Chapter 4358: ลูกเตะ “ได้โปรดเถิด ท่านผู้ใจบุญ” ชายชราขอทานยังคงเซ้าซี้ แต่หลี่ชีเยี่ยหาได้ตอบรับไม่ “ท่านต้องการอะไรกันแน่?” ศิษย์คนหนึ่งถามขึ้น เขาไม่ตอบคำถามนั้น ทำให้กลุ่มศิษย์ต่างพากันงุนงง “ไม่เห็นเหรียญในชามของตัวเองหรือไง?” บางคนตั้งข้อสังเกตว่าเขาอาจจะตาบอด “เขาคงมองไม่เห็นอะไรเลยใช่ไหม?” อีกคนเสริม “ข้าพนันได้เลยว่าเขาคงหิวโซ นั่นคือเหตุผลที่ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น” ศิษย์หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น “พวกเรามีอาหารติดตัวบ้างไหม?” กลุ่มศิษย์ต่างมีจิตใจเมตตาและพยายามจะช่วยเหลือ “ไม่มีเลย เราจะไปหาซาลาเปาจากไหนได้ในตอนนี้?” อีกคนตอบกลับมา แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ยอดฝีมือระดับสูง แต่พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องกินอาหารเหมือนคนธรรมดา จึงไม่จำเป็นต้องพกเสบียงหรืออาหารแห้งระหว่างการเดินทางไกล “ข้ามีผลเกล็ดงูอยู่ ให้เขากินแทนแล้วกัน” คนหนุ่มผู้ใจกว้างมองหาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบผลไม้สดออกมาจากถุงเก็บของ สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว นี่เป็นเพียงผลไม้ธรรมดา แต่สำหรับคนธรรมดา มันถือว่ามีคุณค่าทางสารอาหารสูงมาก โดยเฉพาะกับชายชราที่ร่างกายผ่ายผอมเช่นนี้ มันเพียงพอที่จะทำให้เขาอิ่มไปได้หลายวันเลยทีเดียว “นี่ เอาไปซะ แล้วเลิกตอแยท่านเจ้าสำนักของพวกข้าเสียที” เขาหย่อนผลไม้นั้นลงในชาม ทว่า ชายชรากลับยังคงยืนกรานที่จะขอทานจากหลี่ชีเยี่ยเพียงผู้เดียว “ได้โปรดเถิด ท่านผู้ใจบุญ” คนหนุ่มสาวเริ่มหมดความอดทน ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเขามากพอแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว ใครจะไปสนใจขอทานธรรมดาคนหนึ่งกัน? หากเขาทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรขุ่นเคือง พวกเขาอาจลงมือสังหารเขาไปนานแล้ว ด้วยเหตุนี้ สมาชิกสำนักเพชรน้อยจึงแสดงความเอื้อเฟื้อและเมตตาออกมา แต่ดูเหมือนชายชราจะดื้อรั้นเกินไป “ท่านต้องการอะไรกันแน่!” หนึ่งในนั้นเริ่มหมดความสุภาพ ชายชราเอาแต่เขย่าชามของเขาอยู่ตรงหน้าหลี่ชีเยี่ย ราวกับว่าพร้อมจะปักหลักอยู่ที่นี่ตลอดไปจนกว่าหลี่ชีเยี่ยจะยอมใจอ่อน “พวกเราให้เงินและอาหารเจ้าไปแล้วนะ” ศิษย์รุ่นพี่คนหนึ่งบ่นอย่างไม่พอใจ “ถ้าเจ้าไม่ยอมถอยไป พวกเราก็คงต้องจัดการเจ้า และมันคงไม่จบสวยแน่ ข้าไม่คิดว่ากระดูกแก่ๆ ของเจ้าจะรับไหวหรอก” พวกเขาไม่ได้ดูถูกดูแคลนชายชรา แต่พฤติกรรมของเขามันไม่สมเหตุสมผลเกินไปสำหรับท่านเจ้าสำนักที่พวกเขาเคารพรัก ทว่าวันนี้หลี่ชีเยี่ยกลับดูใจเย็นอย่างน่าประหลาด เขายิ้มให้ชายชราแล้วเอ่ยถาม “สิ่งที่เจ้าต้องการคืออะไรกันแน่?” “ชีวิต” ในที่สุดชายชราก็เอ่ยปาก “?!!” เหล่าศิษย์ต่างชักอาวุธออกมาทันทีและตั้งท่าป้องกันหลังจากได้ยินเช่นนั้น พวกเขาคิดว่าชายคนนี้ต้องมีจิตมุ่งร้ายต่อท่านเจ้าสำนักแน่ “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะรับมันไหวหรอกนะ” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะหึ “ถ้าเช่นนั้น ก็โปรดเมตตาด้วยเถิด” ชายชราเขย่าชามเร็วกว่าเดิม “ได้” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม ก่อนจะยกขาขึ้นแล้วเตะออกไปด้วยพละกำลังที่ไม่สามารถหยั่งถึงได้ “วูบ!” ถึงกระนั้น การเตะครั้งนี้กลับส่งร่างของชายชราลอยละลิ่วไปบนฟ้าดุจดาวตก คงไม่เกินจริงนักหากจะกล่าวว่าร่างของเขาถูกส่งออกไปนอกเมือง หรืออาจจะไกลถึงต่างแดนเลยทีเดียว เรื่องนี้สร้างความตกตะลึงให้แก่สมาชิกสำนักเพชรน้อยอย่างยิ่ง พวกเขาต่างอ้าปากค้าง ไม่นึกเลยว่าหลี่ชีเยี่ยจะเตะขอทานชราผู้นี้อย่างไร้ความปรานีด้วยแรงมหาศาลเช่นนั้น พวกเขาคิดว่าเขาต้องตายแน่ๆ หรืออย่างดีที่สุดก็คงรอดมาได้พร้อมกับกระดูกหักทั้งตัว ท้ายที่สุดแล้ว การเตะคนให้กระเด็นออกไปนอกเมืองด้วยขาข้างเดียวนั้นต้องใช้พลังมหาศาลเพียงใดกัน? ในขณะที่ชายชรานั้นบอบบางยิ่งนัก แค่การเตะธรรมดาก็อาจทำให้ซี่โครงหักได้แล้ว นับประสาอะไรกับการกระทำของหลี่ชีเยี่ย “...เ-เขาตายแน่ๆ...” ศิษย์คนหนึ่งพูดตะกุกตะกัก แม้แต่พวกเขาเองหากโดนเตะเข้าขนาดนั้นก็คงไม่รอด “ไม่หรอก ข้ามั่นใจว่าท่านเจ้าสำนักยั้งมือไว้แล้ว...” ศิษย์อีกคนรีบกล่าวแก้ต่างแทนหลี่ชีเยี่ย แม้จะเป็นเพียงสำนักเล็กๆ แต่สำนักเพชรน้อยก็ยังคงถือว่าตนเองเป็นฝ่ายธรรมะและมีคุณธรรมไม่มากก็น้อย ในตอนนี้ ท่านเจ้าสำนักของพวกเขาเพิ่งจะสังหารขอทานไปหนึ่งคน เรื่องนี้อาจกลายเป็นหัวข้อให้คนครหาและเยาะเย้ยได้ “ไม่ต้องกังวลไปหรอก” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “เขาจะยังคงมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย แม้ว่าพวกเจ้าทุกคนจะลงไปนอนในโลงศพกันหมดแล้วก็ตาม” “เอ่อ...” เหล่าคนหนุ่มสาวต่างพากันพูดไม่ออกและไม่ค่อยเชื่อนัก พวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่มีพลังชีวิตสูงส่ง ไม่มีทางที่ขอทานชราธรรมดาคนหนึ่งจะมีอายุยืนยาวกว่าพวกเขาไปได้ แน่นอนว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่าชายชราผู้นี้ปรากฏตัวครั้งล่าสุดที่ทวีปกระบี่ การเดินทางจากทวีปกระบี่มายังเขตแดนท้องฟ้านั้นยากลำบากอย่างยิ่ง น้อยคนนักในโลกที่จะสามารถเดินทางข้ามทวีปได้ ทว่าชายชราผู้นี้กลับทำได้ และปรากฏตัวในทุกที่ที่หลี่ชีเยี่ยไป ดังนั้นเขาจะมาตายเพราะแรงเตะเพียงครั้งเดียวได้อย่างไร? “ท่านเจ้าสำนัก ท่านรู้จักเขาหรือครับ?” หนึ่งในนั้นรวบรวมสติแล้วถามขึ้น พวกเขาเริ่มตระหนักได้ว่าการพบกันครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ขอทานผู้นี้ตั้งใจมาหาหลี่ชีเยี่ยโดยเฉพาะ “ก็แค่คนตายคนหนึ่ง” หลี่ชีเยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ “คนตาย?” คำตอบนี้ทำให้เหล่าศิษย์ถึงกับไปไม่เป็น “เ-เป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขายังมีชีวิตอยู่” หนึ่งในนั้นแย้ง แม้เขาจะดูแก่ชรา แต่เขาก็ยังมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน ถึงกระนั้น กลุ่มศิษย์ต่างก็ให้ความสำคัญกับคำพูดของหลี่ชีเยี่ยเสมอมา “เหตุใดคนตายถึงต้องมาเล่นบทเป็นขอทานด้วยหรือครับ ท่านเจ้าสำนัก?” อีกคนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น