Chapter 61: การยอมรับข้อเสนอของปีศาจ โนอาห์ยืนอยู่หน้าประตูห้องของเอลิซาเบธ ด้านหลังเขามียูกิกับเอริกที่ดูไม่เต็มใจสุดขีด สีหน้าราวกับยอมตายยังดีกว่ามาอยู่ตรงนี้ “ทำไมต้องมีฉันด้วยวะ?” เอริกบ่นพึมพำ “ถ้ามันเป็นแค่เรื่องความสอดคล้องกับเงา นายก็มีเงาของตัวเองอยู่แล้วนี่” เขาก้มมองเงาของโนอาห์ ในฐานะคนที่รับรู้เรื่องเงาได้ เอริกบอกได้ทันทีว่าเงาของโนอาห์... ไม่เหมือนใคร มันให้ความรู้สึกมีชีวิต แต่ก็ไม่ใช่มีชีวิต เป็นมนุษย์ แต่ก็เป็นเงา น่าสนใจอยู่หรอก แต่โนอาห์นี่มันตัวปัญหา และเอริกรู้ดีพอที่จะไม่อยากข้องเกี่ยวด้วยมากเกินไป แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังมายืนอยู่ตรงนี้ ถูกลากออกมาจากห้องของตัวเองด้วยคำขู่ว่าจะทำให้ของทุกชิ้นในห้องกลายเป็นน้ำแข็ง ‘ก่อนหน้านี้พ่อก็เผาหนังสือฉันไปแล้ว ตอนนี้ไอ้บ้าคนนี้ยังจะมาขู่สมบัติของฉันอีก โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรของมันกันแน่’ เขาคิดอย่างขุ่นเคือง โนอาห์ที่ได้ยินก็ตอบอย่างสบายๆ “ใช่ เงาของฉันมันพิเศษ นายจะเข้าใจมากขึ้นตอนปฏิบัติภารกิจ” จากนั้นเขาก็หันไปมองประตูห้องของเอลิซาเบธ “แล้วก็เงียบไว้ ภารกิจนี้ยากกว่าของนายเยอะ” เอริกเลิกคิ้ว “นายจะข่มขู่แม้แต่นักบุญหญิงให้มาร่วมด้วยเลยเหรอ? นายบ้าไปแล้ว” “อาจจะ” โนอาห์ตอบพลางยักไหล่ เขาไม่ได้เสียเวลายกมือเคาะประตู เอลิซาเบธรู้อยู่แล้วว่าเขามา ด้วยความช่วยเหลือจากเอสเตอร์ โนอาห์เดินเข้าห้องผ่านเงาได้ เขาหันไปบอกคนอื่น “รออยู่ตรงนี้ แล้วก็ยูกิ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ แค่รอฉัน” แล้วเขาก็หายตัวไป ยูกิขมวดคิ้ว “ทำไมเขาพูดกับฉันเหมือนฉันเป็นเด็กมีปัญหากันล่ะ?” เอริกตอบหน้าตาย “ก็เพราะเธอเป็นไง ยัยโรคจิต” เงียบ ตาเอริกเบิกกว้าง “ฉันไม่ได้พูดออกไปใช่ไหม?” ดวงตาของยูกิทอประกายอันตราย เธอขยับเข้าสู่ท่าถือดาบ “เหี้ยเอ๊ย! โนอาห์!! ไอ้บ้าเอ๊ย—!” ... ภายในห้อง โนอาห์พบเอลิซาเบธ ห้องอยู่ในสภาพเละเทะ กระดาษ หนังสือ และเศษแก้วแตกกระจายเกลื่อนพื้น ราวกับพายุเพิ่งพัดผ่านไป เอลิซาเบธนั่งอยู่บนพื้น กำหัวตัวเองแน่นราวกับพยายามกันเสียงบางอย่างที่ดังอยู่ภายในสมอง ในหัวของเธอมีเสียงกระซิบ พวกมันโกหกเจ้า พวกมันเกลียดเจ้า เจ้าเกิดมาเพื่อฆ่าพวกมันให้หมด ช่วงหลังมานี้ เธอได้ยินแค่นี้ซ้ำไปมาในใจ และเธอกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว โนอาห์ยืนอยู่เงียบๆ ไม่มีความสงสาร เขาเตือนไว้แล้ว “ผมจะถามว่านี่เดือนที่ผ่านมาของคุณเป็นยังไง แต่ดูเหมือนผมได้คำตอบแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบาและอ่อนหวาน ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลยแม้แต่น้อย เอลิซาเบธเงยหน้าขึ้น ผ้าปิดตาของเธอหายไป เผยให้เห็นดวงตาที่น่าหวาดหวั่นและเย้ายวนคู่นั้น “งั้น... ลีโอนาก็ฟังคำพูดของนายสินะ” เธอหัวเราะอย่างขมขื่น “ฉันรู้ว่าเกิดอะไรผิดปกติ ตอนที่ฉันไม่สามารถใช้สายตาควบคุมเธอได้ ฉันอยากเตือนอีไลจาห์ แต่เหมือนยัยแม่มดนั่นจะสะกดเขาไว้แล้ว” เสียงของเธอสั่นเทา ทั้งความโกรธ การทรยศ และความสิ้นหวังพันกันยุ่งเหยิง แปลกที่เธอดูไม่ได้โกรธโนอาห์มากนัก ไม่แล้ว ไม่หลังจากทุกอย่างที่ผ่านมา เพราะหลังจากทรมานมาทั้งเดือน... ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว อีไลจาห์ไม่ใช่ตัวเลือกที่ใช้ได้ เขาอาจถูกพรากไปได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะโดยศาสนจักร โดยผู้หญิงคนอื่น หรือโดยพลังบางอย่างที่เธอควบคุมไม่ได้ เธอไม่อาจพึ่งพาคนแบบนั้นได้ โนอาห์ก้าวเข้ามา ใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว สายตาไม่หวั่นไหว เขารอให้เธอยอมรับสภาพของตัวเอง “ฉันยอมรับข้อเสนอของนาย” เอลิซาเบธกระซิบด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง “ช่วยฉันที ฉันกำลังจะบ้า เสียงกระซิบพวกนี้... ทำให้มันหยุด แล้วฉันจะเชื่อฟังนาย ฉันจะบอกทุกอย่างที่ฉันรู้เกี่ยวกับเทพธิดา” รอยยิ้มหวานของโนอาห์แหลมคมขึ้นทันที “เสียใจด้วย แต่ผมจะเปลี่ยนเงื่อนไข” เอลิซาเบธตัวแข็ง “เหมือนลีโอนา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกดดัน “ผมต้องการทุกอย่างของเธอ ความภักดี วิญญาณของเธอ เธอจะต้องเชื่อฟังผมในทุกเรื่อง เธอจะทรยศต่อศาสนจักร บอกผมทุกอย่าง ทั้งเรื่องศาสนจักร นักบุญหญิงคนปัจจุบัน ทุกอย่าง” “แลกกับอะไรน่ะเหรอ ผมจะลบเสียงกระซิบพวกนั้นออกไป และจะปกป้องเธอจากมัน จากศาสนจักร และจากโลกใบนี้เอง ถ้าจำเป็น” ออร่าผู้ปกครองของเขาถูกกระตุ้นขึ้น การมีอยู่ของเขาโอบล้อมเธอไว้ราวกับความจริงที่ไม่อาจสั่นคลอน มันทำให้การยอมจำนนดูเป็นเรื่องธรรมชาติ เป็นเรื่องที่ถูกต้อง เขาไม่อาจใช้น้ำเสียงอ่อนโยนได้ มีปัจจัยไม่แน่นอนมากเกินไป มีสิ่งที่ไม่รู้มากเกินไป โนอาห์ต้องการให้เธอภักดี หัวใจของเอลิซาเบธเต้นรัว นี่จะเปลี่ยนทุกอย่าง ถ้าอยู่กับศาสนจักรต่อไป เธอก็จะเสียสติ... หรือทรยศพวกมันแล้วได้สติคืนมา แต่ต้องถูกตามล่า เธอหัวเราะอย่างว่างเปล่า โนอาห์ยิ้มหวานเหมือนไม่ได้เพิ่งยื่นทางเลือกที่เป็นไปไม่ได้ให้เธอสองทาง แต่การตัดสินใจก็ถูกทำไปแล้ว เธอเป็นเด็กกำพร้า ถูกศาสนจักรรับไปก็เพราะดวงตาของเธอเท่านั้น หลังจากตื่นพลังของตัวเองขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ เธอฆ่าคนทั้งหมู่บ้านตอนอายุเพียงสิบสอง ศาสนจักรมาถึงทันที ราวกับพวกเขารออยู่ก่อนแล้ว ‘ฉันเชื่อในตัวคุณนะ เทพธิดา ฉันเชื่อว่าคุณจะช่วยฉัน แต่สิ่งที่คุณทำกลับมีแค่ล่ามฉันเอาไว้’ ‘ทำไมคุณถึงกลัวฉัน?’ เธอคิดอย่างขมขื่น เธอมองโนอาห์ ‘ฉันจะรับข้อเสนอของปีศาจ’ แล้ว— “ฉันยอมรับ” เธอพูดด้วยเสียงสั่น “ฉันจะเป็นของนาย ฉันจะทรยศพวกมัน ฉันจะบอกทุกอย่าง” โนอาห์ยิ้ม “ตัดสินใจได้ดี เพราะพูดตามตรง ถ้าคุณไม่รับ ผมกะจะฆ่าคุณอยู่แล้ว” เอลิซาเบธสะดุ้ง “แต่... คุณเลือกได้ดี” เขาวางฝ่ามือลงบนหน้าผากของเธอ ปล่อยออร่าของตนไหลผ่านร่างเธอ ทันใดนั้น— เธอก็ทรุดลง หายใจหอบ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “ในที่สุด...” เธอกระซิบ เงียบสนิท ไม่มีเสียงกระซิบอีกต่อไป ไม่มีเสียงกรีดร้อง เสียงหัวเราะ หรือคำสาป ไม่มีความบ้าคลั่งอีกแล้ว