บทที่ 4769: การพบกันโดยบังเอิญ? ภายในร้านอาหารเสียงจานชาม clang‑ clang และเสียงคนอย่างดังกึกกือนได้รับความเคลื่อนไหวตามปกติ จนกระทั่งลมแรงพัดผ่านมาเหมือนมีคมดาบแทะเข้ามาในประตู ผู้คนต่างหยุดนิ่งเป็นชั่วครู่ ห้องโถงกว้างใหญ่เต็มไปด้วยความเงียบ ชายคนหนึ่งใส่เสื้อคลุมสีดำ‑ทองก้าวเข้าสู่ภายใน ผิวของเขาขาวเปล่งประกาย ใบหน้าดูอันตรายสวยงามดุจเป็นผลงานของช่างปั้นผู้ชำนาญ แต่วัฒนาการบนใบหน้ามีร่องรอยของความโหดร้าย สายตาเงียบชั่งอย่างศัตรูที่ไม่สนใจชีวิตใด ๆ ก่อนหน้าเขา ดวงตาดำลึกลับเหมือนโคมไฟในความมืดมิดส่องดูทั่วห้อง ทำให้หลายคนหยุดหายใจ เมื่อเขาพบที่นั่งว่างแล้วหันกลับไป ผมสีดำมันวาวลอนตามการเคลื่อนไหวของเขา สะท้อนกับครุฑหนุ่มแววเดือนที่โอบอยู่หลังคออาวุธนี้ดูเหมือนสัตว์หยดหลับ ไม่ใช่แค่โลหะ “โอ้ พระเจ้า… นั่นคือครุฑระดับสูงของสวรรค์ยอดดอยจริงหรือ… เขาหามาจากซากปรักหักพังหรือทำเอง…?” ชายคนหนึ่งที่นั่งสุดปลายร้านกระซิบอย่างตื่นตะลึง ครึ่งสนใจครึ่งโลภ ดวงตาเขาเจิดจรัสเหมือนงูเสือ “เราควรขโมยมันไปเมื่อเขาออกไปไหม?” “ชูชั้น… เจ้ารู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? ปิดปากเถอะถ้าไม่อยากตาย” คนอีกคนที่นั่งตรงข้ามก็กระซิบด้วยเสียงต่ำ “แล้วบอกมาหน่อยว่าเขาเป็นใคร ก่อนที่ฉันจะพูดแบบนั้น! เจ้ารอให้ฉันบุกมรณะหรือยัง?” สองอัจฉริยะระดับสูงเหล่านี้ถกกันด้วยเสียงกระซิบเช่นเดียวกับผู้คนหลายคนที่โต๊ะอื่น ๆ แต่พวกเขาไม่ได้กังวลว่าจะถูกจับได้เพราะได้ตั้งเอาตาข่ายเสียงไว้เบา ๆ ขณะพูด ในขณะที่พวกเขาเฝ้าดูคนใหม่ที่ดังกล่าวเดินผ่าน พวกเขาเห็นเงาที่อยู่ใต้มันบิดเบี้ยวและยืดขยายในลักษณะที่เงาควรจะไม่ทำ เส้นทางนั้นเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างอยากได้ล่าสัตว์ เมื่อเขาเดินข้ามพวกเขาอย่างไม่รีบเร่ง พวกเขาไม่มีทางเลือกเลยนอกจากมองออกไป เขาแบกแรงดันทำให้พวกเขาตั้งตรงโดยอัตโนมัติ ‘เจตนาการฆาตกรรมอันน่ากลัว…!’ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะกลัวว่าเขาอาจจะตีลงได้ในพริบตา สุดท้ายเขาไปนั่งที่มุมว่างที่มุมโต๊ะหนึ่ง โต๊ะขนาดสี่คนจึงมีคนสามคนแล้วที่มองเขาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย ฝูงชนแทบจะหายใจออก ชายในเสื้อคลุมสีดำ‑ทองสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศ แต่ไม่แสดงอาการอะไร เขานั่งโดยไม่มีคำพูดและมองไปที่ผู้หญิงหน้าตาแสนสวยที่อยู่ข้างหน้า แม้ว่าจะเป็นคนสวยดุจดวงดาว เขาไม่มีอาการใด ๆ แค่เพียงให้สายน้ำตาเล็กน้อยแล้วพยักหน้าแบบเงียบ ๆ ก่อนยกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟ พนักงานเสิร์ฟที่สั่นเท้ารีบวิ่งมาที่โต๊ะและบอกเมนูแนะนำด้วยเสียงเบา ทันทีที่เขาพูดเสร็จ ฝูงชนก็หายใจออกได้อีกครั้ง พูดคุยกันว่า “ก็แค่อาเจ้าอาหารเท่านั้นเอง”, “ที่นั่งนี่แย่, สังเกตได้ดีว่ามีเกษตรกรที่แข็งแกร่ง”, “กล้าหาญที่นั่งกับคนฝังยาแห่งตระกูลสยบสยามนั้น” คำว่า “ผู้ฝังยา” ทำให้ชายในเสื้อคลุมสีดำ‑ทองสนใจ เมื่อเขายกศีรษะมองผู้หญิงต่อหน้าแล้วตามด้วยผู้ชายข้างเธอ พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีม่วงสีเดียวกัน มีลักษณะเด่นแต่ไม่บ่งบอกว่ามาจากตระกูลใด ชายในเสื้อคลุมสีม่วงเริ่มพูดว่า “เฮ้ อย่าเธอคนนั้นคือราชาอสูรแห่งเกาะเงาใช่ไหม?” “...” ราชาอสูรแห่งเกาะเงาที่ถูกเรียกไม่ตอบอะไร เขามองพนักงานเสิร์ฟที่กำลังเทชาให้เขา แต่การเทชาไม่เรียบเนื่องจากมือของพนักงานสั่น ทำให้เขาขมวดคิ้ว แต่เขาปิดตาและรออย่างเงียบ ชายในเสื้อคลุมสีม่วงหัวเราะเบา ๆ “ถ้าฉันจำไม่ผิด…” เขาถือถ้วยแล้วยกไวน์สีกำมะหยี่ในถ้วย “การทดสอบบนเกาะนั้นเป็นของอัจฉริยะระดับอัศจรรย์พันคนจากสวรรค์บนทุกอาณาจักร บรรดาผู้เป็นพร็อดจีนของศาสนาแต่ละสำนัก ถูกชี้ว่าเป็นอนาคตของครอบครัวตนเอง แต่พวกเขาทั้งหมดถูกส่งไปยังเกาะเพื่อเป็นอสูรเดียวที่เหลืออยู่” ดวงตาเขาจับจ้องที่ถ้วยอย่างเฉียบคมต่อจากนั้นหันมามองชายในเสื้อคลุมสีดำ‑ทอง “สุดท้าย มีเพียงคนเดียวที่ออกมาได้และได้รับการยอมรับว่าเป็นราชาอสูรแห่งเงาโดยสหภาพคาบสมุทรเงา ซึ่งรวมถึงพลังหลายร้อยแห่งศาสนาเงาฟ้าจากอาณาจักรตะวันออกว่าง” ผู้รับประทานอาหารทั้งหมดตรึงตัว แม้ผู้ที่พยายามทำเป็นไม่ฟังก็หยุดนิ่ง ชายในเสื้อคลุมสีดำ‑ทองค่อยๆ ยกศีรษะขึ้นเพียงเล็กน้อยเหมือนกำลังมองเพียงแค่ครั้งเดียว สายตาเขามุ่งตรงไปยังชายในเสื้อคลุมสีม่วงด้วยความสงบที่เหมือนหลุมดำซึมดูดคลื่นเสียงทั้งหมด “ฉันไม่รู้เจ้าเป็นใคร แต่ขอให้ข้ากินอาหารได้อย่างสงบได้ไหม?” เขาถามด้วยโทนเสียงแห้งแล้งเหมือนไม่สนใจ “ฮะฮะ เจ้าดูท่าทีหลังนั่งที่โต๊ะของเราโดยไม่เคารพ แม้บนหน้าฝาเพศของพี่สาวที่สวยของฉัน” ชายในเสื้อคลุมสีม่วงปากกัดต่อไปแล้วทำท่าผลักมือ “เอาล่ะ เอาล่ะ กินให้สบายใจได้เลย แต่อย่ามายุ่งกับเรา” “ขอบคุณมาก” ชายในเสื้อคลุมสีดำ‑ทองหยิบมือมาคบค้างแล้วค่อยดื่มชาต่อ “อ่า เพื่อนเกษตรกร” ชายที่นั่งข้างเขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ยากจะเห็นวีรชนและนางฟ้าได้นั่งเคียงกันบนโต๊ะเดียวกัน ทำไมเราไม่แนะนำตัวโดยไม่ให้ภูมิหลังมารบกวนชีวิตเยาวชนของเรา? ฉันชื่อ ลูเซียน เขาเป็นพี่ชายของฉัน อาซาเรียล และเธอเป็นน้องสาวของฉัน วีริดีอา” ชายในเสื้อคลุมสีดำ‑ทองหยุดนิ่งชั่วขณะ ดวงตาเขาย้ายมองระหว่างลูเซียนและอาซาเรียล คนหนึ่งดูอ่อนโยนแม้มีใบหน้ากล้าหาญ อีกคนดูเหมือนงูร้าย แต่เขาก็เห็นภาพ เขายิ้มอ่อน ๆ “ยากจะเห็นพี่น้องสามคนกินด้วยกันอย่างสมานฉันท์ ขอโทษที่ขัดจังหวะเกินไป ด้วยใบหน้าของข้า ไม่หลายคนจะยอมคุยกับข้า เว้นแต่มีเจตนาอันชั่วร้าย ฉะนั้นข้าจะไม่คบพูดคุยหรือสนทนานอกจากกับครุฑของข้า” “เจ๋งเลย” อาซาเรียลหัวเราะแล้วแห้งมือ “แล้วเจ้าเป็นผู้รอดชีวิตคนเดียวจริงหรือ? ชื่อของเจ้าอะไร?” ชายในเสื้อคลุมสีดำ‑ทองพยักหน้าอ่อน “จุน เมเยอร์ส”