บทที่ 43: โนอาห์ ปะทะ อีไลจาห์ (3) โนอาห์เริ่มลุกไหม้ "อ๊าก แม่งเอ๊ย" เขาขู่ลอดไรฟัน พลางเซถอยหลัง เมื่อเปลวไฟระเบิดพรวดขึ้นทั่วร่างราวคำสาป ผิวหนังปริร้าว เส้นเลือดของเขาเรืองแสงสีแดงฉาน ความเจ็บปวดแผดเผาเข้าใส่อย่างโหดร้ายจนเกือบทำให้สมาธิแตกกระจาย แต่เขาก็ยังฝืนทนไว้ เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว คลื่นน้ำแข็งสว่างจ้าระเบิดแผ่ออกไป ความหนาวเย็นลึกโบราณ ไม่ใช่แค่น้ำค้างแข็ง แต่เป็นความเย็นบริสุทธิ์ดั้งเดิมที่ใกล้เคียงขั้วโลก เสียงของฤดูหนาวที่มาเยือนอย่างฉับพลันคำรามก้องไปทั่วสนามกีฬา ไฟปะทะน้ำแข็ง และโลกทั้งใบก็กรีดร้อง ทุกอย่างเลือนหายไปในหมอกไอน้ำที่พวยพุ่งขึ้น ออร่าที่สามของอีไลจาห์ ออร่าแห่งฟีนิกซ์ เปลวไฟของเขาไม่ใช่แค่ไฟ มันคือการเกิดใหม่ คือการเผาผลาญและการเยียวยาที่ห่อหุ้มด้วยความร้อนศักดิ์สิทธิ์ พลังที่เผาเขาจนเป็นเถ้าธุลีแล้วสร้างเขาขึ้นใหม่ให้แข็งแกร่งกว่าเดิมทุกครั้ง เลือดในกายเดือดพล่านไปด้วยชีวิต เขาลุกขึ้นจากม่านไอน้ำราวกับเทพเจ้า ไม่มีรอยแผล ไม่มีบาดเจ็บ ร่างกายของเขาได้เกิดใหม่ เปลวไฟสีทองสวมเป็นรัศมีเหนือเขา ดวงตาของเขาสุกสว่าง สว่างเกินไป ฝูงชนสูดลมหายใจเฮือกอีกครั้ง หลายร้อยคนลุกขึ้นยืนอย่างตะลึงงัน สามออร่างั้นเหรอ นั่นไม่ใช่เรื่องหายาก แต่มันเป็นไปไม่ได้ "อสูร" มีใครคนหนึ่งกระซิบ โนอาห์ยืนอยู่ท่ามกลางม่านหมอก เงาร่างของเขาพร่าเลือน เต็มไปด้วยรอยแผล แต่ยังมั่นคง ไฟยังคงเผาไหม้อยู่รอบตัวเขา เลียผ่านส้นเท้า พยายามไต่ขึ้นไปตามแผ่นหลัง แต่ออร่าแห่งสังสารวัฏของเขากำลังทำงานอย่างเงียบๆ ร่างกายที่เพิ่งบาดเจ็บไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนกำลังสมานตัวแล้ว กระดูกเชื่อมกลับ กล้ามเนื้องอกใหม่ ลมหายใจของเขาค่อยๆ สงบลง "อีไลจาห์..." โนอาห์พึมพำผ่านม่านหมอก "มันยังลุกขึ้นได้อีก" นี่ไม่ใช่แค่การดวลอีกต่อไป แต่มันคือสงครามแห่งแนวคิด และสงครามแห่งตัวตน อีไลจาห์ ผู้ถูกเทพเจ้าเลือก คือโครงเรื่องที่โลกโปรดปรานที่สุด เด็กหนุ่มที่แตกสลายแล้วกลายเป็นฮีโร่ เขาได้เปรียบทุกด้าน ทั้งพลัง ความเห็นใจ และโครงเรื่องที่อยู่ข้างเขา ส่วนโนอาห์แตกต่างออกไป ไม่ใช่ผู้ถูกเลือก แต่เป็นผู้ถูกหล่อหลอมขึ้นมา "ไอ้หมอนี่อึดชะมัด" เขาพึมพำ เช็ดเลือดจากขากรรไกร "พลังพระเอกตามสูตรชัดๆ ถ้าผมไม่จบมันตอนนี้ เขาต้องงัดปาฏิหาริย์ท้ายเกมออกมาแน่" เขาหลับตา สูดลมหายใจ แล้วลืมตาขึ้น "ผมไม่มีขีดจำกัด" และบางสิ่งก็เปลี่ยนไป ความจริงบิดโค้งอย่างแผ่วเบา ราวกับกฎฟิสิกส์ถอยกลับไปด้วยความลังเล ไฟไม่อาจแตะต้องเขาอีกต่อไป มันหมุนวนรอบตัวเขา คำรามดังยิ่งกว่าเดิม แต่ไม่มีเปลวไหนแตะโดนเขาเลย