เหลือเพียงความสงบ และเพียงเท่านี้เอง เธอจึงไม่เสียใจที่ตัดสินใจแบบนั้น “แต่เพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะภักดี” โนอาห์พูด “พวกเราต้องไปที่หนึ่งกันก่อน” เขาคว้ามือเธอไว้ ยิ้มบางๆ “เธอน่าจะรู้สึกเป็นเกียรติได้แล้ว นักบุญหญิง” แล้วพวกเขาก็หายไป ... พวกเขาปรากฏตัวขึ้นในแดนสีขาว เอลิรากำลังจิบชา พลางฮัมเพลงอย่างสบายใจ เธอเงยหน้ามองพวกเขา สายตาหยุดอยู่ที่เอลิซาเบธครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปยังโนอาห์ แล้วเธอก็ยิ้มอย่างอบอุ่น “ศิษย์ที่รักของข้า... เจ้าไปทำเรื่องบ้าอีกแล้วหรือ?” เอลิซาเบธชะงัก “ศิษย์?” เธอหันไปมองโนอาห์อย่างตกใจ “นายเป็นศิษย์ของท่านเดนงั้นเหรอ?!” โนอาห์ยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร เขาเดินเข้าไปหาเอลิราและกอดเธอ เธอต้อนรับเขาอย่างยินดี ไม่สนใจสายตาตกตะลึงของเอลิซาเบธแม้แต่น้อย เอลิซาเบธถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ร่างกายทั้งร่างสั่นระริก “นี่... มันอะไรเนี่ย?” “กำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” “ตาบอดหรือไง” โนอาห์พูด “แต่ช่างมันเถอะ เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเรื่องนั้น” เขาหันไปทางเอลิรา “ราชินีแห่งวิญญาณของผม ช่วยผูกวิญญาณของเธอเข้ากับผมได้ไหม แบบนั้นผมจะรู้ทันทีถ้าเธอคิดทรยศผม” เอลิราพยักหน้า แล้วปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเอลิซาเบธในพริบตา เธอแตะลงที่หน้าอกของเอลิซาเบธ ไม่ถึงห้าวินาที โนอาห์กับเอลิซาเบธก็รับรู้ถึงบางอย่าง การเชื่อมต่อ พันธะ จากนั้นเอลิราก็มองเข้าไปในดวงตาของเธอ ดวงตาสีขาวเปล่งแสงน่าสะพรึง “ถ้าเจ้าเผลอทรยศเขา หรือทำสิ่งใดที่เสี่ยงต่อความปลอดภัยหรือความสุขของเขา” เธอกระซิบ “ข้าจะเอาวิญญาณของเจ้าไป... แล้วทำให้เจ้าปรารถนาความตาย” ทั้งร่างของเอลิซาเบธสั่นเทา “ค่ะ ท่านผู้หญิง” เธอกระซิบ เอลิราหันกลับไปหาโนอาห์ ยิ้มกว้างและกอดเขาอีกครั้ง ความแตกต่างระหว่างความอ่อนโยนของเธอกับคำขู่อันน่าหวาดกลัวเมื่อครู่ช่างน่าสะพรึงยิ่งนัก “ขอบคุณ” โนอาห์พูด “แต่พวกเราต้องไปแล้ว ภารกิจรออยู่” “ฉันจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด” เขาจูบเธอเบาๆ ก่อนจะหายไปพร้อมกับพาเอลิซาเบธไปด้วย เอลิรายืนอยู่เพียงลำพัง ยิ้มอยู่ คราวนี้เธอไม่สะดุ้งกับจูบอีกแล้ว ‘ผู้ชายคนนี้เจ้าชู้ชัดๆ เขากำลังไล่ตามผู้หญิงคนอื่นอยู่แล้ว’ ‘จริงด้วย เจ้าชู้ตัวพ่อ’ ‘กล้าดียังไงกัน—’ “หยุด” เอลิราพูดออกมาดังๆ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาจะมีภรรยาคนอื่น ฉันไม่ติดหรอก” เธอยิ้มอย่างสงบ “คนยิ่งใหญ่ย่อมเป็นที่รักของผู้คนมากมาย ฉันแค่ดีใจที่ได้เป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรก ความสัมพันธ์ของเราก็พิเศษด้วยนะ เราเป็นอาจารย์กับศิษย์ก่อนจะเป็นคนรัก” “และฉันก็พอใจกับแค่นั้น” เธอจิบชาอีกครั้ง พลางยิ้มเยาะ “ฉันจะช่วยเขาหาผู้หญิงเพิ่มด้วยซ้ำ” ‘ยัยโรคจิตที่หลงผู้ชายคนนี้...’ ‘โว้ย หุบปากไปเลย นิโคล!!’ —จบบทที่ 61—