บทที่ 2931 เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้ ลีโอเนลเกือบจะหลุดขำออกมา จังหวะเวลาของเธอช่างเหมาะสมจริงๆ หรืออาจเรียกได้ว่าหน้าด้านอย่างเหลือเชื่อ แต่ก็นะ เมื่อพิจารณาจากความทุกข์ทรมานทั้งหลายที่เขาหยิบยื่นให้ตลอดไม่กี่ปีที่ผ่านมา เธอคงยินดีทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้แว้งกัดเขาให้จมเขี้ยว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะต่อให้ต้องทำมากกว่านี้เธอก็พร้อมจะทำ น่าเสียดายที่ลีโอเนลไม่เห็นกอกเกิลส์อยู่กับเธอ ซึ่งถือเป็นเรื่องที่น่าผิดหวังเล็กน้อย เมื่อมีความคิดนี้ผุดขึ้นมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับตัวเองอีกครั้ง ร่างกายของเขาหมดแรงโดยสิ้นเชิง แต่ดูเหมือนเขากลับรู้สึกดีใจที่ฟลอร่าเอาตัวมาส่งให้ถึงที่ ศัตรูประเภทนี้เป็นพวกที่น่ารำคาญที่สุดเมื่อคอยซุ่มโจมตีอยู่ในเงามืด แต่ในตอนนี้เธอมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาแล้ว ต่อให้เขาจะอยู่ในสภาพที่ไร้ทางสู้แล้วอย่างไรล่ะ? เขาจะหาทางจัดการเธอตรงนี้ เดี๋ยวนี้ ให้จบสิ้นไปเสียที ลีโอเนลสูดหายใจอย่างสั่นคลอน เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของตนกำลังประท้วงและส่งเสียงลั่นเหมือนเครื่องจักรเก่าๆ ที่กำลังวิ่งด้วยเชื้อเพลิงหยดสุดท้าย ถึงกระนั้น แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรง เขารู้สึกได้เลือนราง... ความรู้สึกมั่นใจนี้มาจากพลังธนู (Bow Force) ของเขา เขาได้สร้างมันขึ้นมาจากความมั่นใจที่ไร้ขอบเขตและไม่อาจแตะต้องได้ และนั่นเป็นเหตุผลที่เขาตอบโต้ไปเช่นนั้น 'ชี้นำด้วยหัวใจงั้นหรือ... ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะเป็นดาบสองคม ในขณะที่ลูกธนูของฉันจะทรงพลังขึ้นมากและเข้าเป้าแม่นยำกว่าเดิม... แต่สุดท้ายแล้ว ใจของฉันกลับโหยหาที่จะเป็นคนไร้ความรู้สึกและเผชิญหน้ากับทุกสิ่งด้วยความมั่นใจอันหาญกล้า' 'แต่ทัศนคตินี้เองที่ฉันต้องการจะทิ้งมันไป... ทัศนคติที่ดูเหมือนจะพยายามแทรกซึมกลับเข้ามาในชีวิตของฉันอีกครั้ง...' ลีโอเนลค่อยๆ กำหมัดแน่นจนคันธนูในมือแตกสลาย พลังธนูที่หลงเหลืออยู่ในอากาศยังคงส่งผลกระทบต่อเขา พลังที่สั่นคลอนโลกยังคงตกค้างอยู่ เบื้องล่าง สีหน้าของฟลอร่าสงบนิ่ง แม้ว่าเธอจะดูซูบผอมเพียงใด เธอก็เดินผ่านรอยแยกของฟองสบู่มนุษย์ (Human Bubble) เข้ามาอย่างไม่เร่งรีบก่อนที่มันจะปิดสนิทลง เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ โดยแทบไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับลีโอเนล บนใบหน้าของเธอแทบไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ เลย ไม่มีใครคิดเลยว่าเธอมีความแค้นฝังลึกต่อลีโอเนล ราวกับว่าเธอกำลังเฝ้ามองโลกโดยรอบอย่างใจเย็น เหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกควบคุมอยู่ในอุ้งมือของเธอแล้ว ลีโอเนลยอมรับไม่ได้จริงๆ ว่าอย่างน้อยในเรื่องของท่าทาง ผู้หญิงคนนี้ก็ร้ายกาจไม่เบา เพียงแต่น่าเสียดายที่เขาไม่อาจมองเธอเป็นอื่นได้เลยนอกจากคนหน้าด้านในตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์นี้ เธอจะกล้าโผล่หัวมาต่อหน้าเขาอย่างนั้นหรือ? พี่น้องของลีโอเนลดูเหมือนจะตระหนักถึงความไม่ปลอดภัยของสถานการณ์เช่นกัน สายตาของพวกเขาจึงเริ่มจริงจังขึ้น ฟลอร่าอยู่ในมิติที่เก้า