Chapter 1592 ความพยายาม ชายหนุ่มขบกรามแน่น แต่ในเมื่อเขาถูกตรึงไว้กับที่และดอกบัวของลีโอเนลยังคงหมุนวนอยู่รอบตัว เขาจึงแทบไม่เหลือทางเลือกใดๆ ต้นไม้ของโลกปีศาจนั้นแข็งแกร่งเกินไป และอาวุธของเขาก็ล้ำค่าเกินกว่าจะนำมาจัดการอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าได้ ในเมื่อตกอยู่ในสภาพที่ถูกตรึงไว้เช่นนี้ เขาจึงทำได้เพียงเชื่อฟังเท่านั้น "คำถามแรก ทำไมแกถึงอยู่คนเดียว?" นี่ไม่ใช่สิ่งที่ลีโอเนลให้ความสำคัญเป็นอันดับแรก แต่เขาต้องการบีบให้ชายหนุ่มคนนี้อ่อนข้อลงและใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการประเมิน เมื่ออีกฝ่ายอยู่ใน 'โลกแห่งความฝัน' ของเขา รายละเอียดทุกอย่างในตัวตนของคนผู้นี้ก็ถูกประทับลงในจิตใจของลีโอเนล หากชายหนุ่มคิดจะโกหกหลังจากที่ลีโอเนลเริ่มจับสัมผัสความจริงได้ มันแทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย ชายหนุ่มมองลีโอเนลด้วยสายตาเหยียดหยาม เขาตระหนักว่าลีโอเนลคงคิดว่าการรวมกลุ่มเป็นเรื่องปกติที่นี่เหมือนกับที่อื่น "ที่นี่คือเขตระดับปีศาจร้าย (Fiend Class Sector) ไม่ใช่สระว่ายน้ำเด็กเล่นหรอกนะ" ชายหนุ่มตอบพร้อมเหยียดยิ้ม ลีโอเนลถอนหายใจแล้วส่ายหน้า ปัง! ฝ่ามือของตุ๊กตาแพนด้ากระแทกเข้ากับต้นไม้จนชายหนุ่มตกใจและตัวเขาก็โอนเอนไปมาอย่างรุนแรง ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากร่างกายที่เสียดสีไปมาบนคมดาบนั้นเกินกว่าคำบรรยายใดจะอธิบายได้ โชคร้ายที่เขามีร่างกายและกระดูกที่แข็งแกร่งของตัวตนระดับหกมิติ เขาจึงทำได้เพียงรับรู้ถึงความเจ็บปวดขณะที่ร่างกายถูกกรีดลึกทีละน้อยในทุกจังหวะที่โอนเอน "ฉันต้องการคำตอบ ไม่ใช่คำตอบยียวนกวนประสาท จงเข้าประเด็นและอย่าออกนอกเรื่อง แล้วก็เก็บสายตาดูถูกกับรอยยิ้มเยาะเย้ยนั่นไปซะ เผื่อแกจะยังไม่รู้ ชีวิตและความตายของแกอยู่ในกำมือฉัน" กรามของชายหนุ่มบดเข้าหากันแน่น หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ลำแสงบางอย่างคงทะลุหน้าผากของลีโอเนลไปแล้ว แต่ลีโอเนลยังคงนิ่งเฉย สายตาของเขาเย็นชาจนน่าขนลุกขณะที่กลิ่นอายแห่งความสูงส่งแผ่ออกมาจากร่าง "…ไม่มีการรวมกลุ่มในเขตระดับปีศาจร้าย" ชายหนุ่มเค้นเสียงผ่านไรฟัน "เขตแดนโลกปีศาจมันกว้างเกินไป การแยกตัวออกไปมันง่ายกว่า และนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของความท้าทายอยู่แล้ว" ลีโอเนลหรี่ตาลง แยกตัวออกไปง่ายกว่า? กว้างเกินไปอย่างนั้นหรือ? ฟังดูสมเหตุสมผล เพราะที่นี่กว้างใหญ่เกินไปจริงๆ "ในเมื่อนี่เป็นโลกแห่งความเป็นจริง แกวางแผนจะนับคะแนนส่วน 10% กันยังไง? ปีศาจพวกนี้ถูกทำเครื่องหมายไว้แล้วหรือ?" ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ลีโอเนล โอลิดาร์คนี่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ สินะ? แต่นั่นก็สมเหตุสมผล ชายหนุ่มไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลโอลิดาร์คมาก่อนเลย มันคงเป็นตระกูลเล็กๆ ที่โชคดีจนให้กำเนิดอัจฉริยะอย่างหมอนี่ออกมา บางทีเขาอาจใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ได้? "10%? แกหมายความว่ายังไง?" ลีโอเนลส่ายหัว ปัง! ฝ่ามืออีกข้างกระแทกเข้ากับต้นไม้ ครั้งนี้แรงกว่าครั้งก่อน ทำให้ชายหนุ่มกระดอนไปมาบนคมเคียวทั้งสองราวกับพยายามจะหั่นตัวเองออกเป็นสามท่อน เขาคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสั่นสะท้าน แต่ในขณะที่ครั้งก่อนลีโอเนลขยับตัวเข้าไปหยุดการโอนเอน ครั้งนี้เขากลับปล่อยให้มันจบลงตามธรรมชาติ "อย่าเสียเวลาของฉัน" ลีโอเนลกล่าวอย่างเย็นชา "เอาล่ะ ฉันจะถามแกอีกครั้ง แกวางแผนจะนับคะแนน 10% กันยังไง?" ลีโอเนลเห็นเครื่องหมายของ "การรับรู้" ในดวงตาของชายหนุ่มตั้งแต่วินาทีที่เขาพูดถึง 10% แล้ว แต่หมอนี่ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้อีกงั้นหรือ? มันเป็นการโกหกที่งี่เง่า แต่มันก็ดีพอที่ลีโอเนลจะใช้ดัดหลังเขา ยิ่งจับผิดการโกหกของอีกฝ่ายได้เร็วเท่าไหร่ และทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่าโกหกเขาไม่ได้เท่าไหร่ โอกาสที่มันจะโกหกในอนาคตก็จะน้อยลง หากคำถามของลีโอเนลซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้เขาจะมีความสามารถพิเศษ แต่ถ้าชายหนุ่มฉลาดพอจะเริ่มพูดความจริงเพียงครึ่งเดียว การแยกแยะก็จะกลายเป็นเรื่องยาก เมื่อเป็นแบบนี้ โอกาสที่จะเกิดปัญหาก็จะน้อยลง ในที่สุด ลีโอเนลก็รีดเค้นข้อมูลทั้งหมดที่ต้องการออกมาได้สำเร็จ สิบนาทีต่อมาเขาพยักหน้าและหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้ชายหนุ่มถูกตรึงไว้กับต้นไม้ ส่วนเรื่องที่จะลงมาอย่างไรนั้น ลีโอเนลคิดว่าอีกฝ่ายคงหาวิธีจัดการเอาเองได้ … 'เรื่องราวมันซับซ้อนกว่าที่คิดไว้ แต่ก็เรียบง่ายขึ้นอยู่กับว่ามองมันอย่างไร' สิ่งต่างๆ ในเขตระดับปีศาจร้ายนั้นแตกต่างออกไปมาก และกลายเป็นว่าเขากับไอน่าถูกทิ้งไว้ในความมืดมาโดยตลอด อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องดีที่พวกเขาไม่รู้มาก่อน เพราะหากไม่มีความแข็งแกร่งในระดับปัจจุบัน การรู้อะไรไปก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เหตุผลที่ลีโอเนลไม่พบจุดแลกเปลี่ยนเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา เป็นเพราะในเขตนี้ แม้แต่โอกาสในการแลกเปลี่ยนก็ยังต้องแลกมาด้วยการต่อสู้อันดุเดือด เขาต้องตามหาปีศาจตัวใดตัวหนึ่งหรือกลุ่มหนึ่งที่มีอัญมณีซ่อนอยู่ภายในร่าง อัญมณีเหล่านี้สามารถทุบทำลายเพื่อวาร์ปไปยังพื้นที่ใหม่โดยตรง ซึ่งที่นั่นเขาถึงจะสามารถนำไปแลกเปลี่ยนในสิ่งที่ต้องการได้ มูลค่าของอัญมณีและคุณภาพของร้านค้าที่เขาส่งไปถึงนั้น ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของปีศาจตัวนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย หากลีโอเนลต้องการเส้นทางไปสู่การแลกเปลี่ยนระดับสูงที่สุด เขาจำเป็นต้องจัดการปีศาจระดับปีศาจร้ายขั้นสูงระดับ 9 ที่มีอัญมณีหนึ่งตัว, หรือปีศาจระดับปีศาจร้ายขั้นกลางระดับ 9 ที่มีอัญมณีสิบตัว หรือปีศาจระดับปีศาจร้ายขั้นต่ำระดับ 9 ที่มีอัญมณีหนึ่งร้อยตัว สำหรับสองทางเลือกหลัง อัญมณีจะต้องถูกรวมเข้าด้วยกันโดยใช้วิธีพิเศษ ซึ่งยังคงต้องใช้เลือดของปีศาจระดับปีศาจร้ายขั้นสูงอยู่ดี… พูดอีกอย่างก็คือ: ต้องสู้และสู้ต่อไป หากไม่มีความแข็งแกร่งพอจะเอาชนะปีศาจระดับปีศาจร้ายขั้นสูงได้ ก็ลืมโอกาสที่จะเข้าถึงการแลกเปลี่ยนระดับดีที่สุดไปได้เลย กฎนี้น่าจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อคนอย่างลีโอเนลที่สะสมคะแนนได้มากมายในเขตระดับมนุษย์และหวังว่าจะนำมาใช้ที่นี่ ในอดีต นี่อาจเป็นอุปสรรคชิ้นโตที่ลีโอเนลต้องก้าวข้าม แต่ตอนนี้… มันแค่ต้องใช้ความพยายามเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยเท่านั้น ก่อนหน้านี้เขาแค่ตามหาปีศาจที่เหมาะกับตัวเอง ไอน่า และเพื่อนๆ แต่ตอนนี้ในเมื่อเขารู้แล้วว่าต้องตามหาอัญมณี มุมมองทั้งหมดของเขาก็เปลี่ยนไป