บทที่ 18: การต่อสู้ เอสเตอร์ตกใจมาก เธอไม่คิดเลยว่าโนอาห์จะมีธาตุอื่นนอกจากน้ำแข็ง เธอไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน นั่นหมายความว่า... 'มีฉันคนเดียวที่รู้' และความรู้นั้นก็ทำให้หัวใจเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความสุขอย่างลึกซึ้ง เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่แค่เงาอีกต่อไป เธอไม่ใช่เพียงคนที่เดินตามเขา เธอคือผู้เก็บความลับของเขา คนที่จะซ่อนความจริงของเขาไว้จากโลก ฝังมันลึกลงในความมืด และเปิดเผยก็ต่อเมื่อเขาต้องการเท่านั้น 'ใช่... ฉันจะเป็นเงา จะเป็นความมืดที่ห่อหุ้มเขาไว้จากสายตาคนอื่น และแสดงให้เห็นเพียงสิ่งที่เขาอยากให้เห็น' 'ใช่... นี่แหละ เส้นทางของฉัน เส้นทางที่ฉันตามหามาตลอด' ตูม! ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางจิตใจเธอ พลังสายหนึ่งระเบิดขึ้นภายในตัวเธอ แผ่กระจายไปตามเส้นเลือด จุดประกายบางสิ่งลึกลงไปภายใน นั่นคือความเข้าใจ เป็นความจริงที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน มันไม่ใช่แค่ความเชื่อมั่น แต่มันคือพลัง เอสเตอร์ปลุกออร่าของตัวเองขึ้นมาแล้ว 'นี่คือออร่าของฉัน... ออร่าแห่งการอำพราง' บูม! {ติ๊ง!} {ยินดีด้วย เอสเตอร์} {คุณปลุกออร่าขึ้นมาด้วยตัวเองสำเร็จ} {คุณได้รับฉายาแล้ว} {ได้รับฉายา: ผู้เรียนรู้ด้วยตนเอง} โนอาห์ชะงักกึก มีบางอย่างเคลื่อนไหวในเงาของเขา เอสเตอร์เซถลาออกมาจากเงาของเขา ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาไปอยู่ข้างเธอในพริบตา "เป็นอะไรหรือเปล่า?" เขาถามเสียงเข้ม เอสเตอร์กัดฟันแน่น แทบพูดไม่ออกเพราะความเจ็บปวด เธอแหบพร่าออกมา "ระดับเอ...!" ดวงตาของโนอาห์เบิกกว้าง ระดับเอ? เธอเพิ่งปลุกออร่าขึ้นมาเหรอ? ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงเจ็บปวดขนาดนั้น ตั้งแต่ระดับเอขึ้นไป ทุกการเลื่อนขั้นจะมาพร้อมความเจ็บปวดแสนสาหัส เพราะนั่นไม่ใช่แค่การเพิ่มพลัง แต่มันคือวิวัฒนาการ ตัวตนของเธอกำลังเปลี่ยนแปลง ปรับตัวเข้ากับพลังใหม่ภายใน และเมื่อออร่าแปรเปลี่ยนเป็นเจตจำนง... นั่นคือจุดที่ก้าวเข้าสู่ระดับเอส โนอาห์หันขวับไปทางด้านข้าง ฝูงหมาป่าขนาดมหึมากำลังพุ่งตรงมาหาพวกเขา อย่างน้อยก็ร้อยตัว 'บ้าเอ๊ย เมื่อกี้ฉันคึกกับสายฟ้ามากไปหน่อย' เขาหันกลับไปหาเอสเตอร์ เธอยังสั่นระริกอยู่ ราวกับติดอยู่กลางช่วงเลื่อนขั้น เธอคงสู้ไม่ได้แน่ โนอาห์หายใจออกช้าๆ 'งานนี้ฉันคงไม่ได้ออกไปโดยไม่เจ็บตัวแน่' มานาของเขาฟื้นกลับมาเต็มแล้วด้วยสายเลือดบุตรแห่งมานา เพียงดีดนิ้ว เกล็ดน้ำแข็งคมกริบนับสิบชิ้นก็ผุดขึ้นรอบตัวเขา เขาระดมยิงมันใส่เหล่าสัตว์ร้ายที่พุ่งเข้ามา ฉีกแนวพวกมันออกเป็นทาง เขาหันกลับไปมองเอสเตอร์อีกครั้ง โดยไม่ลังเลเขาสร้างกำแพงน้ำแข็งล้อมรอบเธอ ก่อนทะยานพุ่งออกไปขวางฝูงหมาป่า สายฟ้าปะทุรอบกาย เพิ่มความเร็วให้เขา เสี้ยววินาทีแรกเขายังยืนนิ่งอยู่ แต่พริบตาถัดมาเขาก็อยู่กลางฝูงหมาป่าแล้ว โนอาห์ยกยิ้มมุมปาก 'มาดูกันว่าที่โดนแม่ซ้อมมาขนาดนั้นจะคุ้มค่าหรือเปล่า' ปั่ก! ตูมมม! คลื่นกระแทกจากน้ำแข็งระเบิดกระจายออกไปทันที หมาป่าที่อยู่ใกล้ที่สุดถูกแช่แข็งแข็งทื่อในพริบตา