ราวกับช่องว่างระหว่างเขากับความร้อนถูกยืดออก "ผมไม่ได้อยู่ในไฟ" โนอาห์พึมพำ "ผมอยู่นอกเหนือมัน" ม่านหมอกค่อยๆ จางลง เขาก้าวออกมา เปลือยท่อนบน ดวงตาสีเงิน ผิวยังมีรอยแดงจากแผลไหม้พาดอยู่ แต่ก็สมานหายไปทีละวินาที ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยพลังเงียบงัน ไม่มีการระเบิดแสง ไม่มีประกายวาบ มีเพียงความเหนือกว่า อีไลจาห์เห็นเขาแล้วชะงัก "สามออร่างั้นเหรอ" โนอาห์ยิ้มมุมปาก "ก็ควรจะเดาไว้แล้ว" เขาไม่รอช้า ออร่าแห่งความไร้ขีดจำกัดเบ่งบานออกมา โนอาห์กระซิบ "กาลเวลาและอวกาศผูกมัดผมไม่ได้ การโจมตีของผม... อยู่ในขอบเขตแห่งจิตวิญญาณ" แล้วจากนั้น เวลาก็เชื่องช้าลง หนึ่งวินาทีขยายออกเป็นสิบ โลกทั้งใบเคลื่อนที่ช้าราวกับน้ำเชื่อมข้น แต่โนอาห์? เขาเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ราวกับไม่ได้ผูกติดอยู่กับนาฬิกา เขาก้าวไปข้างหน้าเพียงครั้งเดียว และโลกทั้งใบก็คลี่คลายแตกสลายรอบตัวเขา ช่องว่างระหว่างเขากับอีไลจาห์พับซ้อนลง ความจริงแยกออกเหมือนม่าน และในก้าวเดียวเท่านั้น เขาก็ไปถึงที่นั่น ห่างจากหน้าอกของอีไลจาห์เพียงไม่กี่นิ้ว ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีเสียงระเบิดทางอากาศ มีเพียงตัวตน ดวงตาของอีไลจาห์เบิกกว้าง สายเกินไป หมัดของโนอาห์พุ่งออกไป ไม่ได้ห่อหุ้มด้วยธาตุใดๆ เป็นเพียงหมัดธรรมดา หมัดที่ถูกลับจนเหลือแค่สิ่งเดียว ความจริง กร๊อบ! ข้อนิ้วของเขากระแทกเข้าที่กระดูกหน้าอกของอีไลจาห์ และมีบางอย่างแตกหัก ไม่ใช่แค่กระดูก แต่วิญญาณของอีไลจาห์ เสียงกรีดร้องฉีกทะลุออกมาจากตัวเขา ไม่ใช่จากปาก แต่จากวิญญาณ ขาทั้งสองทรุด เลือดพุ่งกระฉูดจากริมฝีปาก เขาทรุดลงราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดเส้นสาย เวลากลับมาเดินอีกครั้ง สำหรับผู้ชม มันดูราวกับโนอาห์หายวับเคลื่อนย้ายไป และอีไลจาห์ก็ร่วงลงมาเฉยๆ แต่คนที่เข้าใจ เดมอน เหล่าศาสตราจารย์ และคณบดี เห็นมัน พวกเขาเห็นสงครามแห่งจิตวิญญาณ หมัดของโนอาห์ไม่ได้แค่กระแทกร่างกายของเขา แต่มันกระแทกเข้าไปในโลกภายในและตัวตนของเขา อีไลจาห์คุกเข่าลง ตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเจ็บปวดที่ลึกเกินกว่ากล้ามเนื้อ ความเจ็บปวดของวิญญาณ ความเจ็บปวดจากการถูกมองเห็น โนอาห์ยืนสูงสง่าเหนือเขาอย่างเงียบงัน อากาศรอบตัวเขาบิดงออย่างแผ่วเบา ออร่าของเขาไม่อึกทึกอีกต่อไป แต่มันคือบทสรุปสุดท้าย "นายพูดถูก อีไลจาห์" โนอาห์พูด น้ำเสียงสงบ แต่ดังไปทั่วทั้งสนาม "นายแข็งแกร่ง ถูกเทพธิดาเลือก และมีบาดแผลจากอดีตอันโหดร้าย" เขาก้มมองลงไป น้ำเสียงทุ้มลง "แต่พลังไม่ได้ทำให้นายถูก" "คิดว่าโลกต้องติดหนี้นายเพราะเคยเจ็บปวดงั้นเหรอ" ดวงตาของอีไลจาห์กระตุกวูบ "เคยแตกสลายครั้งเดียวแล้วจะเอาทุกอย่างตอนนี้ ทั้งผู้หญิง ชื่อเสียง และบัลลังก์ งั้นเหรอ" ฝูงชนขยับตัวอย่างอึดอัด คำพูดของโนอาห์กำลังลอกเอาบางสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ออกมา "นายโลภ พยาบาท และเต็มไปด้วยตัณหา ทุกคนเห็นกันหมด และไม่มีใครหยุดนาย ทำไม? เพราะนายมีพลัง เพราะพวกเขากลัวนาย เพราะนายคือผู้ถูกเลือก" จากนั้นออร่าแห่งผู้ปกครองก็แผ่ลงมา มันถ่วงทับลงบนสนามกีฬาราวกับแรงโน้มถ่วง ผู้ชมเผลอยืดตัวขึ้น บางคนอุทาน บางคนกุมหน้าอก ผู้คนรับฟัง ไม่ใช่เพราะอยากฟัง แต่เพราะต้องฟัง ดวงตาของโนอาห์วาบขึ้น "แต่ไม่ใช่ผม" "ผมไม่ใช่หนึ่งในคนที่ชื่นชมคุณ ผมไม่บูชาตำแหน่งของคุณ ผมไม่สนว่าคุณจะได้รับพรจากเทพเจ้า หรือเกิดมาจากเพลิงศักดิ์สิทธิ์" "ผมคือคนที่ถูกส่งมาเพื่อตรวจสอบความหยิ่งผยองของคุณ" เสียงของเขาเข้มขึ้น "ผม โนอาห์ วีเวอร์ฮาร์ต ลูกชายของเซลีน วีเวอร์ฮาร์ต แม่มดแห่งความหนาวเย็นนิรันดร์" เขาก้าวไปข้างหน้า "จะไม่ยอมให้นายเหยียบย่ำโลกใบนี้เพื่ออีโก้ของตัวเอง" "อยากสู้กับปีศาจก็เชิญ แต่เลิกทำเหมือนว่านายเป็นคนเดียวที่เคยเจ็บปวดได้แล้ว" ความเงียบปริแตก "ข้างนอกนั่นมีคนที่สูญเสียมากกว่านาย และพวกเขาไม่ได้ใช้ความเจ็บปวดของตัวเองเป็นข้ออ้างในการเผาโลกทั้งใบ" มีใครคนหนึ่งในฝูงชนลุกขึ้น จากนั้นก็อีกคน แล้วก็อีกเสียง "ใช่!" "โนอาห์พูดถูก!" "เขาไม่ใช่คนเดียวที่เคยเจ็บปวด!" อัฒจันทร์ระเบิดเสียงเฮและเสียงเห็นด้วย ผู้คนที่เคยเงียบงันด้วยความกลัว ตอนนี้เริ่มเปล่งเสียงของตัวเอง กระแสกำลังเปลี่ยน ไม่ใช่แค่เข้าหาความแข็งแกร่งของโนอาห์ แต่เข้าหาความจริงของเขาด้วย จากบนสุดของสนามกีฬา โซฟีมองภาพทั้งหมดค่อยๆ คลี่ออกมาอย่างสงบนิ่ง มือของเธอพับวางอยู่บนตัก แต่ดวงตากลับระยิบระยับ ไม่ใช่ด้วยความประหลาดใจ แต่ด้วยความแน่ใจ นี่ไม่ใช่การระบายอารมณ์ แต่มันคือการแสดงที่ถูกสร้างอย่างประณีตและแม่นยำ เดมอนยิ้มกริ่มจากบนฟ้า "ไอ้บ้าเอ๊ย" คณบดีเฝ้ามองโดยไม่ไหวติง ดวงตาของเธอหรี่ลง เธอเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่มองเห็นภาพทั้งหมด โนอาห์ไม่ได้แค่เอาชนะอีไลจาห์ทางร่างกาย เขากำลังแย่งเรื่องราวของอีไลจาห์ไป และขโมยบทบาทของ "พระเอก" ไปด้วยการพูดความจริงที่ทุกคนกลัวเกินกว่าจะยอมรับ แล้วโนอาห์ล่ะ ตอนนี้เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เปลือยท่อนบน สงบนิ่ง ดวงตาสีเงินจับจ้องอีไลจาห์ ซึ่งยังคุกเข่าและตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะตระหนักได้ว่า นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ชนะ —จบบทที่ 43—