Chapter 4216: ดาบสวรรค์มหาสมุทรไพศาล แสงแห่งโลกหล้า คือชื่อของศาสตราอาวุธชิ้นนี้ รัศมีที่เปล่งประกายประหนึ่งเปลวเพลิงสร้างความหวาดหวั่นให้แก่เหล่าผู้ชมจนเข่าอ่อนด้วยความครั่นคร้าม “ข้าสงสัยเหลือเกินว่าบุตรแห่งนักบุญความว่างเปล่าจะสามารถสำแดงกระบวนท่าทั้งสามได้หรือไม่” ยอดฝีมือผู้หนึ่งจ้องมองศาสตรานั้นพร้อมกับเอ่ยถามเบาๆ “การจะใช้มันนั้นยากเย็นแสนเข็ญนัก” บรรพชนผู้หนึ่งตอบกลับด้วยอารมณ์ที่ท่วมท้น “หากเขาทำได้จริงก็คงไม่มีใครเอาชนะเขาได้ แต่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย” ราชาเฒ่าผู้หนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง คนอื่นๆ ต่างแลกเปลี่ยนสายตากันในขณะที่นึกถึงเคล็ดวิชาอันทรงพลังที่หาได้เฉพาะในศาสตรามรดกตกทอดเหล่านี้เท่านั้น มีเสียงร่ำลือกันว่า ศาสตราเหล่านี้บรรจุไว้ซึ่งพลังอำนาจทั้งหมดของเต้าจวิน แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการประเมินจากผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปเท่านั้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่ากระบวนท่าทั้งสามนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด กระบวนท่าดังกล่าวประกอบไปด้วย ความเข้าใจ (Comprehension), ความเชี่ยวชาญ (Mastery) และ การดับสูญ (Extinction) ทว่าการจะใช้ออกมานั้นพูดง่ายกว่าทำ มันจำเป็นต้องได้รับการยอมรับจากตัวศาสตราเองเสียก่อน อีกทั้งยังต้องมีระดับการบำเพ็ญเพียรที่มากพอจะสนับสนุนการโจมตี ที่สำคัญที่สุดคือผู้ใช้จำเป็นต้องเข้าใจในเต๋าของผู้สร้างศาสตรานั้นด้วย ดังนั้นอัจฉริยะจำนวนมากจึงสามารถใช้ศาสตราเหล่านี้ได้ แต่ไม่อาจสำแดงกระบวนท่าทั้งสามออกมาได้จริงๆ ด้วยศาสตราที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ ดูราวกับว่าเขาผู้นั้นคือผู้ที่แผ่กลิ่นอายของเต้าจวินออกมาเสียเอง แสงสว่างดังกล่าวช่วยเพิ่มชั้นของการคุ้มครองและพลังอำนาจ ทำให้เขาดูไร้เทียมทาน เพียงแค่เขาสะบัดมือเบาๆ ก็สามารถสังหารผู้บำเพ็ญเพียรนับหมื่นได้ในพริบตา รูปลักษณ์อันน่าเกรงขามนี้ทำให้เขาได้รับความชื่นชมจากผู้ชม มีเพียงคนกลุ่มน้อยเท่านั้นที่ได้รับสิทธิพิเศษในการมีพลังอำนาจถึงเพียงนี้ในวัยเท่าเขา แท้จริงแล้วบนทวีปแห่งนี้มีเพียงมหาสมุทรสันติเท่านั้นที่เทียบเคียงเขาได้ “เคร้ง!” มหาสมุทรสันติชักดาบของเขาออกมา บังคับให้ศาสตราอื่นๆ ทั้งหมดส่งเสียงก้องกังวานตอบรับ ไม่ว่าจะเป็นดาบที่อยู่ในมือของผู้บำเพ็ญเพียร สัตว์อสูร หรือแม้แต่ดาบที่ถูกซ่อนไว้ในมหาสมุทร พวกมันส่องประกายเจิดจ้า พร้อมกับรังสีที่พุ่งตรงไปในทิศทางของดาบของเขา “มหาสมุทรไพศาล!” ผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นคมดาบเล่มนั้นมากกว่าแสงแห่งโลกหล้าเสียอีก “นั่นคือมหาสมุทรไพศาลอย่างนั้นหรือ?!?” ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงต่างตะโกนด้วยความประหลาดใจพร้อมกับความรู้สึกเดียวกัน “ใช่แล้ว นั่นคือมหาสมุทรไพศาล ดาบสวรรค์” ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เพ่งมองดาบเล่มนั้นอย่างละเอียดแล้วยืนยัน ฝูงชนที่กำลังตื่นเต้นต่างดื่มด่ำไปกับประสบการณ์อันหายากนี้ นั่นคือการได้อยู่ต่อหน้าดาบสวรรค์ นี่คือหนึ่งในสองดาบสวรรค์ที่จักรพรรดิทะเลครอบครองอยู่ในปัจจุบัน ถือเป็นขุมกำลังเพียงแห่งเดียวบนทวีปดาบที่สืบทอดดาบสวรรค์ถึงสองเล่มมาเป็นเวลายาวนานหลายยุคสมัย