พวกเขาสัมผัสเรื่องนั้นได้อย่างชัดเจน แต่ที่สำคัญกว่านั้น ลีโอเนลรู้สึกได้ว่าเธอมีพลังสถานะกึ่งสร้างสรรค์ (Quasi Creation State Force) ที่ดูเหมือนจะอยู่บนจุดสูงสุดของการทะลวงระดับ นี่ควรเป็นสิ่งที่ทำให้ฟลอร่าโกรธแค้นอย่างแท้จริง เพราะเธอต้องหลบหนี เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำลายรากฐานของตนเองและก้าวข้ามมิติโดยไม่มีการเตรียมตัวที่เพียงพอ ต้องรู้ไว้ว่าอัจฉริยะส่วนใหญ่ในมิติที่เจ็ดในอาณาจักรเทพจำแลง (Demi-God Realms) ขึ้นไป ที่เป็นเช่นนั้นได้ก็เพราะการยับยั้งพลังของตนเองโดยเจตนา หากเอลริออนต้องการ เขาสามารถเข้าสู่มิติที่เก้าได้ตั้งแต่ก่อนอายุสิบขวบเสียอีก แต่ในตอนนี้ เพราะลีโอเนล ไม่เพียงแต่เธอจะถูกขับออกจากตระกูล แต่เธอยังทำลายอนาคตของตัวเองลงด้วย หากเธอไม่แก้แค้น... เธอยังจะคู่ควรกับการเป็นอสูรแห่งความฝัน (Dream Asura) อยู่หรือไม่? ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เธอพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายฟองสบู่มนุษย์และใช้เวลาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ มันเป็นเวลานาน เธอยังโชคดีที่พอจะมีการควบคุมพลังแห่งความฝัน (Dream Force) ที่ดีพอสมควร ไม่อย่างนั้นแผนการและตำแหน่งของเธอคงถูกเปิดเผยต่อหน้าลีโอเนลไปนานแล้ว อย่างไรก็ตาม ลีโอเนลไม่สามารถบ่นเรื่องนี้ได้มากนัก เพราะเหตุนี้เองเขาจึงสามารถปกป้องตัวเองจากสิ่งที่เรียกว่าย่าของเขาได้ หากไม่ใช่เพราะแบบนั้น เขาคงถูกปีศาจตนนั้นควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จไปนานแล้ว แต่ในตอนนี้ ฟลอร่าต้องการจบทุกอย่างลง เธอจะหาทางสร้างสิ่งที่สูญเสียไปขึ้นมาใหม่ ไม่ว่าจะเรื่องความมั่งคั่ง สถานะ หรือรากฐาน ในอนาคต ทว่าในตอนนี้... ลีโอเนลสมควรได้รับเพียงความตายเท่านั้น ในตอนที่ลีโอเนลคิดว่าเธอจะโจมตีเข้ามา เธอหยิบขวดไวน์ออกมาแล้วดื่มอึกใหญ่ ผู้หญิงที่เคยสง่างามไม่ได้สนใจที่จะหาแก้วสวยๆ มาใส่ แต่กลับกรอกลงคอจากขวดโดยตรง หลังจากดื่มเสร็จ เธอเช็ดคราบสีแดงหอมหวานที่เปื้อนขอบปากด้วยหลังมือ เลือดในกายพลุ่งพล่านและร่างกายของเธอก็ขยายใหญ่ขึ้น ด้วยมือข้างหนึ่งถือขวดไวน์ อีกข้างถือแส้ จู่ๆ ร่างของเธอก็ขยายใหญ่จนสูงกว่าสามเมตร ร่างกายของเธอปกคลุมด้วยเกล็ดสีม่วง และมีเขาคู่หนึ่งบิดงอชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของเธอไม่สามารถรองรับการขยายตัวของร่างกายได้จนแทบจะฉีกขาดเป็นชิ้นๆ เศษผ้าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดพอจะปิดบังจุดสำคัญไว้ได้บ้าง แต่ก็แทบไม่ได้เหลือให้จินตนาการอะไรอีก สิ่งที่ดูเหมือนจะขยายใหญ่ตามตัวเธอไปคือขวดไวน์ที่ขนาดเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าตามตัวเธอเช่นกัน เธอซดไวน์เข้าไปอีกอึกใหญ่และสายตาของเธอก็ฉายแววดูแคลนโลกใบนี้ ซึ่งเป็นสัญญาณแรกของอารมณ์ที่เธอแสดงออกมาตั้งแต่เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้น "มนุษย์... ภาคีปราชญ์ดารา (Wise Star Order)... ตระกูลฟอว์คส์ (Fawkes)... อสูรแห่งความฝัน..." กลายเป็นว่าสิ่งที่ทำให้ฟลอร่ามีปฏิกิริยาเช่นนี้ เป็นเพราะวินาทีที่เธอเห็นลีโอเนล เธอสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคย... ความคุ้นเคยที่เกิดขึ้นได้เพียงแค่กับคนสองคนที่ใช้สายเลือดเดียวกันเท่านั้น