บทที่ 4772: การรักษาพิษของนางฟ้าไทธันเดอร์เบลซ เดวียสโบมือของเขาไว้ แต่เขาก็หยุดลง ใบหน้ากลายเป็นสีหม่นเพราะเขาไม่รู้ว่าจะรักษานางฟ้าไทธันเดอร์เบลซอย่างไร เขาจะทำต่อไปโดยทำให้เธอรู้ว่าเขาได้หลุดพ้นมานานแล้ว แล้วให้เธอตายจากพิษอย่างช้า ๆ ก่อนจะช่วยเหลือเธอในที่สุดหรือไม่? เขาคิดว่ามันคงสนุกถ้าได้เห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังจากความบาปที่เธอทำต่อเขา แม้จะทำร้ายเธอ เขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังอ่อนโยนอยู่ เพราะเธอเคยช่วยอีฟเวลินมาหนึ่งครั้งและพาเธอกลับมาอย่างปลอดภัย อีกทั้งยังช่วยเขาหลายครั้ง อีกนิดหนึ่ง แม่มดเบลเวทมูนก็อย่างไม่ตั้งใจช่วยเขาโดยการช่วยให้เขาหลบพ้นการโจมตีของนางฟ้าเบลเวทมูนซึ่งอันตรายที่สุด เพราะเขายังไม่พร้อมป้องกันแม้พลังเจตนารมณ์จะแข็งแกร่งในตอนนั้น เขาไม่อาจลืมคุณค่าที่เธอเคยให้เมื่อต้องลงโทษเธอตามสมควร แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาได้ตระหนักว่าเขาไม่ได้โกรธเธอเท่าที่คิดเมื่อถูกนางฟ้าเบลเวทมูนทำให้เขาต้องผ่านนรก นางฟ้าเบลเวทมูนทำร้ายเขามากกว่านางฟ้าไทธันเดอร์เบลซ หรืออาจจะเป็นเพราะความเกลียดชังทั้งหมดได้ย้ายไปที่เธอ แต่เขาไม่ได้เล่นเกมการเปรียบเทียบ เขาตั้งใจจะทำโทษที่ทำให้นางฟ้าไทธันเดอร์เบลซต้องเสียใจในทุกการกระทำของเธอ แต่พอจะทำอย่างไรนั้นเขายังไม่รู้ ขณะคิดเรื่องนี้ ใบหน้าของเดวียสค่อย ๆ แปลงเป็นสีอึดอัด “หญิงคนนี้ดื้อดึงเหมือนหิน ความมุ่งมั่นของเธอเย็นชากว่าเหล็ก…เมื่อเธอรู้ว่าฉันหลุดพ้นแล้ว เธอจะไม่ยอมยอมแพ้หรือเสียใจเลย แต่กลับพยายามฆ่าตัวตาย…” แม้อีกคนหนึ่งจะรับพิษร้ายแรงโดยไม่ลังเล เขารู้ว่าเธอวางใจทั้งหมดไว้บนเขาเพื่อเอาตัวรอดและกลับมาสู่เขาในฐานะคนรักที่ถูกเสน่ห์ หากทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่เธอหวังไว้ เขาคาดว่าเธอจะท้อแท้และฆ่าตัวเองเพราะล้มเหลวในสิ่งที่ต้องการอย่างแรงกล้า เดวียสหายใจลึก ๆ ขณะระลึกถึงวิธีที่เธอแสดงออกหลังจากทำเสน่ห์ให้เขา รู้ว่าเธอหลงใหลเขา “ก่อน…” เดวียสมองไปมองริอกซิส พลูม “เธอควรหันตาไปทางอื่น” “…” ริอกซิส พลูมกระพริบตา เธอได้ยินเรื่องความสัมพันธ์แปลก ๆ ระหว่างเขากับนางฟ้าไทธันเดอร์เบลซแล้ว เธอพลิกตัวตามคำสั่งแต่ในใจอ้าปากเลียริมฝีปาก