บทที่ 4369: ข้าต้องการมัน ดินแดนรกร้างคือศูนย์กลางของเมือง ทว่าด้วยธรรมชาติที่แตกร้าวและไม่มั่นคงของมัน การจะสร้างสิ่งใดลงบนนั้นจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ “การลงไปนั้นเป็นไปได้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับโชคและฝีมือ” โกลด์เบิร์ดโมนาร์คตอบตามตรง เขาจ้องมองไปยังหุบเหวแล้วกล่าวเสริมว่า “ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเบื้องล่างนั้นมีอะไร การลงไปอาจทำได้ แต่คนผู้นั้นอาจไม่สามารถไปถึงก้นบึ้งได้ อีกทั้งยังมีอันตรายที่ไม่รู้จักซ่อนอยู่” เหล่าศิษย์จากทั้งสามสาขาได้สำรวจพื้นที่นี้มาทุกยุคทุกสมัย ถึงกระนั้น ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถลงไปได้จริง อัจฉริยะชั้นนำและบรรพชนโบราณต่างไม่สามารถไปถึงก้นบึ้งได้เนื่องจากความลึกที่เหลือคณานับ พวกเขาลงไปลึกมากแล้วแต่ก็ยังคงเห็นเพียงสายหมอกอยู่เบื้องล่าง แน่นอนว่ามีบางคนที่กระโดดลงไปอย่างบ้าบิ่นโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด คนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ไม่ตายก็หายสาบสูญไป “สถานที่ลึกลับเช่นนี้จะต้องมีขุมทรัพย์รออยู่อย่างแน่นอน” เยาวชนคนหนึ่งจากนิกายไดมอนด์น้อยเพ้อฝัน โมนาร์คกล่าวความจริงว่า “ข้าไม่แน่ใจเรื่องขุมทรัพย์หรอกนะ แต่มีโชคลาภอยู่ในดินแดนรกร้างอย่างแน่นอน ทว่ามันต้องแลกมาด้วยการลงไปให้ถึงและกลับขึ้นมาอย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้นพวกเราก็ได้แต่ยืนมองแล้วถอนหายใจเท่านั้น” “แล้วเคยมีใครทำสำเร็จมาก่อนไหมครับ?” เว่ยเฉียวถาม “มันก็นานมาแล้ว แต่คนสุดท้ายที่ได้รับประโยชน์จากมันคือบรรพชนเก้าหาง” โมนาร์คหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า “เทพเก้าหาง!” ทุกคนต่างเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แม้แต่สำนักเล็กๆ ก็ยังรู้จักเพราะพวกเขาอยู่ภายใต้อำนาจของนิกายคำรามมังกรและพยัคฆ์ นี่คือตัวตนที่เทียบเคียงได้กับเต๋าจวินสามสัจธรรม เป็นยักษ์ใหญ่ที่แท้จริงของดินแดนมังกรและเป็นบรรพชนที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนมังกรขณะนี้ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเทพปีศาจผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ “บรรพชนของเจ้าเอาบางอย่างมาจากที่นั่น” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างเรียบเฉย “!” โมนาร์คตกตะลึงจนเผลอหลุดปากออกมาว่า “ทะ-ท่านรู้ได้อย่างไร?!” “ข้าสัมผัสมันได้” หลี่ชีเย่อธิบาย “เขาฉีกมิติแล้วเข้าไปข้างใน เขาเอาบางอย่างออกมาเพียงเพื่อทิ้งมันไว้ในเมืองแห่งนี้” โมนาร์คยืนนิ่งราวกับถูกสายฟ้าฟาด นี่คือความลับระดับสูงสุดที่บันทึกไว้ในม้วนคัมภีร์โบราณซึ่งมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้รู้ คนนอกผู้นี้จะรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? “เจ้าพอจะรู้ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน?” หลี่ชีเย่ถาม “บรรพชนได้ผนึกมันไว้ในแท่นมังกร” โมนาร์คลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบในที่สุด ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาพบว่าตัวเองไม่สามารถปิดบังสิ่งใดได้ภายใต้สายตาของหลี่ชีเย่ การโกหกไปก็ไร้ประโยชน์ ผู้อาวุโสฮูและเหล่าเยาวชนไม่กล้าขัดจังหวะเพราะบรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขารู้ว่าไอเทมชิ้นนี้จะต้องมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด เพราะมันมาจากจักรพรรดิมังกรอวกาศ และเขาก็เห็นความจำเป็นที่จะต้องผนึกมันไว้ “ข้าต้องการมัน” หลี่ชีเย่ย้ำความต้องการอีกครั้ง “ไม่มีทาง!” คราวนี้โมนาร์คตอบโดยไม่ลังเล จักรพรรดิมังกรอวกาศคือผู้ก่อตั้งนิกายของพวกเขา สิ่งใดก็ตามที่ท่านทิ้งไว้ถือเป็นมรดกตกทอดที่คนรุ่นหลังต้องกราบไหว้บูชา แม้แต่ผู้มีอำนาจในนิกายของเขาก็ยังไม่สามารถครอบครองมันได้ นับประสาอะไรกับคนนอก “ข้าจะพูดอีกครั้ง ข้าไม่ได้กำลังเจรจา” หลี่ชีเย่กล่าว โมนาร์คไม่มีคำพูดใดมาบรรยายถึงความรู้สึกในขณะนี้ บางทีคงมีเพียงความโกรธเท่านั้นที่เหมาะกับสถานการณ์นี้ เนื่องด้วยคำขอที่ไร้เหตุผล “นายน้อย เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เราสามารถเจรจาเรื่องคอนโครีสได้ แต่มรดกตกทอดของบรรพชนชิ้นนี้เกี่ยวข้องกับเกียรติยศของเรา เราจะสู้จนตัวตายก่อนจะส่งมอบมันให้” โมนาร์คกล่าวอย่างจริงจังและพูดความจริง เหล่าศิษย์จากนิกายไดมอนด์น้อยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง พวกเขาเห็นด้วยว่าหลี่ชีเย่กำลังทำตัวไร้เหตุผลในตอนนี้ ที่มาเรียกร้องขอมรดกตกทอดของคนอื่นในอาณาเขตของพวกเขาเอง “ถ้าเป็นอย่างนั้น ดินแดนมังกรจะไม่ล่มสลายหรือ? จะดันทุรังรักษาของสิ่งนั้นไว้ไปเพื่ออะไร?” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวต่อ “ท้ายที่สุดแล้ว มรดกชิ้นนั้นก็ต้องตกเป็นของข้าอยู่ดี แล้วทำไมถึงไม่ส่งมอบมันมาตั้งแต่แรก? ทำไมต้องทำให้คนในนิกายของเจ้าต้องเดือดร้อนและเดินไปบนเส้นทางแห่งความหายนะ? ถ้าจักรพรรดิมังกรอวกาศยังมีชีวิตอยู่ เขาอาจจะเหยียบพวกเจ้าที่เป็นลูกหลานอกตัญญูให้ตายไปเลยก็ได้” “เอ่อ...” โมนาร์คตอบได้ยาก ตรรกะของหลี่ชีเย่นั้นฟังขึ้น หากผลลัพธ์สุดท้ายเหมือนกัน แล้วทำไมไม่ส่งมอบมรดกชิ้นนั้นเพื่อปกป้องดินแดนมังกรเสียตั้งแต่แรก? “นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าท่านมีความสามารถพอจะทำเช่นนั้นหรือไม่ นายน้อย ดินแดนมังกรไม่ใช่พวกอ่อนแอ เรามีศิษย์นับล้าน...” เขาตั้งสติแล้วโต้กลับ เขาไม่คิดว่าหลี่ชีเย่เพียงคนเดียวจะสามารถโค่นล้มหนึ่งในสายเลือดที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนทักษิณรกร้างได้ มันเป็นเพียงการฝันกลางวันเท่านั้น ความจริงแล้วหลี่ชีเย่ควรจะขอบคุณพวกเขาด้วยซ้ำหากพวกเขาคิดจะไว้ชีวิต “ข้ารู้ แต่ต่อให้เจ้ามีศิษย์นับพันล้าน ข้าก็ยังสามารถทำลายพวกเจ้าได้อย่างง่ายดาย เหตุผลเดียวที่ข้าไม่ทำเช่นนั้นก็เพราะความผูกพันทางใจหรอกนะ” คนอื่นคงจะหัวเราะร่าหลังจากได้ยินสิ่งที่หลี่ชีเย่พูด ทว่าโมนาร์คกลับไม่พูดอะไรเลย เพราะเขารู้สึกว่าชายผู้นี้อาจกำลังพูดความจริงอยู่จริงๆ