บทที่ 4441: เผชิญหน้ากับปิศาจยมสามตน ร่างสว่างแวววาวของอิลลูมินา ขณะนี้กระเด็นเปื้อนเลือดดำ เลือดดำนี้ดั่งคำสาปแช่ง พยายามจะแทรกซึมเข้าสู่ร่างของอิลลูมินา เลือดนี้ยังมีพิษแฝงอยู่ แต่เนื่องจากอิลลูมินาล็อกขุมขนเอาไว้ จึงไม่ให้สิ่งใดเล็ดลอดเข้าไปได้ นางลบมันออกไปด้วยการโบกพลังยม–หยินที่น่าเกรงขามของนาง ที่มีสายเลือดจักรพรรดิไหลเวียนอยู่ ทำให้ธาตุมืดของนางรุนแรงอย่างยิ่ง พลังหยินของนางเป็นธาตุมืดอยู่แล้ว เมื่อปะปนกับพลังยมทั้งในตัวและรอบกาย จึงกลายเป็นพลังร้ายกาจเกินจะคาดเดา ปิศาจยมเบิกตากว้างมองลงมายังเบื้องล่าง ด้วยสีหน้าครั่นคร้าม หน้าอกของมันถูกฉีกขาดจากซ้ายไปขวา เลือดดำพุ่งกระเซ็นไม่หยุดหย่อน มันถอยหลังสองก้าว ตัวสั่นสะท้านด้วยความพิโรธ “เจ้าคือ–!” แต่มันกลับพูดไม่จบประโยค กดอากาศอันมหึมาพุ่งลงมาจากเบื้องบน ฟ้าราบเหมือนจะหวั่นไหวขณะแสงสว่างเจิดจ้าแผ่กระจายออกไป อิลลูมินาที่เคยผอมเพรียวและเปล่งประกายดุจอัญมณี ได้กลายร่าง นางยืนสูงถึงห้าสิบเมตร เผยโฉมแท้ในร่างอสูรร้าย กวางม่านเวทมนตร์แห่งจันทราสุทธิ ร่างสง่างามและน่าหวาดเสียว ฟอส์ที่ขาวดุจหิมะส่องประกายแสงจันทร์ และลายสีม่วงเข้มพาดตามแขนขาดั่งเส้นฟ้าแลบ หูยาวส่ายพลิ้ว ส่วนดวงตานิลอำพันส่องประกายแหลมคมราวกับสายตาจับเหยื่อ “..!” ปิศาจยมถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตามืดมนไปด้วยความหวาดกลัว เป็นสีหน้าที่ปิศาจยมแทบไม่เคยเผยให้เห็น ราวกับตระหนักถึงความต่างแห่งพลังระหว่างพวกมันกับกระต่ายตัวนี้ พวกมันไม่เคยเผยอาณาเขตที่แท้จริงเลย ทั้งหมดที่ปิศาจยมมองเห็นคือพวกฝึกหัดขั้นจอมพลภพและจักรพรรดิอมตะขั้นปลายพยายามหนีให้รอด พวกมันใช้อุบายภาพมาย้อนกลับหลายครั้ง จนนับว่าชนะเกือบทุกครั้ง นั่นคือเทคนิคสายพันธุ์ “น้ำตกหมื่นเงาคลอน” แต่ทั้งที่พวกมันหลงใหลในการล่า กลับไม่เคยรู้เลยว่ากระต่ายตัวนี้มีพละกำลังเหนือกว่าขั้นจอมพลภพระดับเก้า “การล่าของเจ้า จบลงแล้ว” เสียงอิลลูมินาก้องกังวานสะท้อนไปทั่วผืนดินมืดคราม นางยังไม่ถึงพันเมตรเท่าปิศาจยมสามพันเมตรที่ตั้งตระหง่าน โครงร่างอวบอิ่ม และเบื้องหน้าพวกมัน นางก็เหมือนกระต่ายตัวเล็ก หากแม้จะมีขนาดมหึมา แต่นางสามารถปลดปล่อยพลังยิ่งกว่าพวกมันได้ แม้แต่มากว่ายามต่อสู้ในร่างมนุษย์ *บูม!