คิดหาวิธีบรรเทาความอ hatred ระหว่างเพื่อนของเธอกับเดวียส อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คิดว่ารับผิดชอบที่สุดคืออย่าให้เพื่อนของเธอออกจากวงแหวนชีวิตของเธอ “ริอกซิส เมื่อไหร่ที่ฉันจะเจอคนที่รัก?” เสียงดังสั่นจากวงแหวนชีวิตในตัวเธอ เธอส่งสัญญาณจิตวิญญาณเข้าไปและเรียกภาพเงาของตัวเองเห็นนางฟ้าเวลท์มูนคุกแข่งงอขาในเก้าอี้ มือถูกตอกที่แขนพิง เท้าแน่นกับพื้น ไม้กึ่งมืดที่แทงเข้าร่างปิดกั้นพลังไม่ให้หายไป เธอยังคงดูอ่อนน้อม “ยังไม่ใช่ตอนนี้ เขาโกรธมาก…” ริโอกซิส พลูมถอนหายใจในใจแล้วส่ายหัว “ความบาปทั้งหมดของเธอคือการทำให้ตัวเองติดอยู่ในสถานการณ์นี้” “ฉันรู้…และฉันขอโทษจริง ๆ” นางฟ้าเวลท์มูนกัดริมฝีปากแล้วก้มศีรษะด้วยความผิดร้าย ร่างอ่อนแอของเธอทำให้ใคร ๆ ก็อยากปกป้องเธอได้ แต่ไม้กึ่งมืดทำให้จิตใจริโอกซิส พลูมปลอดจากอิทธิพล “ฉันไม่ได้ตั้งใจบังคับเขา…ฉันจะปล่อยเขาไปเมื่อเขาใส่พิษในน้ำของเธอ แต่เขา…เขาต่อสู้กับฉันอย่างดุเดือด…ไม่มีคำใดบรรยายได้ ฉันทำร้ายทั้งสองคนคุณ และความตายเป็นวิธีเดียวที่ทำให้ฉันสางบาปได้ แต่…” น้ำตาไหลลงบนกางเกงกลายเป็นเม็ดเสน่ห์ “ฉันหลงไหลในตัวคุณ ฉันเคารพอาจารย์ของฉัน แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันรักและหวงรักเขา ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร” ริอกซิส พลูมถอนหายใจในใจอีกครั้ง เธอรับรู้ว่าเพื่อนของเธอถูกพลังของตนเองทำให้ตกเป็นเหยื่อและยอมทำตามเดวียสทุกคำสั่ง แต่ในขณะเดียวกันเธอยังเป็นตัวของเธอเอง ความจงรักภักดีต่ออาจารย์ผู้ใหญ่คาตาลิกซ์ของเธอก็แทบจะไม่อาจทำลายได้ ริอกซิส พลูมทราบว่าเธอพกอุปกรณ์ระเบิดอยู่ในกระเป๋า แต่เธอยังอยากช่วยเธอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ขณะพิจารณาว่าจะทำอย่างไร เธอรู้สึกว่ามีคนปรากฎอยู่ข้างหลัง หน้าตานางฟ้าไทธันเดอร์เบลซสงบแต่มีความเจ็บปวดหยิบยื่น เลือดไหลออกจากปากตกลงพื้นแม้เวลาจะค้างอยู่ก็ตาม ยาวของยาพิษในร่างทำให้พอตัวพยายามละลายเป็นสารพิษกระจายทั่วร่าง ร่างกายอ่อนแรงลงเนื่องจากความเจ็บปวดบุกมาที่อวัยวะภายใน สายตาเป็นหมอกในภาพที่พร่ามัว เธอเห็นชายผมสีบลอนด์ใส่ชุดสีม่วง ยิ้มเปิดออกบนใบหน้า “อย่าบอกว่าคุณจะเอาฉันออกไปเร็วเกินไป…?” เสียงของเธอเปล่งประกายพร้อมความหวังและความกลัว