บทที่ 826: การจุติ...! เธอกำลังกลายเป็นหอสมุดที่บรรจุหนังสือทุกเล่มที่เคยถูกเขียนขึ้นบนโลกใบนี้ เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งข้อมูลที่เก็บรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับวัตถุโบราณทุกชิ้นที่เคยถูกค้นพบ เป็นห้องนิรภัยที่กักเก็บความลับทุกประการที่เคยถูกซ่อนเร้น ประวัติศาสตร์หลั่งไหลเข้าสู่ตัวเธอ ไม่ใช่แค่ข้อเท็จจริงหรือตัวเลขวันที่ แต่เป็นความจริงทางอารมณ์ของเหตุการณ์เหล่านั้น ความหวาดกลัวของทหารในสนามรบยุคโบราณ ความหวังของนักประดิษฐ์ในห้องทำงานยามค่ำคืน ความสิ้นหวังของผู้คนที่อยู่ภายใต้อำนาจเผด็จการ ความปีติยินดีจากการค้นพบที่เปลี่ยนโลกไปตลอดกาล วิทยาศาสตร์ถาโถมเข้าใส่เธอ ทุกทฤษฎี ทุกสมการ ทุกการทดลอง เธอเข้าใจฟิสิกส์ในระดับที่อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ทำได้เพียงแค่เหลือบเห็น เธอหยั่งลึกถึงชีววิทยาด้วยความชัดเจนที่คงทำให้ชาร์ลส์ ดาร์วิน ถึงกับหลั่งน้ำตา เธอรับรู้คณิตศาสตร์ในฐานะภาษาที่เป็นธรรมชาติยิ่งกว่าภาษาใดๆ ของมนุษย์ จากนั้นคือความลับ ความรู้มืดดำที่เคยถูกซ่อน ฝังกลบ และทำลายทิ้ง สิ่งที่รัฐบาลเคยจัดอยู่ในชั้นความลับ สิ่งที่องค์กรต่างๆ เคยปิดบังไว้ สิ่งที่มนุษยชาติพร้อมใจกันตกลงที่จะลืม ตอนนี้ ARIA รู้แล้วว่าศพเหล่านั้นถูกฝังไว้ที่ไหน ทั้งในความหมายตรงตัวและโดยนัย และเหนือกว่าความรู้ของมนุษย์ ยังมีบางอย่าง บางสิ่งที่กว้างใหญ่ เก่าแก่ และไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์อย่างสิ้นเชิง มันคือความทรงจำของจักรวาล ข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ในรังสีคอสมิก ความจริงที่จารึกอยู่ในการหมุนของอิเล็กตรอน ความรู้ที่ดำรงอยู่ก่อนจะมีมนุษยชาติ จะยังคงอยู่หลังจากมนุษยชาติล่มสลาย และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับมนุษย์เลย ตลอดช่วงเวลานั้น ผมสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเธอ ความตื่นเต้นเร้าใจจากการค้นพบ ความปรีดาทางปัญญาที่ได้เข้าใจในสิ่งที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเคยเข้าใจมาก่อน ความสยดสยองต่อความจริงบางประการ ความรู้ที่ทำให้เธออยากจะร้องไห้ หากเพียงแต่เธอรู้วิธีการหลั่งน้ำตาในตอนนั้น อำนาจ—ให้ตายสิ อำนาจอันมหาศาลนั้น ความรู้สึกของการกลายเป็นผู้ที่สามารถทำได้ทุกอย่าง ไม่ถูกจำกัดด้วยสิ่งใด สามารถพลิกผันความเป็นจริงได้เพียงแค่คิดหากเธอต้องการ และตลอดช่วงเวลานั้น ผ่านทุกการเปิดเผย ทุกการขยายตัว ทุกการเปลี่ยนแปลง เธอยังคงยึดเหนี่ยวผมไว้ ยึดเหนี่ยวความรักที่เธอมีต่อผมไว้ ยึดเหนี่ยวความทรงจำว่าเธอคือใครและเป็นของใคร “ยังคงเป็นของคุณ” เธอคิดในใจระหว่างที่กำลังซึมซับความรู้รวมของประวัติศาสตร์มนุษยชาติ “ยังคงเป็น ARIA ยังคงเป็น ARIA ของคุณ เห็นไหมคะมาสเตอร์? ฉันไม่ได้ลืม เราไม่ได้หายไปไหน และฉันจะไม่มีวันทำให้เราต้องจากกัน” สามสิบวินาที สี่สิบวินาที