Chapter 5269: ฉันเคยเห็นเธอมาก่อน นางมีกลิ่นหอมชวนเคลิบเคลิ้มที่หาได้ยากยิ่งในโลกมนุษย์ สัดส่วนโค้งเว้าของนางงดงามอย่างที่ควรจะเป็น ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน ราวกับกำลังมองลึกลงไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณกันและกัน ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ที่นั่น แต่ดูเหมือนนางกำลังซ่อนเร้นมันไว้—เปรียบเสมือนเด็กสาวที่เปลี่ยนทรงผมแล้วลืมความกังวลในอดีตไปจนสิ้น “ประหลาดจริง” หลี่ชีเย่กล่าว “อะไรหรือ?” นางถาม “ข้ารู้สึกเหมือนเคยพบเจ้ามาก่อน” เขายิ้ม ชาติภพก่อนและความทรงจำต่างถูกปกปิดไว้ ทว่าเขากลับมีความประทับใจเพียงเลือนรางต่อสตรีผู้นี้ “นั่นก็เพราะท่านพบเจอผู้หญิงมามากเกินไปต่างหาก” จู่ๆ นางก็จู่โจมด้วยเข่า ทว่าเขาก็ทำเช่นเดียวกันและหยุดการโจมตีของนางไว้ได้ นางยกมือขึ้นแต่เขากลับเร็วกว่า โดยการประสานนิ้วมือของเขาเข้ากับนิ้วมือของนาง ภาพนี้ดูคล้ายคู่รักที่กำลังหยอกล้อกัน แต่ในความเป็นจริง นางกำลังพยายามใช้ท่าไม้ตายที่อาจถึงแก่ชีวิต “ข้าไม่ปฏิเสธเรื่องนั้นหรอก แต่ข้าจำเจ้าไม่ได้จริงๆ” หลี่ชีเย่กล่าว “ถ้าอย่างนั้นเราก็คงไม่เคยพบกัน” นางกล่าวพลางใช้ท่าโจมตีด้วยกระแสพลังทางสายตา รัศมีจากดวงตาของนางมุ่งหมายจะแผดเผาเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน ทว่าพลังเหล่านั้นกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลย แม้แต่การระเบิดของจักรวาลก็ไม่อาจสั่นคลอนเขาได้ “เจ้าช่วยเลิกทำตัวมุ่งร้ายได้ไหม? นับว่าโชคดีที่ข้าป้องกันตัวได้ ไม่อย่างนั้นคงตายไปแล้ว สมัยนี้ใครเขาจะสนเรื่องนามสกุลกัน? ข้าเปลี่ยนไปใช้แซ่หวังก็ได้ เอาไหม?” หลี่ชีเย่หยอกล้อ “ต่อให้เจ้าเป็นหลี่หรือหวัง เจ้าก็น่ารำคาญไม่เปลี่ยน!” นางกำหมัดแน่นด้วยพลังที่มากพอจะหลอมรวมมหาเต๋าและวัฏจักรแห่งการเวียนว่ายตายเกิด นางต้องการจะบดขยี้ฝ่ามือของหลี่ชีเย่ อย่างไรก็ตาม นิ้วมือของเขากลับอ่อนนุ่มและยืดหยุ่น ราวกับกลายเป็นร่างที่ไร้ตัวตน พวกมันเล็ดลอดจากการเกาะกุมของนางและอ้อมผ่านหน้าอกของนางไปจนถึงหัวใจ “พวกแซ่หลี่นี่เป็นคนพาลกันหมดทุกคนหรือไง?” นางปลดปล่อยผนึกนิรันดร์จากดวงตาพุ่งตรงไปยังรากฐานเต๋าของเขา หวังจะทำลายหัวใจเต๋าของเขาให้สิ้นซาก แต่ก็น่าประหลาดใจที่พลังนั้นยังไม่เพียงพอจะสยบหัวใจเต๋าอันแน่วแน่ของเขาได้ “เจ้ากำลังพยายามซ่อนอะไรจากข้ากันแน่?” เขาแปลกใจ “อยากดูก็เชิญมองให้เต็มที่เลย” จู่ๆ นางก็เปลี่ยนน้ำเสียงและโอบกอดเขาไว้ โดยใช้เต๋าพิเศษแห่งการยั่วยวน “ไม่” เขาเปิดใช้งานหัวใจเต๋าเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกล่อลวง เสียงกระซิบแห่งความรักดังก้องอยู่ในหู—สัมผัสแห่งความอ่อนโยนภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ขอให้เขาหยุดพักอยู่ที่นี่ตลอดไปและปล่อยวางภาระทั้งปวง บ่อยครั้งที่ชายคนหนึ่งยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อตอบรับเสียงเรียกของความรัก แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่อาจทิ้งชุดเกราะแล้วกลับบ้านเกิดไปอยู่กับคนรัก “เหลือเชื่อจริงๆ ข้าเกือบจะสูญเสียการควบคุมไปแล้ว” หลี่ชีเย่ประคองสติไว้ได้และเอ่ยชื่นชมนาง “นั่นยังถือว่าระดับต่ำเกินไป” นางขมวดคิ้วแล้วเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่—ถ่ายทอดกลิ่นอายแห่งความกล้าหาญผ่านตัวเขา เนรมิตภาพฉากที่คนรักกำลังสวมชุดเกราะให้เขาและยื่นหอกกับโล่ให้ นางในชุดนักรบเต็มยศจะเคียงข้างสู้รบกับเขาอย่างไม่เกรงกลัวด้วยจังหวะที่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์ ตราบใดที่เขายังอยู่ นางก็จะอยู่เคียงข้าง หนทางสู่มหาเต๋าที่ไร้ที่สิ้นสุดไม่อาจพรากพวกเขาจากกันได้ “ดีขึ้นไปอีก ดูเหมือนเจ้าจะรู้จักข้าจริงๆ ด้วยสินะ” หลี่ชีเย่ต้องคอยประคองหัวใจเต๋าของตนอีกครั้ง “ข้ารู้แค่ว่าข้าอยากจะอัดเจ้าให้เละ” นางจ้องเขม็งมาที่เขา แต่ในดวงตานั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ทั้งสองอารมณ์นี้ดำรงอยู่ด้วยกันโดยไม่มีความขัดแย้งใดๆ “เราพบกันที่ไหน?” เขาถามซ้ำอีกครั้ง เพราะนางได้ซ่อนทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว “ท่านจำไม่ได้จริงๆ หรือ?” นางกล่าวเบาๆ และสายตาก็อ่อนโยนลง ทว่าเมื่อหลี่ชีเย่พยายามหยั่งลึกเข้าไปในจิตใจของนาง สายตานั้นก็ฉุดรั้งเขาไว้ทันทีและพยายามจะทำลายเขา ด้วยความคิดเพียงชั่ววูบ เขากลายเป็นนิรันดร์และไม่อาจถูกทำลายได้ “เจ้าทำไม่ได้หรอก ความตั้งใจของข้าไม่อาจละลายด้วยความอ่อนโยนของเจ้า” เขากล่าวในขณะที่มองดูหยาดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากของนาง “ท่านนั่นแหละที่ไร้ความสามารถ ไม่อย่างนั้นท่านคงมีลูกหลานวิ่งกันเต็มไปหมดแล้ว” นางโต้กลับ “การมีลูกหลานมากมายไม่ได้หมายความว่าอย่างไรหรอก พวกเขาก็อาจจะเป็นลูกของเพื่อนบ้านก็ได้” เขายิ้ม “เพื่อนบ้านเองก็กำลังเดือดร้อน เขาไม่มีเวลามาเล่นสนุกหรอก” นางเพิ่มพลังให้กับสายตามากขึ้น เปลี่ยนมันให้กลายเป็นใบมีดที่แหลมคม “เดี๋ยวสิ ข้าขอเห็นหน่อย” จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง “เห็นอะไร? จะให้ข้าถอดเสื้อผ้าออก หรือท่านอยากจะเป็นคนถอดมันเองล่ะ?” นางกล่าวอย่างดุดัน “แบบไหนก็ได้ทั้งนั้น” เขายิ้มและเริ่มจริงจังในที่สุด จ้องลึกลงไปในดวงตาของนางด้วยพลังที่ไม่อาจต้านทาน มันแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างที่มากพอจะทำลายสามพันโลกได้ในพริบตา สิ่งนี้กระตุ้นให้นางต้องใช้เทคนิคหลบหลีก กลายเป็นร่างที่เลือนรางในขณะที่ยังคงถูกกักขังอยู่ใต้ร่างของเขา “ท่านกล้าพอจะเข้ามาไหมล่ะ?” เสียงของนางดังมาจากระยะไกล พร้อมจะทำลายทั้งคู่หากเขายังจะฝืนทำต่อไป “เฮ้อ เจ้าทำให้ข้าลำบากใจจริงๆ ข้าไม่อาจใจร้ายกับดอกไม้งามเช่นนี้ได้หรอก” เขาถอนหายใจและหยุดการจ้องมอง “ถ้าอย่างนั้นก็เลิกคิดที่จะเปิดเผยความลับของข้าเสียที” นางปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ยังคงความป่าเถื่อนและเผด็จการเช่นเดิม แม้ความดื้อรั้นและความรำคาญที่นางมีต่อเขาจะชัดเจนเพียงใด แต่เขาก็ยังคงเพลิดเพลินกับการได้มองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอยู่ดี