บทที่ 3405: พลังแห่งการกลายเป็นหิน “ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!” พลังลึกลับสายหนึ่งถาโถมเข้าปกคลุมหุบเขา “อ๊บ” กบตัวหนึ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่กระโดดออกจากรูมาอยู่บนโขดหินใกล้กับทางเข้าหมู่บ้าน “วิ้ง” ร่างของมันกลายเป็นหินในทันทีและหยุดนิ่งสนิท ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นจัด ท่าทางการกระโดดของมันยังคงค้างอยู่ ขาขวายกขึ้นในขณะที่ขาซ้ายยังไม่ทันแตะพื้นก่อนที่จะถูกสาปให้กลายเป็นหิน “มันมาแล้ว” ชือวาว่าเตือนหลี่ชีเย่อีกครั้ง “อย่าอยู่ใกล้ทางเข้านักเลย พลังนั่นมันน่ากลัวมาก” เขากล่าวพลางถอยร่นลึกเข้าไปในหมู่บ้าน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นปรากฏการณ์อันตรายนี้ ทว่าความหวาดกลัวยังคงฝังลึกอยู่ในใจเขาทุกครั้งที่ได้เผชิญ เขาถอยกลับเข้าไปในบ้านและชะโงกหน้าออกมาดูจากทางประตูเท่านั้น หลี่ชีเย่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ทางเข้าเพื่อสัมผัสถึงพลังลึกลับที่แฝงอยู่ในหมอก “รีบกลับเข้ามาเร็วเข้า!” วาว่าตะโกนร้อง ทุกคนในหุบเขาต่างพากันหลบอยู่ในบ้านของตน นั่นเป็นวิธีเดียวที่จะรับประกันความปลอดภัย การก้าวเท้าออกไปนอกหมู่บ้านเพียงก้าวเดียวหมายถึงความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง “ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง” เสียงนั้นใกล้เข้ามาดุจเสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ มันคล้ายกับวิถีแห่งเต๋ายุคโบราณที่ก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นดั่งบทสวดที่ปรารถนาให้ใครสักคนเข้าใจในความหมายของมัน หลี่ชีเย่ตั้งใจฟังอย่างละเอียด “ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง” แม้เสียงจะเบาเพียงใดแต่ทุกคนต่างก็ได้ยิน มันมีจังหวะที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งมาจากยุคสมัยอันเนิ่นนาน “พวกมันอยู่ที่ทางเข้านั่นแล้ว! รีบกลับเข้ามาในบ้านไม่งั้นเจ้าจะกลายเป็นหิน!” ชือวาว่าตื่นตระหนก หลี่ชีเย่ไม่สนใจคำเตือนนั้น ณ ตอนนี้ เบื้องนอกทางเข้ามีเพียงม่านหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นสิ่งอื่นใด เสาหินทวีความสว่างไสวและปลดปล่อยแสงออกมามากขึ้นเพื่อเสริมพลังให้กับเขตอาคมรอบหมู่บ้าน ภาพที่เห็นราวกับประกายไฟที่พุ่งออกมาจากตะเกียงอันเจิดจ้า “พวกมันอยู่ที่นั่นจริงๆ” ปฏิกิริยาจากเสาหินบอกให้วาว่ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงรีบมุดตัวเข้าไปหลบในห้อง “ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง” หลี่ชีเย่ได้ยินเสียงนี้ชัดเจนที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ มันปราศจากเสียงอึกทึกหรือกลิ่นอายแห่งเทพ แต่กลับมีพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดปะทุออกมา พลังนี้สามารถบดขยี้ได้แม้กระทั่งสรวงสวรรค์ ทว่าสายหมอกกลับควบคุมมันไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา หลี่ชีเย่ยังคงสัมผัสถึงพลังนี้ต่อไป “นี่มัน...?” เขาประหลาดใจนัก เพราะพลังและจังหวะนี้เป็นสิ่งที่เขารู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง ในที่สุด ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านหมอกที่ห่อหุ้ม แม้จะเลือนรางจนแทบมองไม่เห็น แต่ดูเหมือนว่ามันกำลังกระโดดเข้ามาข้างหน้า