บทที่ 975 - สุขสันต์วันเกิด "ที่รัก! ดูโทรทัศน์เร็วเข้า!" ถังลี่พุ่งพรวดเข้าไปในห้องของอวี้หยงด้วยท่าทีตื่นตระหนก ทันทีที่นางได้ล่วงรู้ถึงความโกลาหลที่เกิดขึ้นในคอนเสิร์ตของหยวน "ฉันกำลังดูอยู่! มันเกิดเรื่องบ้าแบบนี้ขึ้นได้ยังไงกัน?!" อวี้หยงขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความเดือดดาล "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน! แต่ตอนนี้พวกนักลงทุนกำลังติดต่อเรามาจากทุกทิศทุกทาง พวกเขาคิดว่าเราอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้และกำลังโกรธจัด! เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว!" "พวกเขาก็ต้องโกรธอยู่แล้วน่ะสิ! เป็นฉันฉันก็โกรธ! การกลับมาในรอบสิบปีของมันควรจะสร้างเงินให้เราได้เป็นร้อยล้าน! แต่มันกลับเอามาผลาญทิ้งกับคอนเสิร์ตเฮงซวยนี่!" อวี้หยงแผดคำรามลั่นห้อง "บ้าที่สุด! เราควรจะทำยังไงดี?! ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กนั่นจะฟื้นตัวกลับมาแล้ว! แต่เราดันไล่มันออกจากตระกูลไปแล้วน่ะสิ! ถ้าเพียงแต่เราจะรออีกสักสองสามเดือน เรื่องพรรค์นี้คงไม่เกิดขึ้น!" "ใจเย็นก่อน มันยังไม่จบหรอก" ถังลี่เอ่ยพร้อมรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่ปรากฏบนใบหน้า "เผื่อคุณจะลืมไป เรายังมีสัญญาของมันอยู่ และถึงแม้เราจะไล่มันออกไป แต่มันก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเราตามกฎหมาย ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เราจะบีบบังคับให้มันกลับมาอยู่ในกำมือเราให้ได้! ฉันจะไปโทรหาเหมยเฟิงและทีมทนายเดี๋ยวนี้!" ในขณะเดียวกัน ณ ลานกว้างใจกลางเมือง ฝูงชนที่ชุมนุมกันอยู่หน้าเวทีคอนเสิร์ตของหยวนกลับยิ่งทวีจำนวนขึ้นตามกาลเวลาที่ไหลผ่าน ผู้คนที่เคยหวาดกลัวจนไม่กล้าย่างกรายออกจากบ้าน กลับตัดสินใจออกมาเพื่อเป็นประจักษ์พยานให้กับการแสดงนี้ด้วยตาตนเอง แม้จะต้องเอาชีวิตเข้าเสี่ยงก็ตาม เมื่อบทเพลงที่สามบรรเลงจบลง ทั่วทั้งลานกว้างก็เนืองแน่นไปด้วยมวลชน แม้แต่คนที่กำลังพยายามจะหนีออกจากเมืองก็ยังต้องหยุดชะงัก การจราจรที่เคยติดขัดอยู่แล้วกลับกลายเป็นอัมพาตโดยสมบูรณ์ "พ่อหนุ่มบนเวทีนั่นช่างดูคุ้นตานัก! ฉันเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อนนะ?" "นั่นมันอวี้เทียน! เด็กอัจฉริยะคนนั้นไง!" "โอ้! ฉันจำได้แล้ว! คนที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนน่ะเหรอ? ฉันนึกว่าเขาตายไปแล้วเสียอีก!" "เห็นว่าเขาต้องทนทุกข์จากอาการป่วยรุนแรงจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้เอง" "หมายความว่าเขาจะกลับมาสู่วงการดนตรีอีกครั้งงั้นเหรอ?! ต่อให้ต้องยอมแลกด้วยทรัพย์สินทั้งหมดที่มี ฉันก็ต้องไปดูเขาเล่นให้ได้สักครั้ง!" "แล้วตอนนี้นายไม่ได้ดูอยู่หรือไง? แถมยังดูฟรีด้วยซ้ำ!" "สวรรค์! ฉันไม่คิดเลยว่าฝีมือเขาจะพัฒนาไปได้ไกลขนาดนี้ มันไพเราะยิ่งกว่าที่ฉันจำได้เสียอีก!" หยวนตัดสินใจบรรเลงบทเพลงทั้งหมด 17 บท เพื่อเป็นของขวัญครบรอบวันเกิดปีที่ 17 ของอวี้โร่ว เมื่อบทเพลงสุดท้ายสิ้นสุดลง หยวนลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปที่ไมโครโฟนก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "สุขสันต์วันเกิดนะ อวี้โร่ว" ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงโห่ร้องแซ่ซ้องกึกก้องก็ระเบิดออกมาจากฝูงชนอย่างบ้าคลั่ง ทว่าท่ามกลางความตื่นเต้นนั้น มีเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ร่วมโห่ร้อง นั่นคืออวี้โร่วที่มัวแต่ยุ่งกับการปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ครู่ต่อมา หยวนกระโดดลงจากเวทีและเริ่มก้าวเดินเข้าไปในท่ามกลางฝูงชน ผู้คน ณ ที่แห่งนั้นต่างพร้อมใจกันหลีกทางให้เขาจนกระทั่งเขาเดินมาถึงเบื้องหน้าของอวี้โร่ว "เซอร์ไพรส์ไหม" หยวนเอ่ยกับน้องสาวพร้อมรอยยิ้มอันอบอุ่นที่ประดับบนใบหน้า "คนบ้า... พี่กล้าดีนังไงมาทำให้ฉันร้องไห้ในวันเกิดแบบนี้... แถมยังต่อหน้าคนตั้งมากมายขนาดนี้อีก..." อวี้โร่วสะอื้นไห้กระซิก