บทที่ 845: ฉันก็ออกจากทีมเหมือนกัน แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth เสียงของชายชราดังครืนตอนกลางหูราวกับกำลังกรีดร้องผ่านสายโทรศัพท์มาจะบีบคออู๋ก่วนให้ขาดใจ อู๋ก่วนยืนงง เมื่อสายตัด เขามองเห็นหมู่หนิงซวีอยู่ข้างหลัง เขาหายใจรดไหล่เป็นจังหวะ คล้ายคนเพิ่งตกใจตื่นจากความฝัน “ผม… ผม…” อู๋ก่วนไม่เคยคิดว่าเหตุการณ์จะพลิกผันถึงเพียงนี้ เขาไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับหมู่หนิงซวีอย่างไร เขาคิดว่าจะแก้ปัญหาให้เธอได้อย่างง่ายดาย แต่สุดท้ายมันกลับกลายเป็นแบบนี้ “ฉันมาแค่บอกคุณว่านี่เป็นความเข้าใจผิด ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใคร” หมู่หนิงซวีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบ เธอไม่ต้องการให้อู๋ก่วนเข้าใจเธอผิด นอกจากนี้ เธอก็ไม่ได้สนใจอู๋ก่วนหรือข้อเสนอของเขาแต่อย่างใด แต่แววตาของเธอกลับหม่นลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินถ้อยคำที่ห้วนหาญจากปลายสาย “หมู่หนิงซวี เรื่องมันไม่เหมือนที่คุณคิด คุณตาของผมคงได้ยินข่าวลือบางอย่างที่แพร่ออกไป… เชื่อผมเถอะ ผม… ผมจะช่วยคุณเอง ครั้งหนึ่งผมได้สร้างชื่อเสียงที่เวนิส ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าคุณบริสุทธิ์ แต่ตอนนี้ ขอให้คุณอดทนรอผมกลับไปที่ประเทศของเราก่อน” อู๋ก่วนกล่าว “ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเองได้” “คุณจัดการไม่ได้หรอก… อิทธิพลมันใหญ่กว่าที่คิดไว้ ยกเว้นคุณจะสามารถดึงดูดความสนใจจากคนทั่วโลกได้จริงๆ” อู๋ก่วนตอบ “นั่นคือเหตุผลที่ฉันจะกลับไป ฉันจะต้องทำให้ได้!” หมู่หนิงซวีกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว คำพูดนี้มิได้กล่าวเพื่ออู๋ก่วน แต่เพื่อเตือนตัวเอง! เธอไม่ต้องการให้ครอบครัวเล็กๆ ของเธอต้องแบกรับชื่อเสียงที่เสื่อมเสียอยู่ตลอดไป เธอไม่ต้องการให้พวกเขาถูกคนในชาติตราหน้า เธอไม่ต้องการให้ผู้คนของเธอต้องใช้ชีวิตอย่างหนูขี้เมา หลบซ่อนตัวจากสายตาสาธารณะไปจนตาย นามสกุลของเธอจะเป็น “หมู่” เสมอ ไม่ใช่เพราะเธอมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลหมู่ แต่เพราะมันเป็นสิทธิของเธอที่จะได้ครอบครองนามสกุลนั้น ไม่มีความจำเป็นหรือเหตุผลใดๆ ที่จะต้องเปลี่ยนมัน! เธอจะพิสูจน์ให้เห็น และพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอให้ทั้งโลกได้รับรู้! —- บ่ายวันนั้น ฝนเย็นเริ่มตกหนักลงมา ป้อมปราการแห่งทะเลตะวันออกก็เริ่มเปียกโชกไปกับสายฝน ที่ปรึกษากำลังวางแผนจะออกเดินทางในช่วงเย็นหลังจากเสร็จสิ้นการสรุปผลให้กับทีม