ตัวอื่นๆ ถูกซัดกระเด็นออกไปพร้อมเสียงหอนด้วยความเจ็บปวด โนอาห์ไม่ปล่อยจังหวะสูญเปล่า เขายกมือขวาขึ้น เรียกเกล็ดน้ำแข็งชุดใหม่ขึ้นมา ฝูงหมาป่าที่เดือดดาลหอนเสียงแหลมแล้วพุ่งเข้ามา บางตัวคลุ้มคลั่ง กระโจนใส่เขาโดยไม่สนชีวิตตัวเอง โนอาห์ถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ช้าเกินไป หมาป่าสองตัวพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ตัวหนึ่งฝังเขี้ยวลงบนแขนขวาของเขา อีกตัวงับเข้าที่ขาซ้าย ความเจ็บแล่นวาบไปทั่วร่าง "อ๊าก...!" เขาคำรามต่ำๆ บังคับให้ร่างกายแปรเป็นน้ำแข็งบางส่วน จนหมาป่าต้องปล่อยเขาออกมา โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว หนามน้ำแข็งแหลมคมก็ผุดพุ่งขึ้นจากพื้น แทงทะลุร่างพวกมัน โนอาห์หอบหนักถอยหลังไปหลายก้าว เลือดหยดลงจากบาดแผลของเขา 'บ้าเอ๊ย' เขาหยุดเลือดด้วยการแช่แข็งปากแผลให้ปิดสนิท ฝูงหมาป่ารวมตัวกันใหม่ เขาจัดการไปได้แค่สิบสองตัว ยังเหลืออีกเจ็ดสิบตัว โนอาห์สบถเบาๆ ในลำคอ 'ถ้ายังฆ่าทีละตัวแบบนี้ ฉันคงหมดแรงก่อนที่มานาจะหมดแน่' ความคิดของเขาวิ่งพล่าน เขาต้องการอะไรที่ใหญ่กว่านี้ โนอาห์หายใจออกช้าๆ แล้วตั้งสติ ดวงตาสีเงินของเขาเปล่งประกายราวเหล็กกล้าเย็นเยียบ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ไอ้พวกสารเลว... เดี๋ยวฉันจะให้ดู" มานาของเขาพุ่งพล่าน เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนกระทืบเท้าลงบนพื้น ตูม! คลื่นน้ำแข็งแผ่กระจายออกไปในทันที ปกคลุมสนามรบจนกลายเป็นพื้นน้ำแข็ง ฝูงหมาป่าลื่นไถล เสียหลักกันถ้วนหน้า แค่นั้นก็พอแล้ว โนอาห์ยกมือทั้งสองขึ้นสู่ฟากฟ้า เบื้องบน น้ำแข็งเริ่มรวมตัว หมุนวน และอัดแน่นเป็นก้อนน้ำแข็งมหึมา สายตาของเขาพร่ามัว หัวเริ่มมึนโหวง ร่างกายโคลงเคลง เขากัดฟันแน่น บังคับตัวเองให้จดจ่อ การควบคุมน้ำแข็งและมานาของเขายังไม่สุกงอม เขากำลังฝืนตัวเองเกินขีดจำกัด หนึ่งนาทีต่อมา ขณะที่ฝูงหมาป่ากำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน ก้อนน้ำแข็งมหึมาสามก้อนก็ลอยค้างอยู่เหนือพวกมัน "แฮ่ก... แฮ่ก..." โนอาห์หอบหนักจนแทบหมดแรง ร่างทั้งร่างสั่นเทาเพราะความอ่อนล้า "สามก้อน... น่าจะเป็นขีดจำกัดของฉันสินะ" เขากำหมัดแน่น ก่อนที่ก้อนน้ำแข็งจะร่วงลงมา ตูม! ตูม! ตูม! ม่านหมอกน้ำแข็งและฝุ่นสีขาวฟุ้งกระจายขึ้นจนบดบังทุกอย่าง โนอาห์โคลงเคลง พยายามประคองตัวให้ยืนอยู่ได้ เมื่อฝุ่นค่อยๆ จางลง เขาก็มองเห็นภาพที่เหลืออยู่ตรงหน้า ฝูงหมาป่าหายไปหมดแล้ว ถูกบดแหลก สนามรบย้อมเป็นสีแดงฉาน โนอาห์ล้มลงนอนหงาย หอบถี่ จ้องมองท้องฟ้า ขณะที่เขากำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก... โฮ่ววววววว์! เสียงหอนต่ำทุ้มเต็มไปด้วยความเดือดดาลดังสะท้อนก้องไปทั่วดันเจี้ยน ร่างของโนอาห์เกร็งทันที เขาฝืนพยุงตัวลุกขึ้นมา ทั้งที่ยังโซเซ ไกลออกไป หมาป่าดำตัวมหึมาดวงตาสีแดงฉานจ้องเขม็งมาที่เขา แรงกดดันของมันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความเกลียดชังและจิตสังหารแผ่ออกมาจากร่างมันอย่างชัดเจน ลมหายใจของโนอาห์สะดุด บอสมอนสเตอร์ อสูรระดับบี "ให้ตายเถอะ..." จบบทที่ 18