ไม่มีคำบรรยายใดจะอธิบายความตกตะลึงที่กำลังแล่นพล่านอยู่ในใจของทุกคนได้ ศาสตราที่ส่องประกายเจิดจ้านี้ดูราวกับว่ากำลังบรรจุไว้ซึ่งมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ไม่ใช่มหาสมุทรธรรมดา แต่เป็นมหาสมุทรที่เต็มไปด้วยดาบนับไม่ถ้วนและเจตจำนงแห่งดาบ ทุกคนสามารถสัมผัสได้ถึงเต๋าที่ฝังลึกอยู่หลากหลาย ทั้งวิถีแห่งธรรม วิถีแห่งการสังหาร และเต๋าที่น่าอัศจรรย์อื่นๆ อีกมากมาย… “การได้เห็นดาบสวรรค์ในชีวิตนี้…” ยอดฝีมือผู้หนึ่งตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น “หากเพียงข้าได้สัมผัสมันสักนิด…” เด็กหนุ่มผู้หนึ่งอยากจะขยับเข้าไปใกล้กว่านี้ สำหรับคนทั่วไป ลำพังเพียงศาสตราเต้าจวินก็ถือว่าสุดยอดแล้ว ศาสตรามรดกตกทอดนั้นยิ่งเอื้อมไม่ถึง แล้วดาบสวรรค์เล่า? แม้แต่ยอดปรมาจารย์ระดับสูงก็ยังไม่มีโอกาสได้สัมผัส ดังนั้นความตื่นเต้นในอากาศจึงสัมผัสได้อย่างชัดเจน “โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย…” บรรพชนผู้ชราภาพคนหนึ่งกล่าวด้วยความรู้สึก แม้ว่าทั้งสองคนนี้จะแข็งแกร่งอย่างแน่นอน แต่ผู้ยิ่งใหญ่จากยุคสมัยก่อนยังคงแข็งแกร่งกว่าพวกเขา ตัวอย่างเช่น บรรพชนจากสำนักคุณธรรมหรือวิหารดาบ พวกเขาเหล่านั้นย่อมมีสิทธิเข้าถึงศาสตราเต้าจวินแต่ไม่ใช่สองระดับถัดไป อันที่จริงแล้วนักบุญดาบทั้งสองยังไม่มีศาสตรามรดกตกทอดเลยด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ดาบสวรรค์ สำหรับคนหนุ่มสาว นี่เป็นสิ่งที่เหนือจินตนาการที่สุดของพวกเขา เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง “เหตุใดเขาถึงได้ครอบครองมหาสมุทรไพศาล?” เด็กหนุ่มคนหนึ่งถามขึ้น แม้ว่าจักรพรรดิทะเลจะมีดาบสวรรค์สองเล่ม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าราชาผู้นี้จะมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะถือครองเหนือบรรพชนโบราณ “ดูเหมือนว่าระดับสูงสุดของจักรพรรดิทะเลต้องการจะปั้นเขาให้เป็นเต้าจวินคนต่อไป” บรรพชนคนหนึ่งเสนอความเห็น คนอื่นๆ เมื่อได้คิดตามก็พบว่ามันเป็นเรื่องสมเหตุสมผล “ทีนี้ เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะยังใช้ดาบเล่มนั้นต่อไป?” มหาสมุทรสันติกลายเป็นเจ้าของเหนือศาสตราในขณะที่ถือมหาสมุทรไพศาล พร้อมที่จะพิพากษาทุกคน เขาดูสงบและสูงส่งขึ้นในสภาวะนี้ ไม่แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวหรือดุดันอีกต่อไป สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลี่ชีเย่และดาบธรรมดาของเขาในขณะนี้ มันดูน่าเกลียดและถูกรัศมีของมหาสมุทรไพศาลและแสงแห่งโลกหล้าบดบังจนหมดสิ้น พวกเขาเชื่อมั่นว่ามันจะต้องถูกฟันจนขาดเป็นสองท่อนในการปะทะครั้งแรกกับมหาสมุทรไพศาล มันไม่มีคุณสมบัติพอจะถูกกล่าวถึงในระดับเดียวกัน ดังนั้นผู้คนจึงอยากให้เขาเปลี่ยนอาวุธ “เอาศาสตราเต้าจวินออกมาเถอะ” ผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งให้คำแนะนำ “ใช่แล้ว ดาบเล่มนั้นต้องหักในทันทีแน่นอน เจ้าไม่มีทางสู้ได้หรอก” อีกคนรีบเสริมขึ้น “เจ้าก็ไม่ได้มีดาบที่ดีกว่านี้เสียหน่อย อย่าดึงดันใช้เล่มนั้นเลย” คนที่สามโพล่งขึ้น ไม่ใช่เรื่องยากที่หลี่ชีเย่จะอัญเชิญอาวุธที่ดีกว่านี้ออกมา พวกเขาไม่ได้แนะนำเขาเพราะความเห็นใจหรอก เพียงแต่การต่อสู้จะไม่น่าดูเลยหากเขาใช้ดาบกากๆ เล่มนั้น