หยวนอ้าแขนออกกว้างเป็นเชิงเชื้อเชิญ อวี้โร่วโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาในทันทีและร้องไห้ซบลงบนอกจนกระทั่งน้ำตาเหือดแห้ง และเสื้อของหยวนก็เปียกโชกไปด้วยหยาดน้ำตาของเธอ "พี่คะ... หนูรักพี่นะ..." อวี้โร่วพึมพำแผ่วเบา "อืม พี่ก็รักน้องเหมือนกัน" หยวนยิ้มและลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน หลังจากนั้นไม่นาน หยวนก็กลับขึ้นไปบนเวทีอีกครั้งและเอ่ยกับผู้ชมว่า "ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมคอนเสิร์ตของผมในวันนี้ แม้ว่าผมจะไม่ได้กลับไปยึดอาชีพนักดนตรีเหมือนแต่ก่อน เพราะผมได้พบสิ่งที่ปรารถนาจะไขว่คว้ามากกว่าแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็จะไม่ทิ้งเสียงดนตรีไปเสียทีเดียว ดังนั้นพวกคุณยังสามารถตั้งตารอที่จะพบกับผมได้อีกในอนาคต!" ผู้ชมต่างปฏิเสธที่จะจากไปแม้คอนเสิร์ตจะจบลงแล้ว หลายคนมีคำถามมากมายที่อยากจะถามเขา ทว่าคนจากตระกูลไป่และสมาคมผู้บำเพ็ญเพียรต่างร่วมมือกันอย่างแข็งขันเพื่อป้องกันไม่ให้ฝูงชนกรูเข้าไปหาหยวน "น... นั่นเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมมากค่ะ รุ่นพี่อวี้..." เซี่ยจิงอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความประทับใจ "รุ่นพี่อวี้? เรียกผมว่าหยวนเถอะ อวี้โร่วคงบอกเรื่องนั้นกับเธอแล้วใช่ไหม?" "ค... ค่ะ... แต่พี่แน่ใจเหรอคะ? ตอนนี้มีคนอยู่รอบตัวเราตั้งมากมาย..." เซี่ยจิงอี้มองไปรอบๆ ด้วยความประหม่า เมื่ออวี้โร่วเปิดเผยกับเซี่ยจิงอี้ว่าพี่ชายของเธอ—อวี้เทียน แท้จริงแล้วคือ 'ผู้เล่นหยวน' เซี่ยจิงอี้ถึงกับช็อกจนหมดสติไปนานถึงหนึ่งนาทีเต็ม "ผมไม่สนใจเรื่องที่จะปิดบังตัวตนอีกต่อไปแล้วล่ะ เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก" หยวนยิ้ม "จริงด้วยสิ พี่คะ... ดวงตาของพี่... กลับมามองเห็นแล้วอย่างนั้นเหรอ?" ในที่สุดอวี้โร่วก็มีโอกาสได้ถามคำถามที่ติดค้างในใจ "ใช่ พี่กลับมามองเห็นแล้วล่ะ อันที่จริง มันเพิ่งกลับมาเป็นปกติเมื่อวานนี้เอง" เขาพยักหน้าตอบ "น่าอัศจรรย์ที่สุด! มันกลับมาได้ยังไงกันคะ? พี่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?" "ไม่เลย มันแค่กลับมามองเห็นได้เองกะทันหัน เหมือนกับที่ร่างกายของพี่จู่ๆ ก็กลับมาขยับได้นั่นแหละ" "เอาเถอะ เลิกพูดเรื่องของพี่ได้แล้ว วันนี้เป็นวันเกิดของน้องนะ มีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษไหม?" หยวนถาม อวี้โร่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว "ไม่หรอกค่ะ เดิมทีฉันตั้งใจจะพักผ่อนอยู่ในห้องและใช้เวลาทั้งวันคุยโทรศัพท์กับพี่ แต่เหมยซิ่วบอกฉันว่าพี่ต้องเข้าโรงพยาบาล..." "ข... ขอโทษนะ... ฉันไม่อยากทำลายเซอร์ไพรส์น่ะ..." เหมยซิ่วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ "สวัสดี อวี้โร่ว! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!" ฉู่หลิวเซียงก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มสดใส "ลู่ลู่! เธอมาที่นี่ด้วยเหรอ!?" "แน่นอนสิ และสุขสันต์วันเกิดนะ" "ขอบใจนะ" "อา... ปีนี้ฉันไม่ได้เตรียมของขวัญติดตัวมาเลย แต่ปีหน้าฉันจะหาอะไรมาให้น้องแน่นอน" "ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่สนใจเรื่องนั้นหรอกค่ะ" อวี้โร่วส่ายหัว "ยังไงก็ตาม เราไปหาที่เงียบๆ คุยกันเถอะ ที่นี่เสียงดังเกินไปแล้ว" "นั่นสินะ" ทั้งหมดออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังโรงแรมไวท์โลตัส ทว่าก่อนที่จะทันได้หย่อนกายพักผ่อนบนดาดฟ้าอันแสนสงบ เหมยซิ่วก็ได้รับโทรศัพท์จากเหมยเฟิง ผู้เป็นมารดาของเธอ "แม่ของฉันโทรมาค่ะ คงจะโทรมาเรื่องคอนเสิร์ตแน่ๆ... ฉันควรจะรับสายไหมคะ?" เหมยซิ่วถอนหายใจ "รับเถอะ มาดูกันสิว่าเธอ— หรือพวกตระกูลอวี้ต้องการอะไรกันแน่" หยวนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่เรียบเฉยแต่ล้ำลึก "ตกลงค่ะ" เหมยซิ่วกดรับสายในวินาทีต่อมา