงเธอหรอกนะ เธอกำลังอยู่ระหว่างการสัมภาษณ์ เป็นเรื่องปกติที่โทรศัพท์จะถูกปิด” อาจารย์ที่ปรึกษาของซินเซี่ยยิ้มและพูด “สัมภาษณ์เหรอครับ? สัมภาษณ์อะไรครับ?” โม่ฟานสับสน “คืออย่างนี้ วิทยาลัยวิหารพาร์เธนอนจะรับนักเรียนสี่คนจากประเทศเราไปศึกษาต่อต่างประเทศหนึ่งหรือสองปีเสมอ มันเป็นโอกาสที่ดีสำหรับสถาบันที่มีชื่อเสียงทุกแห่งในประเทศเรา สำคัญพอๆ กับโอกาสในการแข่งขันในทัวร์นาเมนต์วิทยาลัยโลกเลยนะ ดูเหมือนว่าวิทยาลัยวิหารพาร์เธนอนจะสนใจนักเรียนในหางโจวเป็นพิเศษ ฉันเลยแนะนำซินเซี่ยไป เธอน่าจะกำลังสัมภาษณ์กับตัวแทนจากวิทยาลัยวิหารพาร์เธนอนอยู่” อาจารย์หลู่กล่าว “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง...” โม่ฟานถอนหายใจอย่างโล่งอก ถ้าซินเซี่ยหายตัวไป โม่ฟานคงจะเปิดใช้งานโหมดปีศาจของเขาเพื่อค้นหาเธอไปทั่วโลก แต่เมื่อคิดดูอีกที ก็มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง... “เดี๋ยวก่อนครับคุณครู ถ้าซินเซี่ยได้รับเลือก นั่นหมายความว่าเธอจะต้องไปกรีซใช่ไหมครับ? ผมได้ยินมาว่าวิหารพาร์เธนอนตั้งอยู่ในกรีซ ดังนั้นผมเชื่อว่าวิทยาลัยก็น่าจะอยู่ที่นั่นด้วยใช่ไหมครับ?” โม่ฟานถามทันที “ใช่ ถูกต้องแล้ว แต่มันเป็นโอกาสที่เหลือเชื่อมากนะ วิหารพาร์เธนอนเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของธาตุรักษาและธาตุจิตใจของโลก วิหารพาร์เธนอนและวิทยาลัยถูกสร้างขึ้นในที่เดียวกัน ถ้าฉันอายุน้อยกว่านี้สักยี่สิบปี ฉันก็คงจะสมัครไปเรียนที่นั่นเหมือนกัน ซินเซี่ยมีความสามารถพิเศษอย่างยิ่งทั้งในธาตุรักษาและธาตุจิตใจ ฉันมั่นใจว่าเธอจะต้องได้รับเลือก!” น้ำเสียงของหลู่ผิงแสดงออกถึงความปรารถนาอย่างแรงกล้าต่อวิหารพาร์เธนอน อันที่จริง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โม่ฟานได้ยินเกี่ยวกับวิหารพาร์เธนอน เขารู้สึกภูมิใจในตัวซินเซี่ยหากองค์กรศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้สังเกตเห็นพรสวรรค์ของเธอ... แต่ปัญหาคือ เธอจะต้องไปเรียนต่างประเทศ! โอกาสที่คนจะเลิกกันตอนเรียนต่างประเทศนั้นสูงกว่าโอกาสที่คนจะเลิกกันหลังเรียนจบอย่างมีนัยสำคัญ ใครจะรู้ว่าเธอจะได้เจอคนเลว ไร้ยางอาย และไร้มารยาทแต่หน้าตาดีกี่คนในต่างแดน โม่ฟานเชื่อว่าซินเซี่ยจะไม่ถูกหลอกง่ายๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็น่าเป็นห่วงอยู่ดี! “ไม่ ไม่เด็ดขาด!” โม่ฟานปฏิเสธข้อเสนอนี้ทันที “ฉันรู้ว่าในฐานะพี่ชาย เธอมีหน้าที่ต้องดูแลน้องสาวแทนพ่อ แต่ถ้าเธอได้รับเลือกจริงๆ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ไปนะ ไม่ใช่ว่าเธอจะไปอยู่ที่นั่นตลอดชีวิตซะหน่อย เธอยังต้องเรียนที่นี่อีกสองปี เธอแค่จะไปเรียนต่อให้จบที่กรีซเท่านั้น นอกจากนี้ สิ่งที่เธอสามารถเรียนรู้ที่นี่ได้มันมีจำกัดมาก “แค่ปีหรือสองปีเท่านั้นเอง แล้วตอนนี้การเดินทางไปต่างประเทศก็สะดวกมาก เธอจะไปเยี่ยมเธอเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วเธอก็บินกลับมาได้เหมือนกัน” หลู่ผิงพูดอย่างจริงจัง เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าซินเซี่ยจะได้รับเลือก วิหารพาร์เธนอนเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดสำหรับผู้ใช้เวทรักษาและผู้ใช้เวทจิตใจ หากหลู่ผิงอยู่ในสถานการณ์เดียวกับซินเซี่ยในตอนนี้ เธอคงจะเสียใจไปตลอดชีวิตถ้าพลาดโอกาสนี้ไป หลู่ผิงตระหนักดีว่าพรสวรรค์ของซินเซี่ยในธาตุรักษาและธาตุจิตใจนั้นไม่มีใครเทียบได้ เธอเป็นผู้สมัครที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่จะไปศึกษาที่วิทยาลัยวิหารพาร์เธนอน เธอมั่นใจอย่างยิ่งว่านักเรียนของเธอจะดึงดูดความสนใจของตัวแทนจากวิทยาลัยวิหารพาร์เธนอนได้... “เธอเคลื่อนไหวลำบาก และที่นั่นก็ไม่มีใครดูแลเธอ ไม่ครับ ผมไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง” โม่ฟานกล่าวอย่างหนักแน่น “ไม่ต้องกังวลไปเลย ฉันเลือกเด็กผู้หญิงสองคนให้ไปเป็นเพื่อนและดูแลเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง พวกเขาจะรายงานให้เธอทราบตลอดเวลา!” หลู่ผิงตอบราวกับว่าเธอได้จัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว “นี่มัน...” “เธออาจจะกลับมาในหนึ่งปีถ้าเธอเรียนจบเร็วกว่ากำหนด ไม่อย่างนั้นก็แค่สองปีเป็นอย่างมาก เธออยากให้พรสวรรค์ของเธอไม่ถูกค้นพบจริงๆ เหรอ? แม้ว่าเธอจะยังสามารถเป็นผู้ใช้เวทรักษาที่มีความสามารถได้โดยไม่ต้องเข้าเรียนที่วิทยาลัยวิหารพาร์เธนอน แต่เธอจะกลายเป็นหนึ่งในผู้ที่เก่งที่สุดหลังจากไปที่นั่น ความจริงก็คือ ประเทศของเราต้องการผู้ใช้เวทรักษาชั้นนำของโลกอย่างมาก ถ้าซินเซี่ยไปที่วิทยาลัยวิหารพาร์เธนอน เธออาจจะสามารถนำความรู้ที่เรียนรู้กลับมาได้...” หลู่ผิงกล่าวเสริม “ยังไงก็ไม่ได้ครับ” “เอ่อ...” ในที่สุดหลู่ผิงก็หมดคำพูด เธอไม่คาดคิดว่าโม่ฟานจะดื้อรั้นถึงเพียงนี้ โดยปกติแล้ว ใครก็ตามที่ได้ยินข่าวนี้ก็จะรีบส่งคนไปอย่างกระตือรือร้น เพราะกลัวว่าคนของวิทยาลัยวิหารพาร์เธนอนจะเปลี่ยนใจ “เธอได้ถามการตัดสินใจของซินเซี่ยหรือยัง?” หลู่ผิงถาม “ไม่ครับ ผมตัดสินใจแทนเธอได้” โม่ฟานตอบ โม่ฟานเป็นคนใจกว้างมาโดยตลอด แต่เขาก็ปกป้องซินเซี่ยมากเกินไปเมื่อเป็นเรื่องของเธอ ไม่ก็คือไม่เสมอ! เขาเป็นห่วงอย่างมากอยู่แล้วเมื่อซินเซี่ยไม่ได้อยู่ใกล้ๆ เขา และตอนนี้พวกเขากำลังจะให้เธอไปเรียนต่างประเทศ? ไร้สาระสิ้นดี เขาไม่สนใจหรอกว่าวิทยาลัยแห่งนั้นจะเป็นสถาบันชั้นนำสำหรับผู้ใช้เวทรักษาในโลกหรือไม่! หลู่ผิงถอนหายใจ “ผมขอโทษครับ ผมเข้าใจว่าคุณครูเป็นห่วงอนาคตของธาตุรักษาของโรงเรียน” โม่ฟานเข้าใจความคิดของศาสตราจารย์ หากซินเซี่ยตกลงที่จะไปเรียนต่างประเทศ มันจะทำให้สถาบันเจ้อเจียงสามารถพัฒนาความสัมพันธ์กับวิหารพาร์เธนอนได้ ทำให้พวกเขาได้เรียนรู้มากมายจากวิหาร ซึ่งจะนำมาซึ่งประโยชน์มหาศาลต่อโรงเรียนธาตุรักษา! “ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนขอโทษ ฉันไม่คิดว่าเธอจะหนักแน่นขนาดนี้ อันที่จริงแล้ว ฉันโกหกเธอ เธอไม่ได้อยู่ที่การสัมภาษณ์ เธอกำลังจะขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่มุ่งหน้าไปยังกรีซ” หลู่ผิงกล่าว “คุณครูว่าอะไรนะครับ? เธอตกลงที่จะไปเองเหรอครับ?” โม่ฟานถามด้วยความตกใจ เรื่องร้ายแรงขนาดนี้ ซินเซี่ยจะต้องปรึกษากับเขาแน่นอน โม่ฟานไม่เชื่อว่าเธอจะเดินทางออกนอกประเทศโดยไม่บอกเขา “ความจริงก็คือ ตัวแทนของวิหารพาร์เธนอนได้เลือกผู้สมัครแล้ว พวกเขาเลือกซินเซี่ยทันที มันยังคงเป็นการสัมภาษณ์อยู่ แต่เนื่องจากคนของวิหารพาร์เธนอนมีเวลาไม่มาก พวกเขาจึงตัดสินใจพาซินเซี่ยตรงไปที่กรีซหลังจากการสัมภาษณ์ ซินเซี่ยไม่รู้เรื่องนี้เลย ฉันขอโทษ ฉันเป็นคนตัดสินใจแทนเธอเอง ฉันคิดว่าเธอจะเห็นด้วย เพราะ... (ถอนหายใจ) เอาเถอะ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเหมือนฉัน ฉันขอโทษ” หลู่ผิงกล่าว “บ้าเอ๊ย พวกเขาจะขึ้นเครื่องที่ไหน บอกผมมา!” “สนามบินส่วนตัวใกล้กับคุนซาน ฉันให้ที่อยู่เธอได้ แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอจะไปทันหรือเปล่า”