**ตอนที่ 1918: อาการเมารถ (ภาคต่อ)** หวังซินเหยียนเริ่มสัมผัสได้ถึงมวลความอึดอัดที่ตีตื้นขึ้นมาในช่องท้อง อาการเมารถเริ่มจู่โจมเธออย่างหนักหน่วง ทว่าในยามนี้เธอไร้ซึ่งเครื่องมือเจือจางความทรมานอย่างเครื่องเล่น MP3 เนื่องจากความเคร่งครัดต่อกฎระเบียบของสถานศึกษาที่สั่งห้ามพกพาสิ่งของส่วนตัวติดตัวมาด้วย “เป็นอะไรไป?” หลินอี้หันขวับกลับมามองด้วยความฉงน ก่อนจะพบว่าใบหน้าของซินเหยียนนั้นซีดเผือดราวกับกระดาษ เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากมน ร่างบางสั่นสะท้านดูน่าเวทนาคล้ายคนกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ทน... “ฉัน... ฉันคลื่นไส้... อาการเมารถมันกำเริบ... อยากจะอ้วก...” สิ้นเสียงแผ่วเบาที่ขาดห้วง ของเหลวสีขาวขุ่นก็พุ่งออกจากริมฝีปากบาง เปื้อนลงบนกางเกงของหลินอี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ทว่าหลินอี้กลับไร้ซึ่งท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ เขาไม่แม้แต่จะก้มลงมองรอยเปื้อนบนกางเกงของตนด้วยซ้ำ มือหนายื่นออกไปหมายจะกดจุดสกัดอาการให้เธอ แม้จะชะงักไปชั่วครู่ด้วยความลังเลในใจ แต่เมื่อเห็นว่าซินเหยียนยังคงพะอืดพะอมอย่างหนัก หลินอี้จึงสลัดความลังเลทิ้งไป เขาตัดสินใจสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อของเธอ กดลงบนจุดชีพจรสำคัญอย่างแม่นยำ พร้อมกับโคจร *Qi* บริสุทธิ์แผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายของหญิงสาวเพื่อสยบความปั่นป่วนในช่องท้องอย่างรวดเร็ว... แท้จริงแล้วอาการเมารถของซินเหยียนเกิดจากการที่กระเพาะอาหารสั่นสะเทือนตามแรงกระชากของรถ หลินอี้เพียงแค่ต้องปรับสมดุลธาตุในตับและกระเพาะของเธอให้สงบนิ่งลง ทุกอย่างก็จะกลับสู่สภาวะปกติ อย่างไรก็ตาม ในจังหวะนั้นเอง ไป๋เหว่ยเถาที่รู้สึกเบื่อหน่ายกับการเดินทางอันยาวนาน ตั้งใจจะชวนเพื่อนร่วมชั้นร้องเพลงเพื่อทำลายความเงียบเหงา แต่ทว่ายามที่เขาเดินผ่านหลินอี้ สายตากลับเหลือบไปเห็นภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น... ศีรษะของหวังซินเหยียนซบลงแนบอกของหลินอี้ ขณะที่มือของชายหนุ่มยังซุกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าของเธอในตำแหน่งที่ชวนให้คิดลึก! เขาถึงกับช็อกจนตาค้าง! เสียงอาเจียนของซินเหยียนนั้นแผ่วเบาจนไม่มีใครในรถสังเกตเห็น แต่เสียงอุทานประหลาด “ก๊ะ!” ของไป๋เหว่ยเถา กลับดึงดูดความสนใจจากนักเรียนทั้งคันรถ เพื่อนร่วมชั้นต่างหันขวับมามอง และกลุ่มคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ก็เห็นภาพเหตุการณ์ระหว่างหลินอี้และซินเหยียนเข้าเต็มสองตา—ทุกคนถึงกับตกตะลึงจนอ้าปากค้าง! “เป็นไปไม่ได้... นางฟ้าของผม... ถูกสอยไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ!” นักเรียนชายคนหนึ่งถึงกับแหงนหน้ามองเพดานรถพลางคร่ำครวญด้วยความร้าวรานใจ สิ้นเสียงโอดครวญนั้น สายตาของคนอื่นๆ ที่มองมาก็ยิ่งเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่ชวนกระอักกระอ่วน... ผมได้แต่ลอบยิ้มขื่นในใจ เจ้าหมอนี่ดันโผล่มาได้ถูกจังหวะเสียจริง ดันมาเห็นตอนที่ผมกำลังใช้ *Qi* รักษาอาการอาเจียนให้เธอพอดี แบบนี้ต่อให้มีสิบปากก็คงอธิบายให้เข้าใจยากเสียแล้ว! ทว่าคนอย่างหลินอี้ไม่ใช่ประเภทที่จะชอบป่าวประกาศแก้ตัวให้ใครฟัง หากเป็นในหอพัก ผมอาจจะยอมอธิบายให้ไป๋เหว่ยเถาฟังบ้างเพราะถือว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมห้องและมิตรแท้ แต่กับคนอื่นน่ะหรือ? การจะคาดหวังให้ผมไปอธิบายความจริงให้ฟังนั้น มันช่างไร้สาระสิ้นดี! เมื่อไป๋เหว่ยเถาสบเข้ากับสายตาของหลินอี้ เขาก็เริ่มรู้ตัวว่าได้หาเรื่องใส่ตัวเข้าให้แล้ว จึงรีบเบนความสนใจของทุกคนทันทีด้วยการตะโกนก้อง “ทุกคน! เราเดินทางมาครึ่งทางแล้ว มาร้องเพลงกันหน่อยดีไหม? ถือเป็นกิจกรรมกลุ่มครั้งแรกของเราเลยนะ!” ในที่สุด ความสนใจของทุกคนก็ถูกเบี่ยงเบนไปที่ไป๋เหว่ยเถา แม้ว่านักเรียนหลายคนจะยังสงสัยในความใจกล้าบ้าบิ่นของหลินอี้ แต่นี่ก็คือสังคมในรั้วมหาวิทยาลัย เรื่องพรรค์นี้เริ่มกลายเป็นภาพชินตาไปเสียแล้ว ตลอดสองวันที่ผ่านมา ทุกคนต่างเห็นคู่รักนักศึกษาพลอดรักกันตามป่าละเมาะหรือสระว่ายน้ำกันจนเป็นเรื่องปกติ แค่การสัมผัสถูกเนื้อต้องตัวกันแค่นี้จะไปสู้การ ‘ดวลดาบปืนจริง’ ในสระว่ายน้ำได้อย่างไร! ไป๋เหว่ยเถาเริ่มนำร้องเพลงของ ‘สวี่ซือหาน’ ซึ่งเป็นไอดอลยอดนิยมที่วัยรุ่นทุกคนต่างหลงใหลและร้องตามได้แม่นยำ เมื่อเขาสตาร์ทโน้ตแรก คนอื่นๆ ก็เริ่มร้องตามอย่างคึกคัก ยกเว้นก็แต่พวกของอิ้วปั่นหูและสมุนเพียงไม่กี่คนที่ทำหน้าบูดบึ้ง หวังซินเหยียนจมดิ่งอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง... ผู้ชายคนนี้แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่? หากเธอไม่รู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งระดับที่สยบศัตรูได้ในพริบตา เธอคงคิดว่าหลินอี้ก็คงเหมือนนักศึกษาทั่วไปที่ชอบฉวยโอกาส... แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย ในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในความคิดคำนึง เธอสัมผัสได้ว่ามือของหลินอี้ค่อยๆ ถอนออกไปจากร่างกาย ความเย็นสบายที่เคยแผ่ซ่านหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกวูบโหวงในใจที่เธอเองก็บอกไม่ได้ว่า... เธออยากจะรั้งสัมผัสอันแสนสบายนั้นไว้ หรืออยากให้เขาลดมือลงกันแน่ (โปรดติดตามตอนต่อไป)