สมาชิกได้มารวมตัวกันที่ทางเข้าเพื่อส่งคณะที่ปรึกษา เป็นสิ่งจำเป็นที่ทีมต้องแสดงความเคารพ ท้ายที่สุดแล้ว คณะที่ปรึกษาล้วนเป็นนักเวทมนตร์ที่มีชื่อเสียงของประเทศ ประสบการณ์และระดับการเพาะเลี้ยงของพวกเขาจะมอบความช่วยเหลืออันยิ่งใหญ่ให้แก่เหล่านักเรียนหนุ่มสาวที่ยังไร้เดียงสา หมู่หนิงซวียืนอยู่เคียงข้างคณะที่ปรึกษา เธอไม่ได้กล่าวอำลาทีม เธอไม่ได้สนิทกับใครในทีมเป็นพิเศษ “เดี๋ยวก่อน หยุดก่อน!” พวกเขากำลังจะออกเดินหน้า เมื่อเสียงของโมฟานดังขึ้นจากด้านหลัง “โมฟาน คุณต้องการอะไร?” เมื่อซ้งเหอเห็นโมฟานวิ่งมาพร้อมกระเป๋า เขาก็ย่นคิ้วขึ้น โมฟานสะพายกระเป๋าแล้วกล่าวว่า “ผมจะกลับไปด้วย” “ทำไมคุณถึงจะกลับ? ทีมจะออกเดินทางในอีกไม่กี่วัน คุณเพียงอยู่ที่นี่และตั้งใจให้ดีก็พอ!” เฟิงลี่สั่งทันที และจ้องมองโมฟานราวกับจะสังหารเขา โมฟานวางกระเป๋าลงบนไหล่แล้วกล่าวว่า “ผมขอให้คนอื่นมาแทนผม ผมขอถอนตัวออกจากทีม” เมื่อโมฟานพูดอย่างนั้น ทุกคนแทบจะคลั่งไปหมด —เขาจะถอนตัวออกจากทีม!? —เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้หรือที่คนปกติจะพูด?— นอกจากอี้เจียงตู่ซึ่งความแข็งแกร่งล้ำหน้าทุกคนอย่างเด่นชัด คนอื่นๆ จึงได้รับโอกาสมาเพียงเพราะมีผู้คอยสนับสนุนเบื้องหลัง โอกาสนี้มีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด พวกเขาคือความหวังของผู้คน ส่วนแรงกระตุ้นเพียงเล็กน้อยที่จะถอนตัวออกจากทีมก็ยังถือเป็นความผิดที่น่ารังเกียจที่สุดแล้ว ยิ่งเกริ่นนำไปถึงการขอให้ถอนตัวจริงๆ! โมฟานกำลังสูญเสียสติอย่างแท้จริงที่ขอให้ถอนตัวออกจากทีม! —เรื่องตลกประเภทไหนกันเช่นนี้!— “เด็กน้อย ข้ากล้าให้แกพูดอีกคำเดียว!” เฟิงลี่หริบตา หนวดของเขายังหยิกขึ้นมาด้วย “ผมขอถอนตัวออกจากทีม ระหว่างนั้น ยังมีทีมผู้พิทักษ์ใช่ไหม? ผมจะไปเข้าร่วมทีมกับหมู่หนิงซวีเพื่อสร้างสีสันบ้าง” กล่าวโมฟาน เฟิงลี่เกือบจะระเบิดด้วยความโกรธแค้น ไอ้หมอนี่มาจากไหนกัน? มันถือเอาทีมชาติพอกพะไหร่ถึงจะเข้าออกได้ตามใจชอบ! มันถูกบังคับให้เข้าทีมโดยไม่ได้รับอนุญาตจากคณะที่ปรึกษาใดๆ และพวกเขาตัดสินใจที่จะปล่อยผ่าน แต่กลายเป็นว่ามันเรียกร้องให้ถอนตัวออกจากทีมโดยไม่ได้รับอนุญาต ความเคารพต่อทีมชาติของมันอยู่ที่ไหน!? “โมฟาน ข้าบอกแกแล้ว ยอมถอยคำพูด และพวกเราจะถือเป็นเรื่องตลกไป แต่ถ้าไม่ ข้าจะไม่เจอแกอีกเลย!” หน้าอกของเฟิงลี่พองโตด้วยความโกรธ สีหน้าของเขาก็เริ่มแดงเรื่อขึ้นด้วย “ทำไมคุณต้องโกรธอย่างนี้? ผมไม่ได้พูดว่าจะไม่กลับมา ความคิดของผมเหมือนกับหมู่หนิงซวีพอดี ผมจะออกจากทีมก่อน แล้วค่อยกลับมาในภายหลัง คุณเคยบอกว่าถ้าพวกเราทำผลงานได้ดีในฐานะผู้พิทักษ์ ก็จะมีโอกาสได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นสู่ทีมชาติ มันก็ง่ายดายเท่านั้นเอง” กล่าวโมฟาน กลุ่มคนรู้สึกราวกับมุมมองของโลกตะลุมบอนลงมาแล้ว เมื่อได้ยินถ้อยคำที่เหลวไหลของโมฟาน —มันโง่หรือเปล่า? ทุกคนในทีมผู้พิทักษ์ก็มีความสามารถสูงล้ำ แต่โอกาสที่จะได้เลื่อนขั้นเข้าสู่ทีมชาติก็ยังขึ้นอยู่กับว่ามีใครในทีมชาติถูกตัดสิทธิ์หรือไม่!— ในความเป็นจริงแล้ว สมาชิกทีมชาติจะมีโอกาสเข้าถึงทรัพยากรมากมาย แม้ว่าสองคนจะเริ่มต้นด้วยพลังที่เทียบเท่ากัน แต่ถ้าคนหนึ่งอยู่ในทีมชาติ ขณะที่อีกคนเป็นเพียงผู้พิทักษ์ พวกเขาก็จะพบว่าช่องว่างของพลังเริ่มห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ “โมฟาน เลิกยั่วยุได้แล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องตลก! ไปขอโทษคณะที่ปรึกษา และพวกเขาจะปล่อยคุณไป!” เจ้าฉวนหม่านข่มอยากจะคุกเข่าลงต่อหน้าโมฟานและวิงวอน —เฮ้ โมฟาน แค่อยู่ในทีมต่อไป ครั้งหนึ่งคุณกลับมาอย่างรุ่งโรจน์จากทัวร์นาเมนต์วิทยาลัยโลก คุณจะแต่งงานกับใครก็ได้ที่คุณต้องการ นอกจากนี้ หมู่หนิงซวีก็ไม่มีที่ใดที่จะหนีไปได้ นอกจากอยู่ในประเทศของเรา ถึงแม้เธอจะแต่งงานและมีลูก ด้วยฐานะของคุณตอนนั้น คุณก็สามารถชนะเธอกลับมาได้อย่างง่ายดาย เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ควรล้อเล่นอย่างแน่นอน!— “ข้าวของของผมแพ็คเรียบร้อยแล้ว ทุกคน ลาก่อนนะ! หนานยู เจียงเสี่ยวอู่ ผมจะคิดถึงคุณทั้งสอง” โมฟานที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยเหมือนเช่นเคย เขาเดินไปหาหลี่ซ่งเหอ และวางมือบนไหล่ของชายคนนั้นราวกับว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทกันมาก หลี่ซ่งเหอทำได้แต่นิ่งเงียบ หากไม่ได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาให้ปฏิบัติกับเด็กคนนี้ดี เขาก็คงมีความอยากจะเฆี่ยนเขาจริงๆ หลี่ซ่งเหอไม่มีทางเลือก เขาต้องทำเป็นคนดี เขาแนะนำเฟิงลี่ทันทีว่า “เฟิงลี่ ใจเย็นๆ เราควรจะ…” “ข้าจะโกรธทำไม? ข้าควรจะดีใจเสียอีกที่มีคนเต็มใจถอนตัวออกจากทีม ทีมชาติไม่ต้องการคนขาดความมุ่งมั่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่เข้าทีมด้วยวิธีไม่เป็นทางการ หายไปให้พ้นตา ยิ่งเห็นแก ข้าก็ยิ่งรำคาญ จงไปให้พ้น!” เฟิงลี่สาปแช่ง “ท่านปรึกษาฟาน ทำไมข้าต้องทำแบบนั้น ข้าจะกลับไปพร้อมกับท่านในวันนี้ ท่านไปจัดตั๋วเครื่องบินมาให้ข้าหน่อย และปลดการแช่แข็งตัวตนของข้าด้วย” กล่าวโมฟาน ดวงตาของเฟิงลี่จวนจะพรายไฟ แต่เขาลงมาระงับโทสะอย่างรวดเร็วและสั่งให้เพื่อนที่ปรึกษาอ้วนๆ ข้างๆ ไป “พาไอ้โง่นี่ไปด้วย!”