บทที่ 771: ผีสิงและปิศาจแดง แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth พวกภิกษุที่ร่ำร้องด้วยความเจ็บปวดได้โล่งใจเมื่อเห็นผู้มาเยือนที่ดูราวกับจอมเวทย์เสกมาเพื่อช่วยเหลือ ตาของพวกเขาถูกควักจนบอด ส่วนหูข้างขวาก็ถูกฉีกขาดไปแล้ว หากยังเสียมือไปอีก ก็คงตายเพราะเสียเลือดมากเกินไป แม้จะยื้อและทนความเจ็บปวดไว้ได้ก็ตาม “พอเสียที!” ผมของนาระ คุระโอริโซระชะงักเงื้อตั้งขึ้งด้วยความแค้น แสดงให้เห็นใบ้หน้าขาวซีดและน่ากลัว “เจ้านักลูกกวาดหัวล้าน ไอ้เรื่องการแก้แค้นของแก ฉันไม่สน แต่รีบปล่อยวิญญาณเพื่อนของฉันเดี๋ยวนี้เลย!” โม แฟนตะคอกไปที่นาระ คุระโอริโซระชี้หน้าเขาไปพลาง อี้ เจียงตู่ตกใจ เขาอุ้มแขนโม แฟนกระตุกแล้วถามว่า “แล้วพวกภิกษุจะให้เจ้าช่วยหรือไม่?” “ข้าไม่ได้เป็นสมาชิกสมาคมสันติภาพโลก ที่ญี่ปุ่นไม่มีผู้ปราบวิญญาณ หรือยูรามัน อะโทรบอยหรอกหรือ? จะมาให้พวกเขาช่วยก็ได้ ข้าสนใจแต่หมู่หลิงเสวียนกับเจ้าเจิ้งหมันยานเท่านั้น!” โม แฟนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา พวกภิกษุจะยังหวังพึ่งโม แฟนให้ช่วยชีวิต ในเมื่อพวกเขาเองก็มีส่วนผิดก่อนหน้านี้เช่นนี้หรือ? สมัยอยู่ประเทศของเขา โม แฟนเคยสวมผ้าพันคอสีแดงหลากแบบ พอเข้ามาที่ญี่ปุ่นพวกเขาก็ยังอยากให้เขารักษาสันติภาพอยู่อีกหรือ หา! สรุปง่ายๆ ถ้านาระ คุระโอริโซระยอมปล่อยหมู่หลิงเสวียนกับเจ้าเจิ้งหมันยาน ข้าก็จะไม่คิดจองเวรเรื่องอดีต “ข้าได้กลั่นเกลือวิญญาณพวกเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าเส้นสาปที่วาดด้วยเลือดมาจากไหน!” นาระ คุระโอริโซระไม่แสดงความเคารพโม แฟนแม้แต่น้อย พล่ามความจริงออกมาตรงๆ “ไอ้เวร เลือกดื่มเหล้าโทษในเมื่อสามารถดื่มเหล้าฉลองได้ เจ้าคิดว่าปู่ใหญ่โม แฟนเป็นแค่แขกชาวต่างชาติหรือ ข้าสังหารสัตว์อสูรอย่างแกมานับหมื่นตัวแล้ว!” โม แฟนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ยังจะกล้าใช้พลังวิญญาณของหมู่หลิงเสวียนและเจ้าเจิ้งหมันยาน มาปรุงเป็นแถวการปีศาจที่ก่อภัย เขาคงใช้พลังจากวิญญาณที่ถูกลักพาตัวมารังควานทำสิ่งชั่วร้ายมานานแล้ว ภิกษุชาวญี่ปุ่นผู้นี้แท้จริงแล้วไม่ใช่พระผู้มีเกียรติ มีทั้งคบหาคน การลักพาตัววิญญาณ และฆาตกรรม โม แฟนรู้สึกมีหน้าที่ต้องลงโทษแทนฟ้าดิน “อี้ เจียงตู่ ถอยไป ข้าจะฆ่าเขา!” โม แฟนโบกมือเป็นสัญญาณว่ากำลังจะเผชิญหน้ากับวิญญาณปิศาจ อี้ เจียงตู่ถอยห่างได้แม้อยากจะเข้ามายุ่ง แต่เขาไม่อาจมองเห็นนาระ คุระโอริโซระได้เลย “ฟ้าผ่าประทุ!” โม แฟนเรียกสายฟ้าหลายเส้นปรากฏขณะชี้นิ้วไปท้องฟ้า สายฟ้าดิ่งลงมาจากท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ด้วยประกายฟ้าระเบิดฟาดฟันไปทั่ว เส้นที่หนาที่สุดร่วงลงมาเร็วที่สุดพร้อมแสงสว่างจ้าบาดตา ผลของสายฟ้าสีม่วงดำที่กระทบกาลอวกาศดังก้องในบริเวณนั้น หินบนพื้นกลายเป็นผงและลอยขึ้นในอากาศ นาระ คุระโอริโซระเป็นดุจเงาราชา เขาลอยตัวอยู่เช่นเดียวกับมิยาตะ เสื้อคลุมของเขาแทบไม่ไหวตัวตามลม ทิ้งภาพซ้อนหลายพรวนขณะมุดหลบช่องว่างระหว่างสายฟ้า เมื่อสายฟ้าลดรูปแล้ว ไม่มีประกายไฟแม้แต่น้อยเกาะติดร่างเขา “คิดว่าตัวรอดเก่งนักใช่ไหม ลองหนีเรื่องนี้สิ!” โม แฟนชี้ท้องฟ้าด้วยทั้งสองมือเพื่อเรียกภัยพิบัติสายฟ้า “ระวังอย่าทำร้ายภิกษุพวกนั้นล่ะ!” อี้ เจียงตู่ทักท้วง “ข้าจะฝากพวกเขาไว้กับเจ้า ข้าต้องฆ่าวิญญาณปิศาจก่อน ไม่เช่นนั้นหากหมู่หลิงเสวียนกับเจ้าเจิ้งหมันยานเสียพลังวิญญาณมากไป จะอยู่ในอันตราย!” โม แฟนคำรามแล้วชะลอสายฟ้าลงเล็กน้อย อี้ เจียงตู่พยักหน้า ยกมือทั้งสองขยับภิกษุทั้งหลายด้วยกรงเล็บภาพมายที่ก่อรูปจากเจตนา พาตัวพวกเขาออกห่างจากบริเวณที่โม แฟนจะส่งสายฟ้า อี้ เจียงตู่ไม่มีเวลากังวลเรื่องภิกษุ เขาเพียงคว้าตัวพวกเขาแล้วเหวี่ยงออกไป ภิกษุอ้วนที่ดูแลครัวกำลังลอยอยู่กลางอากาศเห็นโม แฟนเกรี้ยวกราดเรียกสายฟ้าจำนวนมาก เส้นสายฟ้าฟาดลงสู่พื้นโดยตรง แต่กลายเป็นใยแมงมุมยักษ์ที่ประกายฟ้าระเบิดกระจายไปทั่ว! นาระ คุระโอริโซระไม่มีทางหนีรอด เขายืนอยู่ในใยสายฟ้า กระแสไฟฟ้าจุกจิกวิ่งขึ้นลงที่ร่าง ทิ้งรูโหว่ขนาดใหญ่บนร่างกาย แต่รอยแผลเหล่านั้นไม่มีเลือดไหล ไม่มีกระดูกอยู่ภายใน รูเหล่านั้นว่างเปล่า นอกจากนี้ บาดแผลต่างๆ ยังสมานหายเร็วมาก ค่อยๆ ต่อตัวกลับมาเหมือนเดิมทุกประการ รู้สึกราวกับต่อยผิวน้ำ แม้จะเกิดระลอกขยับขยายใหญ่โต น้ำก็จะกลับคืนสภาพเดิมในไม่ช้า โม แฟนงงงวย เขาเคยสู้กับสัตว์อสูรที่มีความสามารถฟื้นตัวยอดเยี่ยม แต่ไม่เคยพบสัตว์ชนิดใดที่ฟื้นตัวเร็วดังเช่นนี้ สัตว์อย่างวิญญาณปิศาจช่างแปลกประหลาดจริงๆ นาระ คุระโอริโซระดูเหมือนอารมณ์ไม่ดี เขาสั่งเย็นชาถึงปิศาจแดงหน้าตาแดงก่ำสองตัวที่เพิ่งฉีกแขนของจิไห่ขาดว่า “ฆ่าเขา!” ปิศาจแดงหน้าตาแดงก่ำสองตัวหันกลับมา ตากลางสีเทาของพวกเขาจ้องตรงมาที่โม แฟน ตัวหนึ่งแม้กระทั่งเหวี่ยงแขนเลือด淋漓ของจิไห่ไปทางโม แฟน ปิศาจแดงหน้าตาแดงก่ำแข็งแกร่งอย่างยิ่ง สิ่งใดก็ตามที่พวกเขาขว้างปาออกมาสามารถตีคนให้ครึ่งตายได้ง่ายๆ โม แฟนรีบหลบหลีกไป พลังปะทะของแขนนั้นพุ่งช้ำเป็นหลุมบนหินข้างเท้าอี้ เจียงตู่ “เจ้ามองไม่เห็นปิศาจทั้งสองตัวหรือ?” โม แฟนถามอี้ เจียงตู่ อี้ เจียงตู่ส่ายหน้า มองเห็นเพียงเลือดสาดกระจายไปทั่วและภิกษุคลานเกลือกอยู่บนพื้น... “แล้วยังมาเรียกตัวเองว่าจอมเวทย์ธาตุสาป!” โม แฟนบ่นพลาง วิญญาณปิศาจเหล่านี้ชัดเจนว่าไม่ใช่พวกซอมบี้ จัดเป็นสัตว์ธาตุสาปจะเหมาะสมกว่า ความสามารถ ภาพมาย และแถวการของพวกมันเกี่ยวข้องกับธาตุสาป อี้ เจียงตู่ควรคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้ “พาภิกษุพวกนี้ไป พวกเขาอยู่ตรงนั้นข้าจะไม่สนเรื่องชีวิต แต่ก็ไม่อยากทำร้ายพวกเขาจนตายโดยไม่ตั้งใจ!” กล่าวโม แฟน ภิกษุทั้งหลายนอนเกลื่อนกลาดไปหมด ขัดขวางไม่ให้โม แฟนใช้พลังอย่างเต็มที่ โม แฟนจึงวิ่งหนีไปอีกด้านหนึ่งทันทีเมื่อปิศาจแดงหน้าตาแดงก่ำสองตัวเข้ามาใกล้ ให้โอกาสอี้ เจียงตู่ช่วยภิกษุทั้งหลาย นาระ คุระโอริโซระไม่อาจขัดขวางพลังธาตุอวกาศของอี้ เจียงตู่ได้ ไม่นาน อี้ เจียงตู่ก็พาภิกษุทั้งหมดออกมาจากแถวสาปแล้ว ขณะที่โม แฟนกำลังรบกวนปิศาจแดงหน้าตาแดงก่ำ เขาสังเกตเห็นว่า ไม่ว่านาระ คุระโอริโซระหรือปิศาจแดงหน้าตาแดงก่ำจะไม่ออกจากแถวสาป เขาจึงนึกได้ทันทีว่ามิยาตะเคยถามชื่อเขาคราวนั้น ดูเหมือนว่าเหล่าวิญญาณปิศาจจะทำร้ายผู้อื่นโดยตรงไม่ได้ ต้องพึ่งการสาปหรือก่อแถวสาปด้วยเวลาและความพยายามจำนวนมาก! แม้ว่าแถวสาปจะทำให้พวกมันสามารถทำร้ายเขาได้ แต่ก็มอบโอกาสให้โม แฟนโจมตีพวกมันเช่นกัน มิฉะนั้น คาถาของโม แฟนจะไร้ผลต่อพวกมันโดยสิ้นเชิง! นาระ คุระโอริโซระเผยโฉมแท้จริงออกมาแล้ว ใบ้หน้าหล่อของเขาเปลี่ยนเป็นดุจปิศาจสยดสยอง เขารอคอยการแก้แค้นวันนี้มานาน แต่นักเวทย์ทั้งสองได้พาภิกษุทั้งหมดออกจากแถวสาปแล้ว แผนแก้แค้นของเขาจึงไร้ประโยชน์ เขาจึงเปลี่ยนความเกลียดชังที่สะสมมานานหลายปีมาโถมที่โม แฟนทันที