ไม่ตระหนักถึงเวลาที่ผ่านไปนอกอวกาศที่ค้างอยู่ ทันใดนั้นมือเธอถูกจับและดึงกลับ ทำให้เธอหล่นสู่อ้อมกอด ก่อนที่เธอจะได้ตอบสนอง มือที่แข็งแรงกดปากของเธออย่างรุนแรง ทำให้เธอหยุดนิ่ง *หายใจสะดุด~* ลมหายใจของนางฟ้าไทธันเดอร์เบลซหยุดชะงักเมื่อริมฝีปากอันรุนแรงบีบกับของเธอ จิตใจของเธอว่างเปล่าเป็นชั่ววินาที ก่อนความร้อนอบอุ่นพุ่งโหนดรอบร่าง เงื่อนใจนี้แรงขึ้นที่คอ มันคือชีวิต กระแสพลังชีวิตสีขาวอ่อนแต่แรงกล้าพุ่งจากปากของเดวียสสู่เธอ แผ่ผ่านเส้นเมอริเดียนเหมือนแสงสว่างของสฤคนหน้าฝน ชักจูงพลังสารพิษที่แทรกซึมอยู่ในอวัยวะและเนื้อเยื่อ ดวงตาเธอเปิดกว้างด้วยความตกใจ สารพิษที่ละลายจากเม็ดที่ยังเหลืออยู่กรีดร้องราวสัตว์อำมหิต แต่พลังชีวิตกระโจนเหมือนคลื่นมหาศาล ปกปิดพลังพิษทั้งหมดจนถึงแหล่งกำเนิดและกลืนมันรวม “ฮึมม~” นางฟ้าไทธันเดอร์เบลซส่งเสียงครวญใส่ปากของเขา ไม่อาจหยุดแผลจากการล้มเข่าพร้อมกับมือโอบรอบกางเกงของเขาอย่างอ่อนอ่อน เดวียสไม่ให้เธอกลั้น แขนของเขากดรัดเอวเธอคงที่ ในขณะที่พลังวิญญาณไหลออกมา แรงดูดแรงในร่างของเธอเหมือนพายุลมที่มองไม่เห็น ดูดรวมเม็ดพิษที่กำลังละลาย มวลเย็นชาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายถูกดึงออกจากร่างของเธอ นางฟ้าไทธันเดอร์เบลซอ้าปากเมื่อเม็ดพิษครึ่งละลายออกจากร่าง ดวงตาเปิดกว้าง น้ำตาเป็นหมอกบนเปลือกตา ใบหน้าซาบซึ้งด้วยความเจ็บปวดและความโล่งใจผสมกัน เดวียสหยุดจูบเพียงลมหายใจเดียวแล้วกระเด็นเม็ดพิษใส่พื้นข้างๆ เม็ดนั้นเต็มไปด้วยรอยรันตะห์พิษที่คุ้มน้ำเดือด สายลมรอบ ๆ เสียงอึดอัดของสารพิษรบกวนอากาศ ทำให้ชีวิตค่อย ๆ สลายอยู่ในบริเวณนั้น นางฟ้าไทธันเดอร์เบลซสั่นสะท้านเมื่อเห็นเม็ดนั้น เธอคิดว่า “ถ้าฉันได้กลืนเม็ดนี้เต็มที่เป็นอย่างไร” แต่เธอก็รู้แล้ว… สายตาของเดวียสแข็งกร้าว ไม่มีการลังเล เขาโยนเศษเม็ดพิษที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ลงไปในหลุมลึกด้วยพลังวิญญาณ พอเม็ดสัมผัสอากาศเปิด พลังออร่าพิษระเบิดราวสัตว์หิวโหย เสียงกรีดร้องทำลายสภาพแวดล้อมจนหายไปในความดำลึก นางฟ้าไทธันเดอร์เบลซโบกมือไม่มั่นคง หายใจสั้นลง ขาเลือนขัดสั่น แค่จะล้ม เดวียสก็พองปากกลับมาจูบเธออีกครั้ง ครั้งนี้จูบอ่อนโยนแต่ลึกซึ้ง พลังชีวิตไหลต่อเนื่องรอบในร่างดุจดอกบัวบานอุ่นสบาย