ไม่นานนัก ร่างต่อๆ มาก็ตามมาอีกเรื่อยๆ ร่างเหล่านี้เคลื่อนที่เร็วเกินกว่าที่ใครจะมองทัน ซึ่งยิ่งสร้างความหวาดกลัวให้กับผู้คนมากขึ้นไปอีก หากมีใครมาพบเห็นคงต้องคิดว่าเป็นศพที่กำลังกระโดดอยู่ในหมอกหรือไม่ก็สัตว์ประหลาดชั่วร้ายบางชนิด การที่ไม่มีใครระบุตัวตนได้ทำให้เกิดคำอธิบายมากมายเกี่ยวกับสายหมอก บ้างก็ว่าสัตว์ร้ายในหมอกกำลังออกหาอาหาร แต่เหตุใดจึงต้องทำให้กลายเป็นหิน? นั่นเพราะสัตว์ร้ายพวกนี้จะสูบวิญญาณและแก่นแท้ของผู้เคราะห์ร้ายไปในทันที เหลือทิ้งไว้เพียงเปลือกหินที่ว่างเปล่า อีกทฤษฎีหนึ่งระบุว่าหมอกนี้มาจากรอยแยกของโลกที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งเต็มไปด้วยตัวตนที่โหดเหี้ยม ทว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นไม่สามารถข้ามผ่านรอยแยกนี้มาได้ พวกมันทำได้เพียงพ่นหมอกออกมาเพื่อดูดกลืนแก่นแท้แห่งชีวิตจากโลกนี้เท่านั้น ทฤษฎีนี้ทำให้บางคนเชื่อว่าหุบเขานี้เป็นที่ตั้งของประตูมิติสู่ดินแดนอันตราย “แปลกจริง” หลี่ชีเย่เลิกคิ้วมองร่างเหล่านั้น เขาเอื้อมมือออกไปนอกเขตอาคมเพื่อสัมผัสกับสายหมอก “วิ้ง” กระบวนการกลายเป็นหินทำงานทันที มือของเขาเปลี่ยนเป็นหินในพริบตา “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง!” ชือวาว่าเห็นเหตุการณ์นั้นก็ขวัญหนีดีฝ่อ เขาเรียกความกล้าหาญจากไหนไม่ทราบ พุ่งตัวออกจากบ้านมายังทางเข้าหมู่บ้านและกระชากมือหลี่ชีเย่ออกมาจากหมอก พลังที่ซึมผ่านเขตอาคมออกมาส่งผลกระทบต่อเขาอย่างรุนแรงจนเซถอยหลังด้วยความหวาดกลัว ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ยอมปล่อยมือและยังคงดึงหลี่ชีเย่กลับมา “เจ้า... เจ้าอยากตายมากนักหรือไง!” เขาตวาดใส่หลี่ชีเย่อย่างเกรี้ยวกราด “ถ้าทำแบบนั้นอีก พวกสัตว์ประหลาดข้างในนั่นได้กินเจ้าแน่!” หลี่ชีเย่เพียงยิ้มและจ้องมองมือที่เป็นหินของตน “ไม่ ไม่ ไม่! มือของเจ้าจบสิ้นแล้ว ไม่มีอะไรแก้คำสาปหินนี้ได้ แม้แต่สุดยอดนักเล่นแร่แปรธาตุที่เก่งกาจที่สุดก็ทำไม่ได้ พรุ่งนี้มือของเจ้าก็จะแตกสลาย!” วาว่าตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก “ใครบอกกันล่ะ?” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ พลางโคจรพลังชีวิตด้วยเคล็ดวิชาคัมภีร์จักรวาล มือที่เป็นหินเริ่มเปล่งประกายและพลังชีวิตก็ไหลกลับคืนมา “วิ้ง” สัมผัสแห่งหินละลายหายไปราวกับหิมะที่โดนความร้อน มือของเขากลับมาเป็นปกติโดยไร้ร่องรอยความเสียหาย “เห็นไหม ยังดีอยู่เลย” หลี่ชีเย่ขยับมือไปมาด้วยความขบขัน ชือวาว่าอ้าปากค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นการฟื้นตัวจากการกลายเป็นหิน “อะไรกัน?” เขาเริ่มสัมผัสมือของหลี่ชีเย่ มันเป็นเนื้อหนังกระดูกจริงๆ “นี่มันเวทมนตร์หรือเปล่า? เจ้าขจัดคำสาปหินนั่นไปได้อย่างไร?” “เพราะข้าคือหลี่ชีเย่ยังไงล่ะ” หลี่ชีเย่ยิ้มโดยไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริง “...” วาว่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อ เพราะเขาเห็นทุกอย่างด้วยตาของตัวเอง “อยู่ในหมู่บ้านไปเถอะ” หลี่ชีเย่หันหลังเดินกลับไปยังทางเข้า “เจ้าจะทำอะไรน่ะ!” วาว่าเริ่มหวาดกลัวอีกครั้ง “จะออกไปดูข้างนอกสักหน่อย” หลี่ชีเย่ตอบเรียบๆ “ไม่! อย่าทำอย่างนั้น! ไม่มีใครรอดชีวิตในหมอกนั่นได้หรอก!” วาว่าตื่นตระหนกและพยายามห้ามเขาไว้