**บทที่ 807 - การตัดสินใจที่ผิดพลาด** **[กระบวนท่าสยบมาร!]** หยวนเหวี่ยงวาด ‘จอมราชันย์สวรรค์’ ออกไปด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี ท่ามกลางอากาศธาตุเบื้องหน้า คลื่นพลังออร่าสยบมารที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกไปเป็นวงกว้าง ประดุจระลอกคลื่นที่ซัดสาดเข้าใส่ศัตรูที่มองไม่เห็น หลังจากนั้น เขาก็ชักดาบกลับและเริ่มวาดลวดลายอีกครั้ง เขาจมดิ่งอยู่กับการฝึกฝนเช่นนี้อย่างต่อเนื่องยาวนานถึงสองชั่วโมงเต็ม จนกระทั่งมีใครบางคนก้าวเดินเข้ามาหา “เจ้ายังทำมันได้ไม่ถูกต้องนัก” หยวนชะงักดาบที่กำลังกวัดแกว่ง ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มรูปงามที่ยืนอยู่ข้างกาย “อาวุโสว่าน...” เขาคือ ‘ว่านอวี่’ อาจารย์ผู้ทำหน้าที่นำทางเขาชมหอสมุดหลวงในวันแรกนั่นเอง “พอดีข้ามีธุระด่วนจึงต้องจากที่นี่ไปพักหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายทีเดียวในช่วงที่ข้าไม่อยู่” ว่านอวี่กล่าวพลางประดับรอยยิ้มบนใบหน้า “ข้าแทบไม่อยากจะเชื่อว่าตอนที่พบเจ้าครั้งแรกข้าจะสังเกตไม่เห็น แต่เจ้าช่างดูคล้ายคลึงกับท่านผู้ก่อตั้งจริงๆ นอกจากนี้ ข้ายังได้ยินมาว่าเจ้าตัดสินใจเข้าร่วมกับ ‘ตระกูลสยบมาร’ ข้าขอถามได้หรือไม่ ว่าเหตุใดเจ้าจึงเลือกพวกเขาแทนที่จะเป็น ‘ถ้ำสยบมาร’?” “ขออภัยด้วยครับ แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างเกี่ยวกับตระกูลสยบมารที่ทำให้ผมรู้สึก... เหมือนได้อยู่บ้าน... และมันรู้สึกเป็นธรรมชาติมากที่จะเข้าร่วมกับพวกเขา” “งั้นรึ... เจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก เจ้าไม่ได้ทำผิดที่เลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง... ข้าหมายถึง มันอาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเจ้าทำผิด ข้าเข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงรู้สึกอยากเข้าร่วมกับตระกูลสยบมาร ครั้งหนึ่งข้าก็เคยยืนอยู่ในจุดเดียวกับเจ้า แต่เมื่อข้าได้ใช้เวลาอยู่กับพวกเขานานเข้า ข้าจึงตระหนักได้ว่าตระกูลสยบมารในตอนนี้ ไม่ได้รุ่งโรจน์เฉกเช่นในอดีตอีกต่อไปแล้ว” “หากปราศจาก ‘มหาเทพผู้สูงส่ง’ (Divine Paragon) ตระกูลสยบมารก็เป็นเพียงขุมกำลังธรรมดาๆ ขุมกำลังหนึ่งท่ามกลางขุมกำลังนับไม่ถ้วนที่ดาษดื่นอยู่ภายนอก อีกไม่นานเจ้าจะตระหนักถึงความจริงข้อนี้ และเมื่อถึงตอนนั้น เจ้าก็รู้ว่าจะตามหาข้าได้ที่ไหน ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้าเพียงเพราะเจ้าเลือกเข้ากลุ่มกับพวกเขาหรอกนะ” ว่านอวี่ชี้ไปที่จอมราชันย์สวรรค์ก่อนจะกล่าวต่อว่า “หากทักษะของเจ้าไม่ได้พัฒนาขึ้นเลยในทุกครั้งที่เหวี่ยงดาบ แสดงว่าเจ้ากำลังทำบางอย่างผิดพลาด อย่าสักแต่ว่าเหวี่ยงดาบไปมา เจ้าจำเป็นต้องทำความเข้าใจและซึมซับแก่นแท้ของกระบวนท่า มิเช่นนั้นต่อให้เจ้าเหวี่ยงดาบไปอีกพันครั้ง ทักษะของเจ้าก็ยังคงย่ำอยู่กับที่เช่นเดิม” “ขะ...ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับอาวุโส” หยวนเอ่ยอย่างนอบน้อม “แม้เราจะสังกัดคนละขุมกำลัง แต่ข้าก็ยังเป็นอาจารย์อย่างเป็นทางการของที่นี่ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นคนของตระกูลสยบมารหรือถ้ำสยบมาร ข้าก็มีหน้าที่ต้องชี้นำเจ้าอย่างถูกต้อง” “อย่างไรก็ตาม ขอให้เจ้าโชคดี อ้อ... ทำได้ดีมากในหอคอยสยบมาร ข้าได้ยินมาว่าเจ้าสามารถขึ้นไปถึงชั้นที่สี่ได้ตั้งแต่การทดสอบครั้งแรกทีเดียว” ว่านอวี่ทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินจากไป เมื่อหยวนกลับมาอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง เสียงของเฟิงยวี่เสียงก็ดังขึ้นในโสตประสาท “ชายผู้นั้นพูดถูกแล้วเจ้าค่ะนายน้อย ท่านไม่ควรเหวี่ยงดาบเพียงเพื่อให้จบไปทีละครั้ง ท่านต้องพยายามทำความเข้าใจกระบวนท่าและขัดเกลามันในทุกๆ จังหวะที่วาดดาบออกไป” “ลองหลับตาลงแล้วเหวี่ยงดาบดูเจ้าค่ะ พยายามสัมผัสมันให้ได้ เมื่อท่านสัมผัสมันได้แล้ว ท่านจะเริ่มเข้าใจแก่นแท้ของมันเอง” หยวนพยักหน้าและปิดตาลง หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อทำสมาธิให้มั่นคง เขาก็ปลดปล่อย ‘กระบวนท่าสยบมาร’ ออกไปอีกครั้ง ‘เข้าใจแล้ว... ความรู้สึกมันต่างจากการเหวี่ยงดาบส่งๆ ไปจริงๆ ด้วย’ หยวนคิดในใจ “คราวนี้ลองดูสิว่าท่านจะสามารถขัดเกลากระบวนท่าให้เหนือชั้นขึ้นไปอีกได้หรือไม่ ก่อนที่จะเหวี่ยงดาบครั้งต่อไป” เฟิงยวี่เสียงกล่าวสนับสนุน หยวนพยักหน้ารับคำ ไม่กี่นาทีต่อมา หยวนก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง เขาเหวี่ยงจอมราชันย์สวรรค์ออกไปอย่างเฉียบคม แม้จะเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่เฟิงยวี่เสียงกลับสังเกตเห็นถึงความลื่นไหลและพัฒนาการในการเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างชัดเจน “สมบูรณ์แบบมากเจ้าค่ะนายน้อย ท่านกำลังก้าวหน้าขึ้นแล้ว” “ขอบคุณนะเฟิงเฟิง ตอนนี้ผมคิดว่าผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไงต่อไป” หยวนกล่าวกับนางก่อนจะจมดิ่งอยู่กับการฝึกฝนกระบวนท่าสยบมารอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่หยวนกำลังมุ่งมั่นกับการฝึก เฟิงยวี่เสียงก็ได้สื่อสารทางจิตกับเสี่ยวฮวา “นี่ เสี่ยวฮวา ข้าอยากจะถามเจ้ามานานแล้ว... ตอนที่เราอยู่ในหอคอยสยบมาร ข้าคิดว่าข้าเห็นเจ้าร่างกายสูงขึ้น... นั่นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” “เจ้าพูดเรื่องอะไรน่ะ นกฟีนิกซ์?” เสี่ยวฮวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความฉงน “ก็ตอนนั้นไง... ตอนที่นายน้อยสิ้นชีพต่อหน้าเรา... เจ้าดูโกรธจัดมาก และข้าสาบานได้ว่าข้าเห็นเจ้าร่างกายสูงใหญ่ขึ้นจริงๆ...” “เจ้าคงตาฝาดไปเองแล้วล่ะ เสี่ยวฮวาไม่รู้เลยว่าเจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร” เสี่ยวฮวาตอบกลับด้วยความใสซื่อประหนึ่งไม่รู้เรื่องจริงๆ “อาจจะจริง...” เฟิงยวี่เสียงเริ่มคล้อยตามว่าตนเองอาจจะตาฝาดไปเพราะความช็อกในขณะนั้น ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง หยวนก็สามารถยกระดับความชำนาญของกระบวนท่าสยบมารขึ้นสู่ระดับที่ 2 ได้สำเร็จ **<ความเข้าใจใน ‘กระบวนท่าสยบมาร’ ของท่านพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดจากการฝึกฝน>** **<ความเข้าใจใน ‘กระบวนท่าสยบมาร’ ของท่านบรรลุสู่ระดับใหม่>** **<ระดับความชำนาญ ‘กระบวนท่าสยบมาร’ (1) → (2)>** **[กระบวนท่าสยบมาร]** **[ระดับ: นภา]** **[ระดับความชำนาญ: 2]** ทว่า หยวนไม่ได้หยุดการฝึกเพียงเพราะทักษะของเขาเลื่อนระดับ ในทางกลับกัน เขากลับยิ่งโหมฝึกหนักขึ้นกว่าเดิม เขาเหวี่ยงวาดจอมราชันย์สวรรค์ต่อเนื่องไปตลอดทั้งวัน จนกระทั่งท่อนแขนทั้งสองเริ่มล้าและร่างกายโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ เหล่านักล่ามารคนอื่นๆ ในบริเวณนั้น เมื่อได้เห็นความมุ่งมั่นทุ่มเทอย่างหนักของเขา แรงผลักดันในตัวพวกเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นตามไปด้วย ทำให้ทุกคนต่างพยายามฝึกฝนอย่างสุดกำลัง เมื่อสิ้นสุดวัน กระบวนท่าสยบมารของหยวนก็บรรลุสู่ระดับความชำนาญที่ 3 และออร่าสยบมารของเขาก็เติบโตขึ้นอย่างน่าเกรงขาม “พรุ่งนี้เจอกันนะทุกคน” หยวนบอกลาพรรคพวกก่อนจะล็อกเอาต์ออกจากเกม หลังจากออกจากโลกเสมือน หยวนลุกขึ้นจากเตียงและมุ่งหน้าตรงไปยังสนามฝึกซ้อมหลังคฤหาสน์เพื่อทำการฝึกฝนต่อทันที แน่นอนว่าที่นั่นมีผู้คนมารอฝึกอยู่ก่อนที่เขาจะมาถึงนานแล้ว “เฮ้ หยวน วันนี้เป็นยังไงบ้าง?” หวังหมิงเอ่ยถาม “วันนี้เป็นวันที่ยากลำบากสำหรับผมเลยครับ... เป็นวันที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง” หยวนตอบกลับพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ “อยากเล่าให้ฟังไหม?” หวังหมิงไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้ เขาจึงถามต่อด้วยความเป็นห่วง หยวนหัวเราะเบาๆ “ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วกับอาจารย์ของผม” “อาจารย์รึ?” “ไว้ผมจะแนะนำให้พวกคุณรู้จักในอนาคตนะครับ เธอคือนักล่ามารผู้เจนจัดในโลก Cultivation Online” “ว่าแต่... การฝึกทักษะสยบมารของพวกคุณไปถึงไหนกันแล้วล่ะครับ?” หยวนถามกลับด้วยความสนใจ