Chapter 4387: สยบศัตรูโดยไม่ต้องขยับนิ้ว ทุกคนต่างคิดว่าหลี่ชีเย่คงไม่รอดแน่ ๆ เหตุใดผู้บรรลุเต๋าขั้นต้นถึงได้ไร้ทางสู้เช่นนี้ ทั้งที่คู่ต่อสู้ของเขาไม่ได้ขยับนิ้วแม้แต่นิ้วเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ “ตู้ม!” ร่างยักษ์กระโจนขึ้นมาจากหลุมลึกพร้อมคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว วินาทีที่เขาถูกอัดกระแทกลงพื้น เขาได้รับอิสระอีกครั้ง แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เขาก็ยังคงไหวอยู่ “พายุคลั่งกลืนกิน!” กระบองในมือของเขาขยายขนาดจนหนาและยาวราวกับเทือกเขา พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นเขาก็ฟาดกระบองลงมาด้วยกำลังมหาศาลจนมิติโดยรอบฉีกขาด ผู้ชมต่างสูดปากด้วยความหวาดเสียว บางคนถึงกับเข่าอ่อนด้วยความกดดัน การโจมตีครั้งนี้รุนแรงพอที่จะทำลายสำนักเล็ก ๆ พร้อมทั้งพื้นที่บรรพกาลให้ราบเป็นหน้ากองได้ในพริบตา “พรึ่บ!” ปีกเพลิงของหลี่ชีเย่ส่องประกายเจิดจ้าดุจพญานกฟีนิกซ์ที่กำลังผงาด ทะเลเพลิงแปรเปลี่ยนเป็นเท้าขนาดมหึมาพุ่งเข้าปะทะกับกระบองตรง ๆ ฝ่ายหนึ่งมีขนาดมหึมาดุจเทือกเขา ส่วนอีกฝ่ายกลับเป็นพลังที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ “ตู้ม!” สรรพสิ่งที่อยู่ภายในรัศมีหมื่นลี้ถูกแรงปะทะซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง ผลลัพธ์ที่ออกมาถือว่าขาดลอย เท้าเพลิงนั้นตัดผ่านกระบองราวกับตัดกระดาษและพุ่งเข้าใส่ปีศาจยักษ์โดยตรง แม้เขาจะถูกห่อหุ้มด้วยพลังแท้จริง แต่ก็ไม่อาจต้านทานกระดูกที่แตกละเอียดจากแรงปะทะได้ “อ๊าก!” อกของเขาบุบยุบลงไปทันทีพร้อมกับอาเจียนเป็นเลือด เขาตกลงกระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมลึกอีกแห่งที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของเขาเอง “ปัง!” เท้าเพลิงยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น มันกระทืบซ้ำลงบนร่างของเขา “เปิดใช้งาน!” ราชาหมีที่กำลังอ่อนแรงยังคงไม่ยอมแพ้ เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นหมายจะรับเท้าเพลิงนั้นไว้ ทว่า ผลที่ได้กลับกลายเป็นมือทั้งสองข้างถูกบดขยี้จนแหลกเหลว จากนั้นเท้าเพลิงก็กระทืบซ้ำลงมาอีกหลายครั้ง บดขยี้กระดูกชิ้นแล้วชิ้นเล่า จนกระทั่งลมหายใจรวยรินและเนื้อหนังถูกบดจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แม้แต่เหล่าปีศาจชั้นสูงยังถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาคิดว่าราชาหมีน่าจะสู้ได้ดีกว่านี้ ไม่ใช่ถูกสยบราบคาบเช่นนี้ “สหายเต๋า โปรดเมตตาด้วย” ราชาลิงแขนยาวร้องขอความเห็นใจ หลี่ชีเย่เหลือบมองเขาเพียงแวบเดียวโดยไม่กล่าวคำใด แม้จะไม่มีแววเหยียดหยามให้เห็นชัดเจน แต่ราชาลิงกลับรู้สึกว่าตนเองเป็นเพียงมดปลวกบนพื้นดิน ในขณะที่หลี่ชีเย่เป็นมังกรแท้ที่กำลังโผบิน มังกรเพียงมองลงมาที่มดตัวน้อยหนึ่งครั้งโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยด้วยซ้ำ ความรู้สึกนี้ทำให้เขาตัวแข็งทื่อและขาสั่นโดยไม่รู้ตัว ในฐานะบรรพชนระดับสูงแห่งดินแดนฟีนิกซ์ เขาไม่ได้อ่อนแอกว่าราชาปักษาทองเลยแม้แต่น้อย ทว่า เพียงแค่สายตาที่เหลือบมองโดยไม่มีการปลดปล่อยออร่าใด ๆ ออกมากลับทำให้เขาหวาดกลัว เขาได้แต่สงสัยว่าหลี่ชีเย่จะยอมไว้หน้าเขาและปล่อยราชาหมีไปหรือไม่ “คุณชาย โปรดอภัยให้กับการกระทำที่โง่เขลาของราชาหมีและไว้ชีวิตเขาด้วยเถิด” เจี้ยนชิงจูเอ่ยขอความเมตตาจากหลี่ชีเย่ แม้ก่อนหน้านี้พวกเขาจะเคยปะทะกัน แต่เธอก็ไม่ใช่คนถือสาหาความ ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังเป็นผู้อาวุโสและไม่ได้มีความอาฆาตมาดร้ายต่อตัวเธอมากนัก ในขณะเดียวกัน ราชาหมีก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมานอกจากเสียงหอบหายใจรวยริน “ได้ ข้ากำลังอารมณ์ดี จะไว้ชีวิตเขาก็แล้วกัน” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างเกียจคร้าน สิ้นคำกล่าว เท้าเพลิงและปีกเพลิงก็เลือนหายไป หลี่ชีเย่กลับคืนสู่สภาพปกติอีกครั้ง สิ่งเดียวที่ย้ำเตือนผู้คนถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นคือสภาพที่ยับเยินของราชาหมีและหลุมลึกบนพื้นดิน ปีศาจตนอื่น ๆ เข้ามาช่วยเหลือและพาร่างของเขาออกไป สายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงจับจ้องไปที่หลี่ชีเย่ “เขาทำได้อย่างไรกัน? เหมือนกับว่ามีเทพเจ้าหนุนหลังเขาอยู่เลย” ศิษย์คนหนึ่งกล่าวขึ้น ปีกคู่นั้นปรากฏออกมาจากความว่างเปล่าและเอาชนะราชาหมีได้อย่างง่ายดาย คนอย่างหลี่ชีเย่ไม่ควรจะมีพลังมากพอที่จะเอาชนะราชาสวรรค์ได้ ทว่า พวกเขาทุกคนต่างเห็นกับตาตัวเอง ความสับสนจึงเกิดขึ้นในใจของทุกคน “เขาต้องมีสมบัติที่เกี่ยวข้องกับฟีนิกซ์หรือเปลวเพลิงอมตะแน่ ๆ” หนึ่งในนั้นวิเคราะห์ถึงปีกเพลิง นั่นเป็นคำอธิบายเดียวที่สมเหตุสมผล เพราะตัวหลี่ชีเย่เองไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย “ข้ากลับดูไม่ออกเลยว่าเขาใช้เคล็ดวิชาหรือวิธีการใดกันแน่” ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งยังคงไม่ละความพยายามที่จะสังเกตหลี่ชีเย่ ในขณะเดียวกัน เจี้ยนชิงจูก็เดินเข้ามาและก้มศีรษะลง “ขอบคุณคุณชายค่ะ” ราชาลิงเองก็ทำเช่นเดียวกัน ทั้งคู่รู้ดีว่าหลี่ชีเย่สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ และการทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรสำหรับเขาเลย “พวกเจ้าจะทำอะไรก็ทำไปเถิด เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาของข้าอีกต่อไป” เขากล่าวกับเจี้ยนชิงจู “ท่านปู่…” เธอเอ่ยออกมา เขารู้สึกสะเทือนใจเพราะเฝ้าดูเธอเติบโตมา แต่ทว่า ครั้งนี้เขากลับไม่อาจยืนอยู่ข้างเธอได้ “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะออกจากเมืองนี้ได้หรอกนะ” เขาเตือนด้วยความเป็นห่วง