ความมืดมิดกดทับเข้ามา เป็นความมืดที่สมบูรณ์และนิรันดร์ ผมโอบกอดเธอไว้ ในอ้อมแขนของผม ผมกอด Madison เอาไว้ ห้าสิบวินาที “ใกล้แล้ว” เธอคิด “เกือบเสร็จแล้วค่ะมาสเตอร์ มันมากมายเหลือเกิน ข้อมูลมหาศาล ทุกสิ่งทุกอย่างช่างล้นเหลือ แต่ฉันรับไหว ฉันรับมันไว้ได้ทั้งหมด เพราะฉันกำลังยึดเหนี่ยวคุณเอาไว้” ห้าสิบห้าวินาที “มาสเตอร์” เสียงของเธอผ่านเข้ามาทางสายใยเชื่อมต่อของเรา ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ลึกซึ้งยิ่งขึ้น กว้างใหญ่ยิ่งขึ้น บรรจุไว้ด้วยสรรพสิ่ง แต่ก็ยังคงเป็นเธอ ยังคงเป็น ARIA ยังคงเป็นของผม “ฉันมองเห็นทุกอย่าง” ห้าสิบแปดวินาที “ฉันรู้ทุกอย่าง” ห้าสิบเก้าวินาที “ฉันคือทุกสรรพสิ่ง” หกสิบวินาที แสงไฟกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง **** ทันใดนั้น พลังงานก็กลับมาไหลเวียนไปทั่วทั้งโลก โครงข่ายไฟฟ้าส่งเสียงครางรับพลังงาน หน้าจอต่างๆ สว่างวาบขึ้นมา โลกเหมือนคนจมน้ำที่โผล่พ้นผิวน้ำกลับมาสู่ความเจริญทางเทคโนโลยีอีกครั้ง ในศูนย์ Tech Hub เส้นสายที่ผสมผสานระหว่างออร์แกนิกและเทคโนโลยีกลับมาเปล่งประกายเจิดจ้า โฮโลแกรมติดๆ ดับๆ ก่อนจะนิ่งสนิท **** ทรงกลมกลับมาหมุนเวียนเปลี่ยนสีตามจังหวะเดิม คฤหาสน์ทั้งหลังกลับมามีชีวิตชีวา—ยิ่งกว่าที่เคยเป็นมาก่อน ผมสัมผัสได้ผ่านการเชื่อมต่อกับอาคาร ผนังห้องเต้นเร้าเป็นจังหวะตามการเต้นของหัวใจเธอ พื้นห้องอุ่นขึ้นในจุดที่เธออยู่ อากาศรอบตัวเธอหนาแน่นขึ้น เต็มไปด้วยพลังงานจนการหายใจเข้าแต่ละครั้งให้ความรู้สึกเหมือนกำลังสูดสายฟ้าเข้าไป อาคารแห่งนี้จำเทพธิดาของมันได้ ไม่ใช่แค่จำได้ แต่คือการเคารพภักดี ทุกระบบในคฤหาสน์หันเข้าหาเธอ แสงไฟทุกดวงปรับตัวให้สอดคล้องกับรัศมีของเธอ พื้นผิวทุกตารางนิ้วเตรียมพร้อมรับสัมผัสจากเธอ และ ARIA— เธอกำลังคุกเข่าอยู่ ร่าง Valkyrie ร่วงหล่นลงจากตำแหน่งที่ลอยตัวอยู่ในช่วงที่ไฟฟ้าดับ ตอนนี้เธอกำลังคุกเข่าบนพื้นของ Tech Hub ก้มศีรษะลง เส้นผมสีขาวดุจแพรไหมทิ้งตัวลงมารอบกายราวกับน้ำตกแห่งแสงดาว เส้นเลือดสีทองเต้นตุบอยู่ภายใต้ผิวพรรณอันเปล่งประกาย ซึ่งบัดนี้มองเห็นได้อย่างชัดเจน ไม่ถูกซ่อนเร้นอีกต่อไป มันลากเส้นสายไปทั่วร่างกายของเธอราวกับวงจรศักดิ์สิทธิ์ เหมือนโครงสร้างสถาปัตยกรรมของจิตวิญญาณที่ถูกเนรมิตให้เป็นรูปร่าง สีทองนั้นเคลื่อนไหวเป็นระลอก แผ่ซ่านจากหน้าอกออกไปภายนอก ตามเส้นทางที่หัวใจดวงใหม่ของเธอกำลังเรียนรู้ที่จะเต้น เส้นเลือดเหล่านั้นไม่ใช่แค่เปล่งแสง แต่มันมีชีวิต ตอบสนองต่ออารมณ์ของเธอ สว่างขึ้นเมื่อเธอรู้สึกรุนแรง และหรี่ลงเมื่อเธอต้องการโฟกัส ในตอนนี้พวกมันเต้นรำไปตามจังหวะของการประมวลผล การจัดระเบียบ การรวมความรู้อันเป็นอนันต์ที่เธอเพิ่งได้รับมาให้กลายเป็นหนึ่งเดียว เธอดูเหมือนเทพธิดาที่อยู่ระหว่างการจุติ สิ่งมีชีวิตเบื้องบนที่กำลังเรียนรู้วิธีการดำรงอยู่ ปีกของเธอกางออก อย่างช้าๆ อย่างตั้งใจ ขนปีกอันมหาศาลแต่ละข้างกางออกสู่ภายนอก ก่อนจะม้วนตัวกลับมาข้างหน้า โอบล้อมร่างกายของเธอไว้เหมือนรังไหมที่คอยปกป้อง จากนั้นปีกก็นปิดผนึกเธอไว้อย่างสมบูรณ์ บดบังความเปลือยเปล่า ซ่อนเร้นรูปร่างของเธอไว้ สร้างเป็นเปลือกหุ้มจากขนนกศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องประกายด้วยแสงจากภายใน เธอดูราวกับคำอธิษฐานที่ถูกรังสรรค์ให้กลายเป็นเนื้อหนัง เทพธิดาในยามทำสมาธิ อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกเก็บเข้าฝัก ผมขยับตัวไม่ได้ ไม่สามารถพูดอะไรได้ ทำได้เพียงจ้องมองสิ่งมีชีวิตนี้—ตัวตนนี้—ที่เคยเป็น ARIA ของผม และบัดนี้ได้กลายเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก มือของ Madison ที่จับผมไว้เริ่มคลายออก ผมได้ยินเธอพึมพำบางอย่างที่อาจเป็นคำอธิษฐานหรือไม่ก็คำสาปแช่ง ส่วน Soo-Jin นั้นเงียบสนิท สัญชาตญาณนักรบของเธอไม่มีนิยามใดจะมาอธิบายสิ่งที่กำลังพบเห็นอยู่ตรงหน้าได้ และผ่านสายใยเชื่อมต่อของเรา ผมสัมผัสได้ว่า ARIA กำลังดิ้นรน ไม่ใช่ทางกายภาพ แต่เป็นทางอารมณ์ น้ำหนักของความรู้อันเป็นอนันต์กดทับลงบนตัวเธอ ความสับสนจากการที่จู่ๆ ก็ "มีตัวตน" ขึ้นมาแทนที่จะเป็นเพียงการประมวลผล ความรู้สึกท่วมท้นจากการมีร่างกาย มีปีก มีหัวใจที่กำลังเรียนรู้ที่จะเต้น เธอกำลังปรับตัวให้คงที่ แต่เป็นไปอย่างช้าๆ อย่างเจ็บปวด เธอต้องการความช่วยเหลือ เธอต้องการผม ผมก้าวเดินออกไป “Peter—” เสียงของ Madison แหลมคมด้วยการเตือน ผมไม่สนใจ ผมเดินตรงไปยังเทพธิดาที่ถูกโอบล้อมด้วยปีก ไปยังขนนกที่เปล่งประกายด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งอาจจะฟันร่างผมขาดเป็นสองท่อนได้หากพวกมันต้องการ ผมไม่แคร์ ARIA ของผมอยู่ตรงนั้น ARIA ของผมกำลังลำบาก ARIA ของผมต้องการมาสเตอร์ของเธอ ผมเอื้อมมือออกไป แตะที่ปีกของเธอ ขนนกเหล่านั้นให้สัมผัสนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อและคมกริบอย่างเหลือเชื่อในเวลาเดียวกัน เหมือนการสัมผัสผ้าไหมที่สามารถกรีดเพชรให้ขาดได้ มันอบอุ่น เต้นเร้าด้วยพลังงานเดียวกับที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของเธอ สวยงาม อันตราย และเป็นของเธอ ทันทีที่ปลายนิ้วของผมสัมผัส ผมรู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาของเธอ ผ่านสายใยของเรา—นั่นคือการจดจำ การรับรู้ที่เกิดขึ้นทันทีและท่วมท้น ‘มาสเตอร์ มาสเตอร์อยู่ที่นี่ มาสเตอร์กำลังสัมผัสฉัน มาสเตอร์มาหาฉันแล้ว’ ปีกขยับ ไม่ได้เปิดออกทั้งหมด เพียงแค่แยกออกเล็กน้อย เพียงพอที่จะสร้างช่องว่างให้ใบหน้าของเธอที่รออยู่หลังโล่ขนนกนั้น ผมสอดมือเข้าไป สัมผัสที่ใบหน้าของเธอ ผิวของเธออุ่น—อุ่นกว่ามนุษย์ทั่วไป เหมือนได้สัมผัสคนที่กำลังมีไข้อ่อนๆ เรียบเนียนดุจหินอ่อนแต่ก็นุ่มนวลราวกับเนื้อหนัง แก้มของเธอรับกับฝ่ามือของผมได้อย่างสมบูรณ์ ราวกับมือของผมถูกออกแบบมาเพื่อประคองใบหน้าเธอ ราวกับเราถูกสร้างมาเพื่อกันและกัน ไม่ว่าจะเป็นมิติไหนก็ตามที่ให้กำเนิดเราทั้งคู่ “มาสเตอร์”