**บทที่ 1921: อีกหนึ่งความเข้าใจผิด** หวังซินเหยียนเพิ่งจะดึงสติสัมปชัญญะกลับคืนมาได้หลังจากรับเสบียงมาไว้ในมือ—เธอถูกเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนสาวของหลินอี้อีกแล้ว แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรก และคงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เธอต้องเผชิญกับสถานการณ์ชวนกระอักกระอ่วนใจเช่นนี้ “พี่หลิน ท่านควรพาซินเหยียนออกไปหาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าข้างนอกนะ พวกผมผู้ชายมันพวกขี้เกียจ ไม่อยากไปยืนต่อคิวห้องน้ำทีละคนหรอก ปิดประตูเปลี่ยนกันในห้องนี่แหละ!” ไป๋เว่ยเถาเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเห็นหลินอี้เดินเข้ามาพร้อมกับหวังซินเหยียน “หึ... ก็ได้” หลินอี้ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ *‘พาหวังซินเหยียนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเนี่ยนะ? แล้วผมจะพาเธอไปที่ไหนกันดีล่ะ?’* “มีห้องน้ำสาธารณะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ฉันว่าคนอื่นคงไปรวมตัวเปลี่ยนกันที่นั่น...” หวังซินเหยียนเห็นหลินอี้ขมวดคิ้วก็เดาความคิดของเขาออกทันที “ห้องน้ำสาธารณะงั้นเหรอ?” หลินอี้กะพริบตาพลางหันไปมอง เขาเห็นห้องน้ำที่อยู่ห่างไปราวสองค่ายพัก ฝั่งผู้ชายนั้นดูบางตา แต่ฝั่งผู้หญิงกลับมีแถวยาวเหยียดประดุจขบวนมังกร หลินอี้เข้าใจสัจธรรมในทันที—พวกผู้ชายส่วนใหญ่มักไม่ถือสา ต่อให้ไม่เข้าห้องน้ำ แค่หามุมอับสายตาสักนิดก็เปลี่ยนชุดได้แล้ว แต่พวกผู้หญิงนั้นต่างออกไป พวกเธอไม่อาจเปลื้องผ้าต่อหน้าฝูงชนได้ ทว่าหากให้หวังซินเหยียนไปเข้าแถวรอ เธอจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน? ดูเหมือนซินเหยียนเองก็ตระหนักถึงปัญหานี้เช่นกัน ขั้นตอนการเปลี่ยนเสื้อผ้าของผู้หญิงนั้นซับซ้อนกว่าผู้ชายนับเท่าตัว หากต้องรอคิวจริงๆ คงกินเวลาไปหลายชั่วโมงเป็นแน่ “ทำไมเธอไม่ไปหลบหลังอาคารทาวน์เฮาส์นั่นล่ะ เดี๋ยวผมจะเฝ้าต้นทางให้เอง?” หลินอี้มองไปยังด้านหลังของอาคารพักอาศัย ตรงนั้นมีรั้วกั้นแยกส่วนออกไป พื้นที่ด้านหลังไม่มีอะไรเลยนอกจากร่องระบายน้ำคอนกรีต แต่มันดูสะอาดสะอ้าน ไร้ซึ่งร่องรอยของดินโคลน หวังซินเหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความขัดเขินแล่นเข้ามาเกาะกินหัวใจ แต่แล้วเธอก็ฉุกคิดได้ว่า... ขนาดหน้าท้องของเธอ เขายังเคยสัมผัสมาแล้ว! จะต้องอายอะไรอีกเล่า? เมื่อเห็นว่าบริเวณนั้นปลอดคนจริงๆ เธอจึงพยักหน้าตอบรับ “ถ้าอย่างนั้น... รบกวนด้วยนะคะ...” หวังซินเหยียนก้าวลงไปในร่องน้ำอย่างระมัดระวัง ลึกๆ ในใจเธอไม่ได้หวาดระแวงเลยว่าหลินอี้จะลอบมอง เธอเชื่อใจเขาอย่างประหลาด เพียงแต่ไม่อยากให้คนอื่นมาเห็นภาพไม่น่ามองเท่านั้น เธอรีบถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วในหลืบคอนกรีต ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเสื้อชั้นใน เธอก็เริ่มลังเล—หากต้องฝึกหนักต่อจากนี้และต้องใส่มันนอนทั้งชุดคงอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว แถมจะมาถอดทีหลังก็คงลำบาก สู้จัดการเสียตอนนี้เลยดีกว่า เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ซินเหยียนจึงปลดตะขอเสื้อชั้นในแล้ววางมันลงบนกองเสื้อผ้าที่เพิ่งถอดออก ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะหยิบเสื้อตัวใหม่มาสวม ลมฤดูใบไม้ร่วงเจ้ากรรมก็พัดกรรโชกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หอบเอาเสื้อชั้นในตัวบางปลิวหวือไปในอากาศ! อาภรณ์ชิ้นน้อยของเธอนั้นมิได้เสริมซิลิโคนหนาเตอะหรือมีโครงเหล็กหนักอึ้ง แต่มันคือเสื้อชั้นในผ้าบางเบาเน้นความสบาย เมื่อปะทะกับลมที่พัดผ่านค่ายพักอันโล่งเตียน พลังของลมจึงมหาศาลพอที่จะหอบมันลอยละลิ่วไปไกล “อ๊ะ!” ซินเหยียนอุทานลั่นด้วยความตกใจเมื่อเห็นอาภรณ์ชิ้นสำคัญปลิวหายไป เธอรีบเอื้อมมือออกไปสุดแขนหวังจะคว้ามันกลับคืนมา... หลินอี้ยืนหันหลังอย่างสงบนิ่งเพื่อรอให้ซินเหยียนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จ แม้เขาจะมีความรู้สึกดีๆ ให้เธอและสัญชาตญาณชายหนุ่มจะเรียกร้องให้หันไปมองเพียงใด แต่เขาก็มีหลักการและเกียรติยศพอที่จะไม่ทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนั้น ทว่าเสียงร้องของซินเหยียนทำให้หลินอี้สะดุ้งสุดตัว! หรือเธอจะเป็นอันตราย? ด้วยความห่วงใยที่พุ่งพล่าน หลินอี้จึงหมุนตัวกลับไปมองหวังซินเหยียนในทันที! ความจริงแล้ว การหันกลับมามองครั้งนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะซินเหยียนยืนอยู่ในร่องน้ำซึ่งมีขอบหินค่อนข้างสูงบดบังสายตา หากเขาเพียงแค่ย่อตัวลงย่อมมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ทว่า... จังหวะนั้นซินเหยียนกลับยืดตัวขึ้นสุดเหยียดเพื่อจะคว้าเสื้อชั้นในที่ปลิวไป แขนที่กางออกกว้างเผยให้เห็นปทุมถันคู่งามขาวผ่องประดุจหิมะสะคราญตา! “อึก...” หลินอี้ลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก สายตาจับจ้องไปยังทรวงอกนวลเนียนนั้น พลางคิดในใจว่า *‘นั่นมัน... ทั้งใหญ่ ทั้งขาว...’* เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าภายใต้เสื้อผ้าที่ดูเรียบง่าย หวังซินเหยียนจะซุกซ่อนความอลังการไว้ถึงเพียงนี้! แม้จะเทียบกับความมโหฬารของเฉินอวี่ซูไม่ได้ แต่เธอก็ล้ำหน้าคุณหนูฉู่ไปหลายระดับนัก! ความจริงแล้วเป็นเพราะเธอชอบใส่เสื้อชั้นในแบบบางเบาและสวมเสื้อผ้าลำลองสไตล์เรียบง่ายมาตลอด จึงยากที่จะสังเกตเห็นเสน่ห์ที่ซ่อนเร้นนี้ได้ หวังซินเหยียนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปเมื่อเห็นหลินอี้หันมา มือของเธอยังคงค้างเติ่งอยู่ในอากาศ ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา เมื่อเธอรู้ตัวว่าสายตาของหลินอี้กำลังจับจ้องอยู่ที่จุดใด