**บทที่ 1917: อาการเมารถ (ตอนแรก)** หากปล่อยให้หลินอี้ลงมือสังหารล้างบางพวกมันสิ้นในกระบวนท่าเดียว ย่อมถือเป็นความสูญเสียที่ใหญ่หลวงเกินรับประทาน แม้ตระกูลโหย่วจะซุกซ่อนยอดฝีมือระดับสกายคลาส (Sky Class) เอาไว้ในเงามืด แต่ในเมื่อสำนักโบราณยังมิได้ให้ความเห็นชอบ แล้วใครเล่าจะกล้าบุ่มบ่ามปล่อยตัวออกมา? ยิ่งไปกว่านั้น สำนักปรุงยาสวรรค์ (Sky Elixir Sect) ยังได้ประกาศเตือนตระกูลเร้นลับฝ่ายขวาเอาไว้เป็นมั่นเหมาะ! ในยามนี้ สำนักปรุงยาสวรรค์แผ่ขยายอำนาจกล้าแกร่งขึ้นทุกวันจนก้าวข้ามสำนักโบราณอื่น ๆ ไปไกลโข ทว่าพวกเขาก็ยังมิได้มีพละกำลังล้นฟ้าถึงขั้นจะบดขยี้ทุกขุมกำลังให้เป็นผุยผงได้ในคราเดียว ดังนั้นจึงยังมิอาจโอหังจนเกินขอบเขตเกินไปนัก “เรื่องทางบ้านของเธอ... จัดการเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม?” ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและคำสนทนาสัพเพเหระของเหล่านักเรียนตลอดเส้นทาง กลับมีเพียงซินเหยียนและหลินอี้เท่านั้นที่ตกอยู่ในภวังค์แห่งความเงียบงัน ความอึดอัดโรยตัวลงมาจนผมรู้สึกทำตัวไม่ถูก สุดท้ายจึงต้องสุ่มยกหัวข้อขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบที่ชวนให้กระอักกระอ่วนนี้ “อืม... เรียบร้อยแล้วละ...” เธอตอบสั้น ๆ “นี่ยังไง เธอก็เป็น 'เมียน้อย' ของเขาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ไปอยู่กับเขาเสียเลยล่ะ?” ฉู่เมิ่งเหยากระเซ้าเย้าแหย่พร้อมรอยยิ้มพราย “ฉัน...” แววตาของเฉินอวี่ซูวูบไหวด้วยความกังวลชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่มันจะมลายหายไปในพริบตา “เอาละ ฉันจะพยายามให้ดีที่สุดก็แล้วกัน...” “หืม?” ฉู่เมิ่งเหยาขมวดคิ้วมองเพื่อนรักด้วยความฉงน วันนี้อวี่ซูดูมีพิรุธแปลก ๆ ปกติยัยนี่เคยพกความมั่นใจมาเต็มกระเป๋าไม่ใช่หรือ? แล้วไฉนคราวนี้กลับพูดจาแบ่งรับแบ่งสู้ว่า 'จะพยายาม' กันล่ะ? “ไม่มีอะไรหรอก วันนี้อากาศดีนะว่าไหม” อวี่ซูรีบตัดบทเปลี่ยนเรื่องทันควัน “??” คุณหนูฉู่มองเพื่อนสาวอย่างงุนงงสับสน ไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายกำลังจะสื่อถึงเรื่องอะไรกันแน่... เมื่อขบวนรถเคลื่อนคล้อยพ้นเขตสถานศึกษา พลันเลี้ยวเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินมุ่งหน้าสู่พื้นที่ทุรกันดารอันห่างไกล และในที่สุดเส้นทางลาดยางก็มลายหายไป กลายเป็นถนนดินลูกรังที่แสนขรุขระ! แม้ระบบกันสะเทือนของรถยนต์จะยอดเยี่ยมเพียงใด แต่แรงสั่นสะเทือนที่ประดังประเดเข้ามาอย่างต่อเนื่องก็เริ่มจะเกินขีดจำกัดที่เหล่านักเรียนผู้ถูกประคบประหงมมาอย่างดีจะรับไหว เสียงบ่นระงมดังขึ้นเป็นระยะ บ้างก็นึกเสียดายแทบขาดใจที่มิได้พกเบาะรองนั่งนุ่ม ๆ ติดตัวมาด้วย ทว่าทางด้านฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูกลับนิ่งสงบและเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด หากเป็นเมื่อครึ่งปีก่อน สองสาวบอบบางคงไม่อาจทนทานต่อความยากลำบากเช่นนี้ได้แน่ แต่หลังจากที่พวกเธอผ่านประสบการณ์เฉียดตายที่หุบเขาหิมะและรอนแรมผ่านเส้นทางที่สมบุกสมบันยิ่งกว่านี้มาแล้ว ถนนสายนี้ก็เปรียบได้เพียงแค่ทางราบเรียบธรรมดา ๆ เท่านั้น สองสาวสบตากันก่อนจะผลิยิ้มบาง ๆ มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจในประสบการณ์ชีวิตที่หาได้ยากยิ่ง สำหรับซินเหยียนนั้น แม้เธอจะไม่ใช่เด็กสาวที่รักความสบายจนเกินงาม แต่เธอก็ไม่เคยต้องเผชิญกับสภาพเส้นทางที่โหดร้ายขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะอาการเมารถที่เริ่มจู่โจมจนใบหน้าเริ่มซีดเซียว นั่นคือเหตุผลที่เธอต้องรีบหยิบเครื่องเล่น MP3 ขึ้นมาฟังตั้งแต่ก้าวขึ้นรถและเครื่องบิน... เพราะท่วงทำนองของดนตรีเท่านั้นที่จะช่วยบรรเทาอาการวิงเวียนสั่นสะท้านที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวได้