บทที่ 4786: แม่สามคน ลิเดียไม่อาจหยุดสั่นไหวได้จนกว่าเธอจะกลับเข้าอ้อมกอดของพี่น้องของเธอ ที่นั่นเธอรู้สึกปลอดภัยแบบแปลกประหลาด; เพียงเมื่อร่างกายเธอผ่อนคลายแล้ว เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ พวกเขาถามเธอว่าอาร์คสบายดีไหม เธอยิ้มอย่างชัดเจนแล้วพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร เธอเห็นสีหน้าของพวกเขาผ่อนคลายชัดเจน เธอหันหลังกลับและยืนนั่งอยู่มุมหนึ่ง ขณะมองเพื่อนร่วมชั้นของเธอ ดวงตาเธออดไม่ได้ที่จะหลับไป “ครอบครัวนี้อันตรายเกินไป พวกเขาปกป้องกันและกันอย่างตั้งใจ ถ้าใครรู้ว่ามีคนแปลกหน้ามาอยู่ด้วย ฉันจะถูกทำให้บาดเจ็บ นี่น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันต้องให้คำแนะนำแก่เด็กอาร์คที่นั่น ฉันต้องไม่หลงไปกับความอบอุ่นของพวกเขาซึ่งท้ายที่สุดจะหายไปเมื่อพวกเขาโตขึ้น ฉันต้องจำให้รู้ว่าฉันคือใคร...” เธอถูหัวไหล่แล้วคิดลึก ๆ แต่เมื่อเพื่อนร่วมชั้นเชิญให้ไปเล่น เธอยิ้มแย้มและตามไปด้วย “ไม่ว่าแผนจะเป็นอย่างไร ฉันก็คงต้องแสร้งทำเป็นเด็กต่อไปเพื่อไม่ให้ถูกเปิดเผยโดยบังเอิญ...” ========== “เมิ่งจือ~” ฟิโอราวิดราดเมิ่งจือและกอดเธออย่างแน่น เมิ่งจือกอดตอบกลับและถูหลังเธอให้กำลังใจโดยเงียบ “อาร์คตอนนี้เป็นไงบ้าง?” “เขาดีพอที่จะดีขึ้น” ฟิโอราก้าวถอยหลังเล็กน้อยแล้วหันมองห้องประติมากรรมของเขา “แต่แม้ว่าเขาต้องการเริ่มต้นใหม่ เขาก็ปฏิเสธการช่วยเหลือจากเอเวอร์ไลท์แล้ว เด็กคนนี้... ฉันไม่รู้ว่าเขามีแผนอะไรในอนาคต เขาเพียงบอกให้ฉันเชื่อใจและนั่งรอเขากลายเป็นจักรพรรดิแห่งดวงดาวหรือกลับไปดูแลธุรกิจครอบครัว” “ดวงดาว...” เมิ่งจือพูดพร้อมยิ้มแสดงความเข้าใจ “ไม่ต้องห่วง อาร์คเป็นเด็กที่มีความสามารถ หากเขาตัดสินใจละทิ้งทั้งหมดที่สร้างมานานเพื่อบ่มพื้นฐานใหม่ เขาควรจะมั่นใจในตัวเองอย่างน้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์” “ฉันหวังอย่างนั้นเลย...” ฟิโอร่ายิ้มเบา ๆ “เธอกังวลมากเกินไป” เมิ่งจือแกว่งหัวแล้วหัวเราะเบา ๆ “ฉันยอมรับว่า ถ้าฉันเป็นแม่ของอาร์ค ฉันคงแย่กว่าที่เธอเป็นอยู่ แต่อย่าท้อ ถ้าไม่มีอะไรก็เป็นอิสระเช่นกัน ไม่ได้หมายความว่าอาร์คจะไม่มีคุณค่า เพียงแต่เส้นทางของเขายาวไกลกว่าผู้อื่น” เมิ่งจือเคลื่อนตัวเข้าใกล้แล้วกระซิบในหูฟิโอรา “ถ้าทุกอย่างล้มเหลว เราจะให้เขาปฎิบัติวิธีการบ่มเพาะของโลกแรกแห่งสวรรค์เมื่อเรามีได้แล้ว หลังจากนั้น...” ดวงตาและคิ้วของฟิโอร่ากว้างขึ้น แล้วเธอก็ยิ้มอย่างลึกซึ้ง วิธีบ่มเพาะนั้นต้องทำให้ผู้ฝึกสมบูรณ์แบบเป็นคนอัมพร แต่ฟิโอราซุกซับใบหน้า “อาจต้องใช้หลายร้อยหรือหลายพันปีก่อนที่เราจะได้มัน อีกอย่างสามียังมีกันท์ต้องทำ บ่แน่ใจว่าเราจะได้ตำรานั้นหรือไม่ แม้ได้ก็อาจทำให้ผู้ใช้สิ้นเปลืองทรัพยากรทั้งหมดจนไม่มีอะไรให้คนอื่น นั่นไม่ใช่เรื่องดี” เมิ่งจือกรีดตาแล้วผลักเธอไประหว่างทาง “ก่อนอื่นดูแลลูกของเธอให้ดี แล้วค่อยคิดคนอื่นต่อไป ทำให้ลูกของเธอแข็งแกร่ง แล้วให้เขาทำงานให้กับคนอื่นจนชำระหนี้หมด” ฟิโอร่าหัวเราะเบา “ฟังดูเหมือนจริง” พวกเขาเดินต่อจนเมิ่งจือพาฟิโอราไปถึงห้องของเธอและล็อกประตู ก่อนจะปรากฏคนใหม่จากที่ไหนก็ไม่รู้ “เอลลิอา ทำไมมาที่นี่?” ฟิโอรากระพริบตา ทันใดนั้น เอลลิอาและเมิ่งจือก้มศีรษะพร้อมกัน “เราขอโทษจริง ๆ~” “นี่... พวกเธอขอโทษอะไร?” ฟิโอราสับสน เมิ่งจือและเอลลิอามองหน้ากัน จากนั้นเมิ่งจือบอกว่าจะรับผิดชอบ แต่เอลลิอาหันศีรษะ ปฏิเสธ ทั้งสองคนแลกมองตากันทำหน้าแปลก ๆ จนฟิโอราดูดงอม “พวกเธอทำให้ฉันอารมณ์เสียแล้ว ถ้าไม่บอกว่ามันคืออะไร ฉันจะเตะพวกเธอ” “นี่...” เมิ่งจือเริ่มด้วยสีหน้าขออภัย “มันเป็นเรื่องที่ฉันสังเกตได้แค่สองปีที่แล้วหลังจากเดวิสจากไป แต่ฉันเลือกปิดบัง ไม่บอกใครเลย เว้นแต่เอลลิอาที่เป็นศูนย์กลางของเรื่องนี้ แต่ในสองปีที่ผ่านมานี้ อาร์คก็เข้ามาเกี่ยวข้องเช่นกัน ฉันยังเงียบอยู่เพราะเรื่องนี้ละเอียดอ่อน อีกอย่างถ้าฉันบอกเธอ ฉันกลัวเธอจะเปิดเผยให้คนอื่นเห็น แต่ตอนนี้เราต้องออกทันที ฉันจึงไม่มีทางซ่อนไปได้” “ว่าไง... หมายความว่าอะไร? ลูกชายของฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า...?” ฟิโอรารู้สึกเย็นชา แม้ว่าอาร์คของเธอจะถูกมองว่าไร้พรสวรรค์และเป็นผู้ล้มเหลวของตระกูลเดวิสในสายตาชาวนอก แต่เขาไม่เคยเป็นคนไร้ค่า “ไม่” เอลลิอากลับศีรษะพร้อมยิ้มเย้า “ไม่ใช่อาร์ค มันคือบุตรสาวของฉัน ลิดเดีย” “เธอทำอะไร…? คือ...!” ใจฟิโอราพุ่งแรง ลิดเดียบ่อยครั้งเข้าเยี่ยมอาร์ค จึงคิดว่าพวกเขาค่อนข้างสนิท แต่สนิทแค่ไหนนั้น... ฟิโอรารับมือไม่ขึ้นโดยคิดว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะอาร์คไม่ได้ทำอะไรผิด “ดังนั้น...” เมิ่งจือพูดต่อ “เรารู้ว่า ลิดเดียเป็นผู้เวียนร่างบางอย่าง และเธอได้ชี้นำการบ่มเพาะของอาร์คมาสักระยะ” “อะไรเนี่ย!?” ฟิโอราตกใจจนพูดไม่ออก แล้วดวงตาเธอส่องแสงครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว “เธอ... เธอเข้าเยี่ยมอาร์คบ่อยในเดือนที่ผ่านมา เธอ... เธอเป็นคนที่ทำให้เขาเสียฐานอาถรรพ์ของตนเองหรือเปล่า?” “อาจจะเป็นได้” เมิ่งจือพยักหน้าแล้วถอนหายใจหนัก “...” ดวงตาฟิโอราหยดสีแดงเป็นเลือด กำป้ากระชากแน่น มือขาดบังเบื้องหน้า ปลายดาบอานอันมหาศาลลอยขึ้นไปรอบตัวเธอ แผ่นผ้าพันของเมิ่งจือและเอลลิอาโดนตัดเป็นแผล ทั้งสองคนไม่ได้ตั้งโล่ป้องกัน ทำให้ฟิโอราต้องบีบเกร็งตัวทำให้เลือดไหลจากลำคอ แต่เธอกลืนกลับไป เมิ่งจือและเอลลิอารอให้เธอพูดต่อ “ทำไมพวกเธอไม่หยุดเธอ...?” เสียงฟิโอร่าดังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของเธอเปื้อนน้ำตา เธอเหมือนถูกทรยศ เมิ่งจือก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ จับมือฟิโอราด้วย “ฟิโอรา เชื่อฉันว่า ฉันคิดถึงประโยชน์ของอาร์คเสมอ ฉันจับตาดูลิดเดียตลอดทั้งวัน ไม่ให้เธอออกหายจากสายตาฉันเป็นเวลาสองปี เอลลิอาก็ทำแบบเดียวกันด้วยวิธีของเธอเอง อย่างไรก็ตาม เราไม่เคยสังเกตเห็นอารมณ์ใด ๆ ที่เป็นศัตรูจากเธอ เธอเต็มไปด้วยความรักต่อครอบครัวนี้—ไม่ใช่แค่พี่น้อง” “แล้วไง? เธอ... อาร์ค...” น้ำตาไหลตามแก้มฟิโอราขณะชี้ไปที่ที่อื่น แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ “ฟิโอรา!” เมิ่งจือบีบตามด้วยความน้ำตา “ถ้าฉันไม่เห็นว่าการชี้นำของเธอเป็นประโยชน์ต่ออาร์ค ฉันคงไม่ให้เธอทำต่อไป ไม่ว่าต้นทุนจะเท่าไหร่ก็ตาม สำหรับอาร์ค ลิดเดียได้พยายามที่สุดเพื่อช่วยเขาแม้จะเสี่ยงถูกเปิดโปง เธออาจมอบวิธีบ่มเพาะให้กับอาร์ค แต่ฉันได้ทำให้อาร์คหลับและคัดลอกข้อมูลทั้งหมด แล้วตรวจสอบด้วยข้อมูลความรู้ที่ฉันรวบรวมได้ มันเป็นตำราบ่มเพาะแท้จริงจากตระกูลโบราณที่บ่มเพาะวิถีจักรวาล” “ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น...! ควรปรึกษาฉันก่อน!” ฟิโอรากรีดร้องเสียงหัวใจแตก “รู้แล้ว ฉันผิด... ” เมิ่งจือเคี้ยวริมฝีปาก “เป็นความผิดของพวกเรา” เอลลิอานั่งลงบนพื้น “ฉันจะรับผิดชอบเต็มที่ หากต้องฆ่าลิดเดียก็ทำ” ฟิโอราตกตะลึงชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดของเอลลิอา “แต่ลิดเดียยังคงเป็นบุตรของฉัน” เสียงเอลลิอา颤抖ขณะเงยหน้า ตาเธออธิษฐาน “กรุณาพิจารณาความสัมพันธ์นี้ก่อนตัดสินเธอ นอกจากทำให้อาร์คละทิ้งการบ่มเพาะอาถรรพ์แล้ว เธอไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แม้ว่าเธอจะเป็นผู้เวียนร่างก็ตาม…เธอยังคงเป็นบุตรของฉัน ฉันจะไม่ทิ้งเธอเลย...” …