### บทที่ 515 มังกรคลั่งสยบเก้าชั้นฟ้า หลังพิจารณาถ้อยคำที่เฟิ่งอวี้เซียงเอ่ยแนะนำ หยวนจึงทรุดกายลงนั่งริมสระน้ำพลางหยิบตำราวิชา **‘มังกรคลั่งสยบเก้าชั้นฟ้า’** อันเป็นวิชาระดับโบราณกาลออกมา “ผมจะใช้เวลาที่เหลือของวันเพื่อทำความเข้าใจวิชานี้ให้แตกฉาน เพราะก่อนหน้านี้เหมือนว่าผมใกล้จะเข้าถึงแก่นแท้ของมันแล้ว พวกคุณไปพักผ่อนกันตามสบายเถอะ” หยวนกล่าวกับเหล่าผู้ติดตามก่อนจะจมดิ่งสมาธิลงสู่ตัวอักษรในตำรา เฟิ่งอวี้เซียงสบตากับอีกสองสาวด้วยแววตาฉงน “ข้าคิดไปเองรึเปล่า ว่าวันนี้ตัวนายน้อยดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย?” เฟิ่งอวี้เซียงเอ่ยถาม “เล็กน้อย...” เสี่ยวหัวเห็นพ้องด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “นายท่านดู... เติบโตขึ้น... หรืออย่างน้อยกลิ่นอายรอบกายของเขาก็ดูสุขุมยิ่งขึ้น” หลันอิงอิงกล่าวเสริม “หวังว่ามันจะไม่ใช่ลางร้ายนะ” เฟิ่งอวี้เซียงถอนหายใจเบาๆ ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา หยวนลุกขึ้นยืนพลางสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เขากระชับท่วงท่ามั่นคง เตรียมพร้อมสำหรับการออกหมัดที่แฝงไปด้วยพลังมหาศาล หยวนหลับตาลงนิ่งสงบ ทันทีที่เขาลืมตาขึ้น ประกายแสงก็พาดผ่านนัยน์ตา หมัดของเขาถูกชกออกไปในพริบตา ปลดปล่อยคลื่นพลังวิญญาณอันเกรี้ยวกราดที่ควบแน่นเป็นรูปมังกรทะยานเข้าหาพุ่งสระน้ำเบื้องหน้า! **ตูม!!!** ปฐพีสั่นสะท้านเลื่อนลั่นราวกับโลกจะแตกสลาย สระน้ำทั้งสระอันตรธานหายไปในพริบตา มวลน้ำมหาศาลระเหยหายไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงหลุมลึกขนาดมหึมาที่เป็นประจักษ์พยานถึงพลังทำลายล้างอันน่าพรั่นพรึง หยวนยืนนิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก เมื่อเห็นอานุภาพของวิชาที่ลบเลือนสระน้ำทั้งสระให้หายไปจากแผนที่ได้ในพริบตา โชคดีนักที่ในสระน้ำนั้นไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ **<ท่านได้เรียนรู้วิชา มังกรคลั่งสยบเก้าชั้นฟ้า>** “สวรรค์... นายน้อย ท่านไปเรียนรู้วิชาที่ทรงพลังปานนี้มาจากที่ใดกัน?” เฟิ่งอวี้เซียงเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง “วิหารมังกร” เขาตอบ “พลังทำลายล้างเยี่ยงนี้ อย่างน้อยต้องเป็นระดับเทวะหรือสูงกว่านั้นแน่ๆ” “ใช่แล้ว มันคือวิชาระดับโบราณกาล” หยวนแหงนมองท้องฟ้าที่เริ่มอาบไล้ด้วยสีรัตติกาลก่อนจะเอ่ยขึ้น “ผมต้องไปแล้ว อาจจะไม่ได้กลับมาสักพักเพราะโลกภายนอกมีเรื่องให้จัดการค่อนข้างเยอะ พวกคุณไม่ต้องรอผมหรอก ถ้าอยากทำอะไรก็ทำได้เลยตามใจชอบ” “อิงอิง คุณอยากออกไปสำรวจสวรรค์ชั้นล่างไม่ใช่เหรอ? ให้เฟิ่งเฟิ่งกับเสี่ยวหัวพาคุณไปสิ” “ข้าอยากสำรวจไปพร้อมกับท่าน...” หลันอิงอิงพึมพำเสียงแผ่ว “ไม่เป็นไรหรอก จักรวาลเก้าชั้นฟ้านั้นกว้างใหญ่นัก เมื่อผมกลับมาเล่นได้มากขึ้น เรายังมีเวลาสำรวจมันด้วยกันอีกนาน” “หากนั่นเป็นความปรารถนาของท่าน...” หลันอิงอิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ แล้วเจอกันใหม่นะทุกคน” “แล้วเจอกันนายน้อย” “ดูแลตัวเองด้วยนะ พี่หยวน” หลังกล่าวลา หยวนก็ล็อกเอาต์ออกจากเกมและกลับมาฝึกฝนวิชาท่าร่างในโลกแห่งความเป็นจริงต่อ ขณะที่เหล่าผู้ติดตามของเขาเริ่มออกสำรวจสวรรค์ชั้นล่างโดยไม่มีเขา แม้ใจจริงเขาจะปรารถนาที่จะโลดแล่นในโลกแห่งการฝึกตนเพียงใด แต่ภาระในโลกจริงกลับมีมากมายจนไม่อาจละเลยได้ เมื่อทุกอย่างสงบลง เขาตั้งใจจะกลับไปสำรวจเก้าชั้นฟ้าให้ทั่วถึง “หยวน