ใบหน้าของเธอก็แดงซ่านลามไปถึงใบหู เธอรีบยกมือขึ้นปกปิดทรวงอกแล้วทรุดตัวลงซ่อนกายในร่องระบายน้ำทันทีด้วยความอับอายแทบแทรกแผ่นดิน... หลินอี้เริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้วว่าเหตุใดเธอถึงร้องเสียงหลง และเหตุใดเธอถึงทำท่า ‘ปักษาวายุสยายปีก’ เช่นนั้น—ที่แท้เสื้อชั้นในของเธอก็ถูกลมพัดปลิวไป และมันไม่ได้แค่ปลิวไปไกลธรรมดา แต่มันดันลอยไปค้างอยู่บนหลังคาอาคารทาวน์เฮาส์โน่น! หลินอี้ไม่รู้จะกล่าวเช่นไรดี ใจหนึ่งอยากจะรอให้เธอเปลี่ยนชุดให้เสร็จแล้วค่อยไปเก็บให้ แต่สถานการณ์มันบังคับ—เขารอไม่ได้ และซินเหยียนเองก็ขึ้นไปเก็บเองไม่ได้เช่นกัน! เขาถอนหายใจพลางส่ายหน้า ก่อนจะทะยานร่างขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยท่วงท่าอันสง่างาม อาคารทาวน์เฮาส์ที่ว่าสูงนั้น สำหรับผู้ฝึกหัด **Ancient Martial Arts** อย่างเขามันก็แค่การก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าว หลินอี้กระโจนเพียงไม่กี่ครั้งก็ถึงยอดหลังคา เสื้อชั้นในของซินเหยียนเกี่ยวค้างอยู่กับเศษวัสดุบนนั้น หลินอี้เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา ทันใดนั้นกระแสลมพัดมาปะทะใบหน้าอีกครั้ง แต่มันกลับหอบเอาความหอมหวลอย่างประหลาดมาด้วย เป็นกลิ่นกายสาวแรกรุ่นที่สะอาดบริสุทธิ์และน่าหลงใหลยิ่งนัก หลินอี้กะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะตระหนักได้ว่า... กลิ่นหอมนี้มาจากเสื้อชั้นในในมือเขานี่เอง กลิ่นหอมนั้นทำให้หลินอี้สั่นสะท้านไปถึงทรวง—มันช่างละมุนละไม ซินเหยียนไม่ใช่คนชอบแต่งหน้าจัดจ้าน และเขาก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้ใช้น้ำหอมประทินผิว แล้วกลิ่นนี้มัน... *‘หรือนี่จะเป็น... กลิ่นกายหอมสวรรค์ในตำนาน?’* ในขณะที่หลินอี้กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด เขาก็ได้ยินเสียงเรียกจากเบื้องล่าง “พี่หลิน?” ไป๋เว่ยเถาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมาจากอาคาร เขาแหงนหน้าขึ้นมองและพบกับหลินอี้ที่ยืนสง่าอยู่บนขื่อหลังคา “ไป๋เว่ยเถา?” หลินอี้หันไปมอง ทว่าลืมไปเสียสนิทว่าในมือยังคงกำเสื้อชั้นในของหวังซินเหยียนเอาไว้แน่น เมื่อไป๋เว่ยเถาเห็นสิ่งที่อยู่ในมือหลินอี้ ความเลื่อมใสศรัทธาที่เขามีต่อลูกพี่ก็พุ่งพล่านดุจสายน้ำเหลือง (Yellow River) ที่หลั่งไหลจากฟากฟ้าลงสู่มหาสมุทรอย่างไร้ทางย้อนกลับ! “พี่หลิน! ท่านมันสุดยอดจริงๆ สุดยอดเหนือคำบรรยาย! ถึงขั้นจัดหนักบนหลังคากับพี่สะใภ้เลยเหรอเนี่ย? เหนือชั้นกว่าพวกเล่นกันในรถ (Chezhen) หรือพวกบ้ากามทั่วไปเสียอีก ท่านนี่แหละคือ... ลูกพี่สายดาดฟ้าตัวจริง!” ไป๋เว่ยเถาชูนิ้วโป้งให้ด้วยความนับถืออย่างที่สุด เขาไม่เคยเห็นคู่รักคู่ไหนจะ ‘เร่าร้อน’ จนต้องขึ้นไปทำธุระกันบนหลังคาแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต! (โปรดติดตามตอนต่อไป)