ทะลุผ่านทุกบาดแผลและฟื้นฟูพลังชีพ พื้นผิวเหมือนแสงสว่างล้นทะเล สารพิษถูกดึงออกจากเลือด เนื้อเยื่อ กระดูก ทุกที่ที่มันไหลผ่าน ความเจ็บปวดถอยหายไปเหมือนหมอกที่ลอยใต้แสงอาทิตย์ นางฟ้าไทธันเดอร์เบลซรู้สึกสงบ แต่แก้มฟูสีแดงเมื่อลิ้นของเธอเต้นรำกับของเขา เธอไม่อยากเชื่อว่าขณะจูบลึกขณะรักษาพิษได้ มือของเธออายและเขินยกขึ้นกดเบา ๆ ที่หน้าอกของเขา ไม่ได้ผลักเขาออก แต่เพื่อก้อมเขาให้แน่น ตาปิดลงเมื่อเธอรู้สึกอวัยวะภายในที่บอบช้ำกำลังหายดี รอยแผลพิษลดลง ความร้อนเจ็บแปรเปลี่ยนเป็นอุ่นอิง จากความเจ็บปวดกลายเป็นความสุข—สิ่งนี้ทำให้เธอตกใจ “มมฮ~” แต่เพียงเสียงอ่อนอิดอ่อนอ่อนเปล่งออกมาจากลำคอ หลายวินาที ร่างของเธอพิงงอเข้ากับเขาอย่างอ่อนแรงแต่เชื่อใจ สั่นไหวในอ้อมกอดอันอันตรายขณะพลังอุ่นแห่งการรักษาไหลวนไปมา เธอไม่รู้ว่าผ่านไปเท่าไหร่จากช่วงเวลาวิเศษนี้ ก่อนเขาดึงศีรษะกลับมาสักเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าอมครามมองเธอด้วยแววตาที่แฝงเสน่ห์และกังวล “เธอเป็นอย่างไรบ้าง?” เขาถามพร้อมปลอบโยนจิตวิญญาณของเธอ หัวใจของนางฟ้าไทธันเดอร์เบลซเต้นเร็วขึ้น ลมหายใจของเธอผสมกับของเขา เธอเหมือนเด็กทารกในอ้อมแขนของเขา ทำให้เธอไม่มีคำพูด แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ตรวจสอบความสามารถเสน่ห์ ไม่มีรอยแตกหรือสิ่งแปลกใด ๆ เธอสงสัยว่าการต่อสู้บนภูเขาอาจไม่ได้เกิดขึ้นเลย แต่เธอละเลยความคิดเหล่านั้นและกอดเขาแน่น “ฉันดีใจที่คุณยังมีชีวิตอยู่… ฉันดีใจที่คุณยังเป็นของฉัน…” ฟรีเวบโนเวล.คอม “ฉันดีใจที่ได้ช่วยคุณเช่นกัน…” เดวียสกอดเธออย่างแน่น ใช้ประโยชน์จากความรักของเธอราวกับวายร้าย “แต่อย่าลืมนะว่าเธอเป็นของฉันก่อนที่ฉันจะเป็นของเธอ” เขาหันหน้าจากนั้นแอบจูบริมฝีปากสีแดงของเธออีกครั้ง “คุณ…คุณยังคงจูบฉันอย่างแรงกล้า…” นางฟ้าไทธันเดอร์เบลซบ่นแต่ใบหน้าตายักใยด้วยอารมณ์ที่มีกระแสอ่อนหวาน สายตาเต็มไปด้วยความมึนเมา “ทำหน้าอะไรให้ฉันล่ะ สัตว์สาวชั่วร้าย? งั้นเถอะ… ฉันจะทำให้เธอเป็นภรรยาที่เชื่อฟังของฉัน แต่จะเก็บเธอไว้ไกลหัวใจจนเธอสารภาพและอ้าปากขอเป็นส่วนหนึ่งของอังเปศ” เดวียสจับหัวของเธอแน่นและจูบต่อรสชาติอันอร่อยของริมฝีปากเธอ ทำให้เธอครวญครวญด้วยอาการอึดอัด ริโอกซิส พลูมรู้สึกอึดอัดที่ต้องจากลา.