คุณรู้ใช่ไหมว่าตอนนี้คนทั้งโลกกำลังพลิกแผ่นดินตามหาคุณอยู่?” เม่ยซิ่วเอ่ยถามในระหว่างที่เขาพักจากการฝึก “ถ้าผมไม่เปิดเผยตัวตนเสียอย่าง ก็คงไม่มีใครหาผมเจอหรอก” “นั่นก็จริง แต่ตอนนี้คนกำลังตามหาฉันแทน เพราะเขาคิดว่าถ้าเจอฉันก็จะเจอตัวคุณ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริง” “คนที่จะรู้ที่อยู่และตัวตนจริงของเรามีแค่ตระกูลหยู หมอหวัง หวังซิ่วอิง เซี่ยจิ้งอี และประธานจ้าว... อ้อ แล้วก็เอเจนซีที่ตระกูลหยูจ้างมาด้วย” หยวนวิเคราะห์ “เรื่องนี้อาจจะกลายเป็นปัญหา โดยเฉพาะกับคนที่เราไม่อาจไว้ใจให้เก็บความลับได้ คุณคิดยังไงเม่ยซิ่ว? คุณอยากย้ายที่อยู่ไหม? ถ้ามีคนแห่มาเคาะประตูบ้านเพื่อถามหา 'ผู้เล่นหยวน' คงลำบากแน่ และตอนนี้เราก็มีทุนทรัพย์พอที่จะทำแบบนั้นได้” เม่ยซิ่วครุ่นคิดครู่หนึ่ง “แล้วเราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ?” “อีกอย่าง ถึงพวกเขาจะเจอฉัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะรู้ว่าคุณคือผู้เล่นหยวน ฉันว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ” “ผมยังคิดว่าเราควรย้ายที่อยู่ทันทีที่เจอที่พักดีๆ” “อืม ฉันเห็นด้วย แต่ตอนนี้รอดูสถานการณ์ไปก่อนเถอะ” “ตกลง” เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ทั้งสองจึงใช้เวลาในช่วงหลายวันต่อมาไปกับการยกระดับฐานการบ่มเพาะของตน ในช่วงเวลานี้เอง สมาคมผู้ฝึกตนก็ได้แต่งตั้งประธานคนใหม่ ซึ่งเขาได้ออกมากล่าวขอโทษต่อสาธารณชนอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับพฤติกรรมของประธานคนก่อน เป็นที่เข้าใจได้ว่าทำไมประธานคนใหม่ถึงต้องรีบออกมาขอขมา เพราะเขาไม่ต้องการให้ผู้เล่นหยวนผู้ลึกลับขุ่นเคืองใจต่อสมาคมฯ ซึ่งนั่นจะเป็นความสูญเสียอันมหาศาล แม้ว่าผู้เล่นหยวนจะเป็นเพียงบุคคลเพียงคนเดียวก็ตาม แต่อิทธิพลของเขาในเกมนั้นเทียบเท่ากับบริษัทยักษ์ใหญ่หลายแห่งรวมกัน และยังไม่มีใครล่วงรู้ถึงขีดจำกัดของพลังที่เขามี อาจมีคนแย้งว่าการมีอิทธิพลในวิดีโอเกมนั้นไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร แต่เมื่อพิจารณาว่าคัลทิเวชันออนไลน์ส่งผลกระทบต่อโลกจริงมากเพียงใดในปัจจุบัน ทุกคนย่อมเข้าใจว่าเหตุใดผู้เล่นหยวนถึงทรงคุณค่าถึงเพียงนี้ *ติ๊ง!* เช้าตรู่วันหนึ่ง เม่ยซิ่วได้รับข้อความจากหยูหรวที่บอกให้เธอโทรกลับเมื่อสะดวก เม่ยซิ่วจึงรีบกดโทรออกทันที “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?” เม่ยซิ่วถามด้วยความสงสัย “ใช่... ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าร่วมกับสำนักผู้ฝึกตน ดังนั้นฉันจะออกจากตระกูลหยูเร็วๆ นี้” คำพูดของหยูหรวทำให้เม่ยซิ่วถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ เพราะหยูหรวเพิ่งจะบอกเรื่องการออกจากตระกูลให้หยวนฟังตอนที่เธอไปเยี่ยมเขาเท่านั้น “ธ-เธอจะออกจากตระกูลหยูเหมือนกันเหรอ? ทำไมล่ะ?” เม่ยซิ่วอดไม่ได้ที่จะถาม “อย่างแรกเลย ตอนนี้การฝึกตนได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกเราไปแล้ว พรสวรรค์ด้านอื่นเลยไม่ได้รับการเห็นค่าเหมือนเมื่อก่อน พ่อแม่ไม่ได้บังคับให้ฉันเข้าเรียนวิชาอื่นมานานแล้ว นี่คงเป็นวิธีที่พวกเขาบอกให้ฉันเลิกสนใจดนตรีแล้วหันมามุ่งเน้นแต่การฝึกตนเพียงอย่างเดียว” “อีกอย่าง... ฉันไม่อาจหยุดโทษตัวเองในสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอและพี่เทียนได้เลยเพียงเพราะฉันยังใช้นามสกุลหยู หวังว่าการออกจากที่นี่จะช่วยลบล้างความรู้สึกผิดในใจได้บ้าง...” หยูหรวถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง