# บทที่ 782: สั่งสอนตระกูลฉี (2) “จะ...เจ้าเต็มใจแบ่งปันวิชาผนึกมารให้พวกเราจริงๆ หรือ? แล้วเจ้าต้องการสิ่งใดเป็นการตอบแทนกันแน่? ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างเจ้าจะยอมมอบวิชาล้ำค่าเช่นนี้ให้เปล่าๆ” ฉีฟางหรี่ตาลง จ้องมองหยวนด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย สำหรับนางแล้ว สถานการณ์ตรงหน้านี้ดูดีเกินกว่าจะเป็นความจริงได้ “ข้าไม่ต้องการสิ่งใดจากพวกท่านทั้งสิ้น ข้าเชื่อมั่นว่ายิ่งโลกนี้มีจอมผนึกมารที่เก่งกาจมากขึ้นเท่าไหร่ โลกก็จะยิ่งปลอดภัยจากเงื้อมมือของพวกมารมากขึ้นเท่านั้น มันไม่มีเหตุผลเลยที่ข้าจะเก็บงำวิชาผนึกมารไว้กับตัวเพียงผู้เดียวในยามที่โลกกำลังตกอยู่ในภยันตราย เพราะการทำเช่นนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการปล่อยให้พวกท่านขุดหลุมด้วยมือเปล่า ในขณะที่ข้ากอบโกยเครื่องมือที่จำเป็นทั้งหมดไว้กับตัวเพียงผู้เดียว” “อย่างไรก็ตาม วิชาเหล่านี้จำเป็นต้องใช้กลิ่นอายผนึกมารในระดับหนึ่ง หากกลิ่นอายผนึกมารของพวกเจ้าอ่อนโทรมเกินไป พวกเจ้าก็ไม่อาจฝึกฝนมันได้” ทันใดนั้น ฉีม่านก็ลุกขึ้นยืนพลางประกาศด้วยน้ำเสียงกึกก้องและเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น “พวกเจ้าทุกคนคงได้ยินแล้ว ท่านอาวุโสหยวนตกลงที่จะสอนวิชาผนึกมารอันทรงคุณค่าให้กับพวกเรา! แต่หากใครอยากจะเรียนรู้ พวกเจ้าต้องพิสูจน์คุณสมบัติของตัวเองเสียก่อน! ใครที่ปรารถนาจะรับการถ่ายทอดวิชา จงไปแจ้งแก่ผู้อาวุโสเพื่อตรวจสอบ จะได้ไม่เป็นการเสียเวลาของท่านอาวุโสหยวน!” “ขอบพระคุณท่านอาวุโสหยวน!” เหล่าศิษย์ในสำนักต่างประสานมือแสดงความเคารพและเปล่งเสียงขอบคุณอย่างพร้อมเพรียง หยวนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มบรรยายความรู้เกี่ยวกับพวกมารให้คนในตระกูลฉีฟังต่ออีกร่วมชั่วโมง จนกระทั่งทั้งหมดกลับมารวมตัวกันที่ลานฝึกซ้อม “ในเมื่อพวกเจ้าได้รับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับพวกมารแล้ว ต่อจากนี้คือการเรียนรู้วิธีที่จะต่อกรกับมัน เริ่มตั้งแต่วันนี้ ข้าจะสวมบทบาทเป็น ‘มาร’ และเป้าหมายของพวกเจ้าคือต้อง ‘ผนึก’ ข้าให้ได้” “ผนึกท่านหรือ? พวกเราต้องทำอย่างไร?” ศิษย์คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสับสน “แค่ปฏิบัติกับข้าเหมือนว่าข้าเป็นมารจริงๆ แล้วทุ่มสุดกำลังเพื่อผนึกข้าซะ” “ท่านแน่ใจหรือ? มันดูจะอันตรายเกินไปหน่อยนะ...” หยวนยกยิ้มที่มุมปากพลางเอ่ยว่า “แน่นอน มันย่อมมีความเสี่ยงอยู่บ้าง... แต่ไม่ใช่สำหรับข้านะ” เขาชี้นิ้วไปที่กลุ่มศิษย์ก่อนจะประกาศลั่น “หากใครในที่นี้สามารถเอาชนะข้าได้ ข้าจะสอนวิชาผนึกมารตามที่เจ้าปรารถนาให้หนึ่งวิชา จะบอกให้ว่าข้าเองก็พอจะรู้จักวิชาผนึกมาร ‘ระดับเทวะ’ อยู่สองสามวิชาเหมือนกัน” สิ้นคำกล่าวของหยวน เหล่าศิษย์ตระกูลฉีต่างรู้สึกถึงกระแสความตื่นเต้นและเพลิงแห่งความทะเยอทะยานที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง “ใครจะเริ่มเป็นคนแรก?” หยวนเอ่ยถามหลังจากนั้นครู่หนึ่ง และก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว ร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาเบื้องหน้าของเขา “ข้าจะเริ่มเอง” ฉีฟางเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นางมีเหตุผลมากมายที่อยากจะประมือกับหยวน แต่ที่ผ่านมานางยังไม่มีข้ออ้างที่เหมาะสมเลยจนกระทั่งตอนนี้ “ได้สิ” หยวนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ฉีฟางชักกระบี่ออกมาจากฝักพลางตวาด “กระบี่ของเจ้าล่ะ ชักมันออกมา!” “มันจะไม่ยุติธรรมสำหรับเจ้าหากข้าใช้มัน” หยวนเอ่ยเสียงเรียบ “โอหังนัก!” ฉีฟางไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ นางถีบตัวทะยานเข้าหาหยวนอย่างรวดเร็ว ทว่าทันใดนั้น เจตนาฆ่าอันเข้มข้นมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างของหยวน แรงกดดันนั้นหนักอึ้งจนทำให้ฉีฟางหยุดชะงักลงในทันที ร่างกายของนางแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น “พวกมารจะมีเจตนาฆ่ารุนแรงกว่าที่ข้าปล่อยออกมาตอนนี้เสียอีก! เจ้าต้องก้าวข้ามความหวาดกลัวให้ได้ ไม่อย่างนั้นเจ้าจะไม่มีวันเอาชนะมารได้เลย!” หยวนแผดคำรามเสียงดังเพื่อให้ศิษย์ทุกคนได้ยินโดยทั่วกัน ร่างกายของฉีฟางสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวที่สลักลึกถึงขั้วหัวใจ แต่นางก็กัดฟันกรอด บังคับร่างกายที่สั่นเทาให้ขยับเขยื้อน “ย้ากกก!” นางเหวี่ยงกระบี่เข้าใส่หยวนด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี แต่หยวนกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดายราวกับวิหคที่เริงร่าท่ามกลางสายลม “ข้าดูออกว่าเจ้ายังขลาดกลัวอยู่! จงสลัดความกลัวทิ้งไปเสียหากเจ้าอยากเป็นผู้ชนะ!” “หุบปาก! พูดมันก็ง่ายกว่าทำสิ!” ฉีฟางยังคงระดมฟาดฟันกระบี่ใส่หยวนอย่างต่อเนื่อง ทว่าด้วยร่างกายที่ยังคงสั่นเทา นางแทบจะควบคุมทิศทางของกระบี่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ “หากข้าเป็นมารตัวจริง เจ้าคงตายตกไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง” จู่ๆ ร่างของหยวนก็หายไปและโผล่มาที่ด้านหลังของฉีฟาง ก่อนจะวาดเท้าเตะเข้าที่สีข้างของนางจนร่างกระเด็นลอยไปไกล เขาหันไปมองกลุ่มผู้ชมที่กำลังยืนตะลึงพลางตะโกนก้อง “หากพวกเจ้าไม่ก้าวข้ามความหวาดกลัว พวกเจ้าจะไม่มีวันโค่นล้มพวกมารได้! ตราบใดที่มีวิชาผนึกมารอยู่ในมือ ก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องพรั่นพรึง! พวกมารต่างหากที่ต้องหวาดกลัวพวกเจ้า ไม่ใช่ในทางกลับกัน!” “ใครจะเป็นรายต่อไป?!” หลังจากตกอยู่ในความเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ศิษย์นับสิบคนก็พร้อมใจกันชูมือขึ้น เมื่อเห็นดังนั้น หยวนจึงชี้ไปที่ศิษย์ห้าคนที่อยู่ต่างตำแหน่งกัน “พวกเจ้าทั้งห้าคน เข้ามาพร้อมกันเลย” ศิษย์ทั้งห้าหันมามองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าให้สัญญาณ เมื่อเตรียมตัวพร้อม พวกเขาก็ล้อมกรอบหยวนและบุกเข้าจู่โจมพร้อมกันจากทุกทิศทาง ทว่าหยวนก็ปลดปล่อยกลิ่นอายสังหารออกมาอีกครั้ง เหล่าศิษย์พลันรู้สึกราวกับว่ามัจจุราชได้มายืนอยู่เบื้องหน้าเพื่อพรากวิญญาณของพวกเขาไป ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นระริกจนไม่อาจทรงตัว และในจังหวะที่พวกเขากำลังตกตะลึงอยู่นั้น หยวนก็ใช้โอกาสนี้พุ่งเข้าโจมตีและจัดการทั้งห้าคนลงได้อย่างรวดเร็ว “ต่อไป... ขอศิษย์สิบคน!” หยวนหันไปประกาศกับกลุ่มศิษย์ที่เหลือ ตลอดทั้งวันที่เหลือ หยวนเข้าประมือกับศิษย์ทุกคนในตระกูลฉีโดยที่เขาไม่ปราชัยเลยแม้แต่ครั้งเดียว มิหนำซ้ำเขายังเพิ่มจำนวนคู่ต่อสู้ขึ้นเรื่อยๆ หลังจากได้รับชัยชนะในแต่ละรอบ “บ้าเอ๊ย! เขาแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!” “นี่น่ะหรือความรู้สึกยามที่ต้องสู้กับ ‘ผู้เล่นหยวน’? สมคำร่ำลือจริงๆ เขาอยู่คนละระดับกับเราเลย” เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หยวนจึงรวบรวมทุกคนมาฟังคำสั่งเสีย “แม้ในวันนี้จะยังไม่มีใครต้านทานเจตนาฆ่าของข้าได้เลย แต่ข้าก็ยังเชื่อมั่นในตัวพวกเจ้า เพราะฉะนั้น พรุ่งนี้ทั้งวันเราจะเน้นไปที่การฝึกฝนความทนทานต่อกลิ่นอายสังหารของข้า” หลังจากปล่อยเหล่าศิษย์แยกย้ายกันไป ฉีม่านและเหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามาหาหยวน “หยวน... เจ้าคิดว่าพวกเรามีกลิ่นอายผนึกมารเพียงพอที่จะฝึกฝนวิชาเหล่านั้นหรือไม่?” ฉีฮวนเอ่ยถามด้วยความกังวล “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ พวกท่านพอจะมีสิ่งของที่ใช้สำหรับวัดระดับกลิ่นอายผนึกมารบ้างไหม?” หยวนถามกลับ ฉีม่านจึงเอ่ยขึ้นว่า “มีสิ มันเป็นสิ่งที่พวกเราใช้ตัดสินว่าใครมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นจอมผนึกมารได้ ตามพวกเรามาทางนี้” พวกเขานำทางหยวนไปยังลานกว้างแห่งหนึ่ง ซึ่งตรงกลางมีแท่นศิลาตั้งอยู่ รายล้อมด้วยเสาหินศักดิ์สิทธิ์ (Totems) เจ็ดต้น “หากเราถ่ายทอดกลิ่นอายผนึกมารลงไปในแท่นศิลานี้ มันจะบอกระดับความแข็งแกร่งของกลิ่นอายเราออกมา แต่พวกเราก็ยังไม่แน่ใจนักว่าการวัดระดับของมันนั้นแม่นยำเพียงใด” ฉีม่านอธิบาย “เดี๋ยวเราก็คงได้รู้กัน...” หยวนเอ่ยเสียงเรียบพลางจ้องมองไปยังแท่นศิลาลึกลับตรงหน้า