บทที่ 838: เส้นทางกาแล็กซี ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth หลังจากใช้เวลาช้อปปิ้ง พาลิ้มลองอาหารอร่อยๆ และดื่มเหล้ากันไปบ้าง ฉู่เฟิงก็เชื่อว่าตัวเองกำลังเดินตามสูตรสำเร็จที่ถูกต้องสำหรับการ “ทำแต้ม” ไปแบบเต็มๆ {หมายเหตุผู้แปล: สามารถศึกษาความหมายของ “home run” ที่ใช้ในที่นี้ได้ใน Urban Dictionary} มู่หนิงซวี่ดูเหมือนจะมึนหัวเล็กน้อย สายตาเย็นชาปรกติของเธอตอนนี้กลับแฝงไปด้วยเสน่ห์น่าหลงใหล ผิวขาวซีดของเธอเปล่งประกายเป็นประกายชมพูอ่อนชวนเสน่ห์ เมื่อฉู่เฟิงมองไปที่เธอ เขารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะกระโดดออกมานอกอก เมื่อนานมาแล้ว ในยามที่มู่หนิงซวี่ยังเป็นเด็กเล่นสนุกกับเพื่อนบ้านแถววิลล่าของครอบครัวเธอในเมืองโบ ฉู่เฟิงก็แอบชอบเธอมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว กระทั่งเล็บมือเล็กๆ ร้อยเล่มเกวียนของเธอก็ยังดูแลขัดมันอย่างประณีต อารมณ์ขันที่เย่อหยิ่งราวเจ้าหญิงทำให้เธอดูโดดเด่นราวกับหงส์งามท่ามกลางเหล่าสาวๆ หากใครบางคนถามฉู่เฟิงถึงความทะเยอทะยานสูงสุดในวัยหนุ่ม เขาจะตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า นั่นคือการได้แต่งงานกับเจ้าหญิงน้อยผู้นี้! วันนี้ เขาได้มีโอกาสพาเธอออกเดท และก็กำลังอุ้มเธอกลับไปยังห้องพักของตน ฉู่เฟิงรู้สึกว่าความทะเยอทะยานที่ฝันไว้จวนจะกลายเป็นจริงเข้าแล้ว! เหล่าที่เสิร์ฟมาให้ค่อนข้างเข้มข้น มู่หนิงซวี่ไม่รู้ตัวเลยว่าฉู่เฟิงผู้แสนเจ้าเลห์กำลังพาเธอเดินไปยังห้องของตน ยามค่ําคืนเริ่มก่อตัวขึ้น ผู้คนรอบข้างต่างแยกย้ายกันไปตามทาง มู่หนิงซวี่ที่มึนเมาจนด้วยแอลกอฮอล์กลายเป็นลูกแกะตัวน้อยที่ไร้ทางสู้ในสายตาของฉู่เฟิง ไม่มีทางเลยที่ใครจะตอบรับเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอได้! ฉู่เฟิงรอคอยวันนี้มานาน กบตัวน้อยๆ กำลังจะได้ลิ้มลองรสชาติของหงส์สง่า… ทว่าเอ่ยคำว่า “กบ-หงส์” ออกมาก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมเสียเท่าไร ช่างเถอะ จะอย่างไรก็ตามคืนนี้จะต้องกลายเป็นคืนที่เขาไม่อาจลืมเลือนได้แน่ๆ ด้วยความเป็นจริงแล้ว ฉู่เฟิงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยขณะกำลังจะไขกุญแจประตูห้อง เขาพยายามเสียบกุญแจเข้าไปในรูแต่ก็พลาดหลุดมือไปสองสามครั้ง “นี่… นี่ห้องของฉันหรือเปล่า?” มู่หนิงซวี่เอามือลูบไล้ท้อนท้าย เธอเพิ่งจะรู้สึกถึงการระทมหลังเมามายของแอลกอฮอล์เข้าให้ เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลยตอนแรก “ใช่แล้ว” ฉู่เฟิงตอบพร้อมกับพยักหน้า มู่หนิงซวี่ไม่ได้สงสัยเลย เธอเดินเข้าห้องด้วยท่าทางโขยกเขก ฉู่เฟิงคว้าประตูและกำลังจะตามมู่หนิงซวี่เข้าไป แต่ทันใดนั้นเธอก็ฉกกุญแจไปจากมือเขาซะแล้ว ก่อนจะผลักปิดประตูด้วยแรงดัง “ปัง!” ฉู่เฟิงเกือบจะเอาหน้าชนประตูเต็มๆ เขาได้ยินเสียงล็อคประตูดังขึ้นในพริบตา “เฮ้ เฮ้!” ฉู่เฟิงเคาะประตูเรียก มู่หนิงซวี่กลับเพิกเฉยเสียงร้อง เธอมึนเมาเกินกว่าจะไหวตัว เธอมองเห็นเตียงนอนแล้วก็คว้านแขนลงไปนอนบนนั้น ม้วนตัวเองเข้าไปในผ้าห่มแล้วก็หลับปุ๋มทันทีเสมือนลูกแมวตัวน้อย มู่หนิงซวี่เพิกเฉยฉู่เฟิงอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าเขาจะเคาะประตูดังแค่ไหนก็ตาม ฉู่เฟิงมีสีหน้าดำเครือขณะยืนเกาะอยู่หน้าประตู ดังที่เขานึกเอาไว้ เรื่องราวจะไม่มีวันดำเนินไปตามบทของเขา… —- ฉู่เฟิงนั่งเงียบๆ ในห้องโถงชั่วครู่ ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ตลอดทั้งวันแล้ว เขาก็ยอมรับว่าเขาได้มีความสุขที่ได้ใช้เวลาร่วมกับมู่หนิงซวี่จริงๆ มันเป็นเวลานานมากแล้วที่พวกเขาไม่ได้ใช้เวลาด้วยกัน โดยเฉพาะหลังจากที่ทั้งคู่เติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่… เขาปล่อยถอนใจ เธอจะเป็นของเขาในที่สุด ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเร่งรีบ วันนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยม และยังมีเวลาอีกยาวนานข้างหน้า! เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉู่เฟิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก เมื่อเขาไม่สามารถกลับไปยังห้องของตนเองได้อีก เขาจึงตัดสินใจที่จะแอบไปนอนในห้องของมู่หนิงซวี่แทน กลิ่นน้ำหอมของเธอยังคงติดอยู่บนเตียงนอน ฉู่เฟิงรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจมดิ่งลงไปในความสุขขณะที่นอนลงบนเตียงของเธอ ฮือฮา แค่นอนบนเตียงเธอก็รู้สึกสุดยอดขนาดนี้แล้ว หากได้หลับเตียงเดียวกันพร้อมกันคงจะรู้สึกอย่างไร… ดูเหมือนว่าเขาจะต้องเร่งมือให้เร็วขึ้น ต้องตีเหล็กขณะที่ยังร้อนอยู่ ในฐานะผู้ชาย เขาควรจะเปลี่ยนเจ้าหญิงผู้บริสุทธิ์ให้กลายเป็นคุณแม่เสือ (MILF) ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้! —- ตลอดไม่กี่วันต่อมา สมาชิกในทีมคนอื่นๆ ดูเหมือนจะมีธุระยุ่งอย่างมาก พวกเขาหายหน้าไปต่างหาก ในทางกลับกัน ฉู่เฟิงและมู่หนิงซวี่กลับดูเป็นคนที่ว่างเวลามากที่สุด จากระดับพลังที่ทั้งคู่มีอยู่ในตอนนี้ จะไปฝึกซ้อมหรือไม่ก็ไม่มีความแตกต่างใดๆ เลย โดยเฉพาะกับมู่หนิงซวี่ ถึงแม้เธอจะใช้เวลาทั้งหมดนั่งสมาธิ ก็ไม่มีโอกาสเลยที่จะทะลวงผ่านกำแพงแข็งแกร่งที่ล้อมรอบ “เนบิวลา” ของเธอได้ การมุ่งมั่นเพียงลำพังนั้นยังไม่เพียงพอที่จะแก้ปัญหาที่เธอกำลังเผชิญอยู่ เนื่องจากทุกคนยุ่งกับธุระของตนเอง ฉู่เฟิงจึงยังคงพามู่หนิงซวี่ออกไปเดทอย่างต่อเนื่อง ทันทีที่ทดสอบสิ่งต่างๆ ในป้อมปราการริมทะเลตะวันออกเสร็จสิ้น พวกเขาก็เดินทางไปยังกรุงโตเกียว เมืองที่พัฒนาอย่างสมบูรณ์แบบแห่งนี้มีสถานที่และแหล่งท่องเที่ยวที่ไร้ขีดจำกัด รวมถึงของกินอร่อยๆ ที่ชวนลิ้มลองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มู่หนิงซวี่เองก็มีความสุขกับเวลาที่ได้ร่วมกันอยู่ เธอแทบจะลืมเรื่องการฝึกซ้อมไปได้เลย “ถ้าเรามาเที่ยวในช่วงฤดูซากุระบานสะพรั่งได้จะดีแค่ไหน…” เธอถอนใจ ความงามของซากุระในญี่ปุ่นนั้นสุดจะพรรณนาได้จริงๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทุกสาวน้อยคงจะจินตนาการถึงการได้สวมชุดสวยๆ ยืนอยู่ใต้ต้นซากุระพร้อมกับดึงดูดสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา… เมื่อได้ละทิ้งภาระอันหนักอึ้งของการฝึกซ้อมและการแข่งขันไว้เบื้องหลัง มู่หนิงซวี่มุ่งมั่นเพียงแค่อยากจะได้สัมผัสกับสิ่งต่างๆ ที่เธอพลาดไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นผู้คนหรือว่าสิ่งของรอบตัว การฝึกซ้อมนั้นน่าเบื่อหน่ายอย่างสิ้นเชิง เธอไม่อาจจำได้เลยว่าเธอได้ละทิ้งสิ่งของที่สวยงามต่างๆ อย่างกำไลข้อมือ ตุ๊กตา แต่งหน้า ปิ่นปักผม และสร้อยคอไปเมื่อไหร่ ทั้งหมดที่เธอให้ความสำคัญมีแค่ดวงดาว วงโคจรดวงดาว และลายผังดวงดาวเท่านั้น แม้ว่ามิติเนบิวลาอันกว้างใหญ่จะมีเสน่ห์เป็นของตัวเองทำให้ผู้คนยากที่จะหยุดแสวงหาระดับต่อไปได้ แต่ชีวิตที่เธอใช้อยู่ในตอนนี้กลับแตกต่างไปจากที่เธอเคยจินตนาการไว้ในตอนแรก นับตั้งแต่ที่เธอมีชีวิตอยู่เหมือนกับตุ๊กตาที่เดินได้ เธอคิดอยู่เสมอว่าต้องอดทนไปอีกเพียงปีเดียวเท่านั้นทุกอย่างก็จะเรียบร้อยดี เธอคิดอยู่เสมอว่าความยากลำบากที่เผชิญอยู่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเธออยู่ใกล้ความสำเร็จเต็มที แต่เมื่อเธอทำใจสงบลง เธอกลับตระหนักว่าเธอมิได้พบเจออะไรเลยนอกจากการสูญเสีย… เธอสูญเสียความไร้เดียงสา ความโรแมนติก และสีสันในชีวิตของเธอไป “อารมณ์ของเจ้าดูจะเปลี่ยนแปลงไปบ้างในช่วงนี้นะ” ฉู่เฟิงเอ่ยขึ้น “สิ่งต่างๆ ย่อมต้องจบลงในที่สุด” มู่หนิงซวี่ตอบ “เจ้าหมายความว่า ถึงเวลาแล้วหรือที่เจ้าจะละลายหินน้ำแข็งออกมาหลังจากที่ได้เพียรเพาะมันมาถึงสิบปี?” ฉู่เฟิงเสริมขึ้นมาทั้งที่รู้ความคิดของมู่หนิงซวี่เป็นอย่างดี “แม้แต่ข้าก็ยังจำเป็นต้องพักผ่อนบ้างเป็นครั้งคราว” มู่หนิงซวีกล่าว “ข้าจะช่วยเจ้า” ฉู่เฟิงรู้ซึ้งดีว่าสาวผู้นี้กำลังเผชิญกับปัญหาอะไร สาวน้อยผู้ที่ได้สนุกสนานไปกับมวลมนุษย์อย่างเต็มที่ตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอเช่นกัน เธอมีความสิ้นหวังอย่างยิ่งต่อกำแพงกั้นที่ขังเธอเอาไว้ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะลืมมันไปก่อนแล้วเพลิดเพลินไปกับเวลาที่เหลืออยู่ เพียงหวังว่าเธอจะสามารถค้นพบหนทางที่จะแก้ปัญหาได้เมื่อถึงเวลานั้น อย่างไรก็ตาม ฉู่เฟิงรู้ดีว่าเธอจะไม่ยอมแพ้เพียงเท่านี้แน่นอน ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เธอจะกลับไปฝึกซ้อมอย่างขะมักเขม้นอีกครั้ง ไม่ว่ากำแพงนั้นจะหนาเพียงใด เธอก็จะพยายามทะลวงผ่านมันอย่างไม่ลดละ แม้ต้องเผชิญกับความไม่แน่นอนก็ตาม หากเธอยอมพึงพอใจกับสภาพปัจจุบันแล้ว เพียงแค่ไปชมซากุระและลิ้มลองอาหารอร่อยๆ เหมือนหญิงสาวคนหนึ่ง เธอก็จะไม่ใช่มู่หนิงซวีอีกต่อไป ฉู่เฟิงไม่ได้โง่เขลาพอที่จะเชื่อว่าเธอได้คิดใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนแล้วและตัดสินใจที่จะมีเวลาใกล้ชิดสนิทสนมกับเขา เธอเพียงแค่กำลังพยายามขจัดความหม่นหมองของอารมณ์ ก่อนที่จะเตรียมตัวสำหรับการพยายามครั้งสุดท้ายของเธอ! “เจ้าต้องดูแลธาตุต่างๆ มากมาย ต้องการทรัพยากรมากกว่าข้า จึงไม่จําเป็นต้องช่วยข้า” มู่หนิงซวี่กล่าว “ข้าสามารถแสวงหาทรัพยากรได้ในภายหลัง แต่โอกาสจะหมดไปหากเจ้าพลาดมันไป นี่ เอาไป” พลางพูดพลางฉู่เฟิงก็หยิบวัตถุผลึกใส่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มู่หนิงซวีเหลือกตา เธอมั่นใจได้เลยว่าวัตถุในมือของฉู่เฟิงนั้นคือ “เส้นทางกาแล็กซี” แน่นอน เธอจำเส้นประสายตัวนี้ได้อย่างขาดเส้นสนิมประแจ!