* เสียงแตกปรากฏขึ้น เมื่อโคนขานางยืดตัวแบบกะทันหัน ทั้งที่พลังยม–หยินควบแน่นจนถึงขีดสุด ห่อรอบตัวเป็นประกายดั่งฟ้าผ่า นางหายไปในเสี้ยววินาที แล้วปรากฏตัวขึ้น ณ เบื้องหลังปิศาจยมตัวแรก รอยแผลเฉียงมิดชิด ปิศาจใหญ่ยังไม่ทันตั้งตัว ตัวมันก็ถูกเฉือนตรงหน้าอกเป็นจ่าหน้ากลอง เลือดดำพุ่งขึ้นสู่อากาศ ส่งเสียงครางสับสน ก่อนจะทรุดลงเป็นสองชิ้น นิ่งสนิท สีแดงในลูกตาราบหรี่ลงไปมาก ปิศาจยมอีกสองต่างคำรามพิโรธแล้วพุ่งตัวเข้าใส่ ขนนกแผ่กว้าง และเล็บแหลมคมพอจะฉีกขาดอสูรขั้นจอมพลภพขั้นปลาย หนึ่งในนั้นกระโดดขึ้น หมายจะพุ่งเข้าชนทางด้านข้าง แต่อุ้งมือกะทงหาญทะยานกวาดลมด้วยพละกําลังมหาศาล *บูม!~* อุ้งมือนั้นเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับมือยักษ์ของปิศาจยม กระนั้น แขนปิศาจยมก็ระเบิดกระจาย ถูกตบหลุดราวกับแมลงวัน กายของมันกระแทกพื้นแล้วกลิ้งตัวไปมา ดั่งตุ๊กตาที่พังยับเยิน กว่ามันจะฟื้นตัว อิลลูมินาก็ปรากฏกายเหนือยอดมัน ก่อนจะเนรมิตกระบี่แสงจันทร์ควบแน่นเหนือศีรษะ แล้วหอกรามทะลวงลงมา *ฟุด!~* กระบี่นั้นทะลวงกะโหลก มันจึงถูกตรึงกับพื้นดินราวกับของรางวัล เลือดดำมหึมาไหลพรั่งพรูทั่วพื้นพิภพ อิลลูมินายืนอยู่กลางอากาศ ดวงตานิลแข็งกร้าวจ้องมองยังศพของปิศาจยมสองตนด้วยความขยะแขยง กลิ่นเลือดเน่าและพิษ ร้ายกาจแต่เทียบไม่ติดกับเลือดอสูรว่าง แต่หอมหวานหาที่เปรียบมิได้ นางเหลือบตามองไปทางหลัง เตรียมปิดฉากศึกในย่างต่อไป ปิศาจยมตัวสุดท้ายสั่นคลอนด้วยความหวาดกลัว พยายามถอยร่น มันหันหน้าหลบหนี พลิกปีกขนทั้งสองข้างขย่ําไม่ลดละ แต่โดมพลังความมืดพุ่งขึ้นทันควัน กลืนกายมันจนมิด ดังดวงจันทรคับ อิลลูมินาพุ่งตัวเป็นดาวตก และถล่มใส่ด้วยชุดฟันต่อเนื่อง แต่ละเรี่ยวแรงสง่างามแต่ปราศจากความปราณี เฉือน! เฉือน! เฉือน! กีบเท้าฉีกขาด ปีกถูกสไลด์จนกระเด็น “อาาาาฆ่าานหะ!!!” ปิศาจคำรามครวญครางทั้งความเจ็บปวดและความกลัว แต่กายของมันถึงขีดทนไม่ไหว ในที่สุด อิลลูมินากระหน่ําทะลวงครั้งเด็ดขาด เล็บแวววาวของนางทะลวงอกมัน และดึงแก่นสีดําคือ “แกนกลางปิศาจยม” ที่เป็นวัตถุดิบชั้นสูงในการสร้างคาถาและศิลปะมืดอันหลากหลาย นางบิดพลิกเล็บจนกายมันแตกจากภายใน ละลายเป็นก้อนเนื้อสะบักสะบอม ศีรษะของมันหล่นลง ไร้ซึ่งลมหายใจ ความเงียบงันกลับคืนสู่สมรภูมิ อิลลูมินาในกายอสุราเอกันตั้งบนซากของปิศาจยมยมเตลอดขั้นจอมพลภพสามตน ที่ร่างทุยยับเยินจนจำไม่ได้ เฟอร์หิมะขาวสะอาดของนางไร้รอยเปื้อนเสียเลย ราวกับความโสมมของพวกมันไม่กล้าแตะต้องแม้แต่ปลายขน นางเหลือบมองลงมายังนาเดีย “เสร็จสิ้น” นาเดียถอนหายใจช้าๆ แล้วพยักหน้า “ท่าไม้ตายสมบูรณ์แบบ ดั่งหมาป่าจอมล่าที่อานุภาพสูงส่ง สมควรจะรับรองฝีมือของเจ้ากลุ่มกระต่าย” “การยกย่องของเจ้า คือเกียรติยศของข้า” ร่างของอิลลูมินาพลันเล็กลง เธอกลับมาสู่กายมนุษย์ ผมเงินปลิวไสวตามสายลม หูกระต่ายยาวส่ายพลิ้ว เธอซึมซับคำชมเข้าอกเข้าใจเต็มที่ เนื่องจากปิศาจยมนั้นอันตรายจริงๆ พวกมันยังสามารถใช้คาถาแช่งด้วย ดังนั้น หากนางพ่ายแพ้ไม่ทันเวลา พวกเขาก็จะถูกสาป ทรุดโทรม และอายุขัยก็จะร่วงริกลง แต่แล้วนางก็ขมวดคิ้ว “ปิศาจยมดุร้ายแต่กล่าวว่าคุ้มครองลูกอ่อนเมื่อต่อสู้กับเผ่าพันธุ์อื่น งั้นปิศาจยมระดับสูงกว่าจะไล่ตามเรามาที่นี่ในที่สุด–หรือ?” “พวกมันอาจจะ แต่เราไม่จำเป็นต้องเอาใจใส่นั่น ใช่ไหม ไอ้เจ้างูพิษแก่?” นาเดียเหลือบมองไปในหุบเขามืดมิด ทุกคนหลับตาแลดูตามสายตาของนาเดีย ใจจมก้นบึงสงสัยว่านาเดียรู้สึกถึงงูพิษทรงพลังซ่อนตัวอยู่หรือ แต่นาเดียเป็นเพียงจักรพรรดิอมตะสัตว์ประหลาด แกจะรู้เร็วกว่าพวกเขาได้อย่างไร? ความอ่อนไหวของแกยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้หรือ? “บรรพบุรุษ! ท่านอยู่ที่นั่นใช่หรือไม่!?” อัศเบลตะเบ็งเสียงหวังว่าจะเป็นงูโคบะยมของตระกูล ไม่ใช่งูพิษชนิดอื่น มิฉะนั้น พวกเขาจบเห่ ในที่สุด งูยาวสามสิบเมตร กระดูกเรียบและมันเงาแวววาวด้วยเฉดสีม่วงและเขียวเลื้อยคลานออกมาจากหุบเขามืดคราม กะโหลกทรงพัดของมันแสดงรูนัยร้อนแปรเปลี่ยนราวกับพลังอวกาศหรือพลังมืดของเหลว สะกดทุกคนที่มองเห็น มีทรงกลมสีม่วงเข้มบนหน้าผากของมัน ดูราวกับบรรจุพลังยมไว้ “บรรพบุรุษ!” อัศเบลปลาบปลื้มใจ เขารีบวิ่งตรงไปยังงูโคบะยม แต่งูโคบะยมเริ่มขยายขนาดขณะแสงสว่างศักดิ์สิทธิ์ปรากฏเหนือกะโหลก เลียนแบบร่างของตัวเอง จากงูยาวสามสิบเมตร มันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วจนยาวถึงสามกิโลเมตร พันร่างคลุมพื้นที่ราวกับไม่ปล่อยให้ใครหนีรอดไปได้