บทที่ 979 - เยือนบงกชอมตะ ก่อนจะย่างกรายเข้าสู่สำนักงานใหญ่ของขุมกำลังบงกชอมตะ หยวนได้นำหน้ากากขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าเอาไว้ “เหตุใดพี่ถึงต้องสวมหน้ากากตอนนี้ด้วยล่ะ?” ยวี่หรูอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความฉงน “พี่ไม่อยากให้ชีวิตความเป็นอยู่ของน้องในที่แห่งนี้ต้องวุ่นวาย ต่อจากนี้ไป พี่คือ ‘หยวน’ ไม่ใช่ ‘ยวี่เทียน’” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด “น้องไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะรู้ไหมว่าพี่เป็นพี่ชายของน้อง... อันที่จริง มันเป็นเรื่องที่น้องควรจะเอาไปอวดด้วยซ้ำไป” “พี่ทำแบบนี้ก็เพื่อป้องกันพวกตระกูลมรดก พวกนั้นเป็นกลุ่มคนที่น่ารำคาญเกินกว่าที่น้องจะรับมือไหว และพี่กำลังพยายามปกป้องน้องให้พ้นจากคนพวกนั้นอยู่” ‘พะ... พวกคนที่น่ารำคาญงั้นหรือ...’ ไป๋เหลียนลอบทอดถอนใจอยู่ภายในอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในฐานะที่เธอเองก็นมาจากตระกูลมรดก เธอจึงอดรู้สึกไม่ได้ว่าตนเองก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่น่ารำคาญเหล่านั้น ทว่าเธอก็ไม่อาจโต้แย้งคำกล่าวของเขาได้เลย เพราะในสายตาของเธอ ตระกูลมรดกอื่นๆ ก็น่ารำคาญไม่แพ้กัน “ยินดีต้อนรับกลับเจ้าค่ะ ผู้นำไป๋ ท่านอาวุโสหยิน และยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านสู่บงกชอมตะเจ้าค่ะ” เหล่าศิษย์ที่เฝ้าหน้าประตูใหญ่พากันประสานมือคารวะอย่างพร้อมเพรียง พวกนางไม่ได้สังเกตเห็นในทันทีว่ามีบุรุษเพศปะปนอยู่ในกลุ่ม เนื่องจากหยวนสวมหน้ากากอำพรางใบหน้า อีกทั้งเขายังไว้ผมยาวรวบเป็นหางม้าอย่างสละสลวย แม้สรีระของเขาจะดูองอาจและกำยำกว่าสตรีทั่วไปในที่นั้น แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะกระตุ้นความสงสัยของใครได้ “ท่านมีที่ไหนที่อยากจะไปดูเป็นพิเศษหรือไม่ หรือจะให้ข้านำชมรอบสำนักก่อนดี?” ไป๋เหลียนเอ่ยถามหยวนหลังจากที่พวกเขาก้าวเข้าสู่เขตขุมกำลัง “ข้าจะให้เจ้าเป็นคนตัดสินใจ ข้าเพียงแค่อยากเห็นว่าชีวิตความเป็นอยู่ของยวี่หรูในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้าง” “ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นเราไปดูวิถีชีวิตประจำวันของเหล่าศิษย์กันเถิด ตอนนี้ก็น่าจะมีศิษย์บางส่วนที่ยังฝึกซ้อมช่วงเช้ากันอยู่” หยวนพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะก้าวเดินตามไป๋เหลียนไปรอบสำนัก โดยเริ่มต้นจากลานฝึกซ้อมอันกว้างขวางอันเป็นสถานที่รวมตัวของเหล่าศิษย์ส่วนใหญ่ ไป๋เหลียนค่อยๆ อธิบายถึงสถานที่แต่ละแห่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่ยวี่หรูเองก็ช่วยเสริมด้วยการเล่าถึงประสบการณ์ที่เธอเคยผ่านมาในที่แห่งนี้ ทว่าในที่สุดเหล่าศิษย์ที่อยู่บริเวณนั้นก็เริ่มตระหนักได้ว่ามีบุรุษแฝงตัวอยู่ในกลุ่ม และเพียงไม่นาน ข่าวลือก็เริ่มแพร่สะพัดไปราวกับไฟลามทุ่ง “นี่พวกเจ้าได้ยินไหม? ศิษย์พี่ไป๋พาผู้ชายเข้ามาในสำนักด้วยล่ะ!” “อะไรนะ! นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก่อตั้งสำนักมาเลยนะที่มีบุรุษก้าวเข้ามาเหยียบในที่แห่งนี้!” “ข้าได้ยินมาว่าแม้แต่บิดาของผู้นำไป๋ก็ยังไม่อาจย่างกรายเข้ามาได้ แล้วบุรุษผู้นี้เป็นใครกัน ถึงได้สำคัญยิ่งกว่าบิดาของนางเสียอีก?” “ข้ายังไม่เห็นหน้าเขาชัดๆ เพราะเขาสวมหน้ากากอยู่ แต่ข้าสาบานได้เลยว่าได้ยินผู้นำไป๋เรียกเขาว่า ‘หยวน’!” “หา?! นั่นต้องเป็น ‘เพลเยอร์หยวน’ แน่ๆ! ข้าเคยได้ยินว่านางเคยพบเขาใน Cultivation Online พวกเขาคงจะนัดเจอกันในโลกความจริงเป็นแน่!” “โอ้สวรรค์! นี่มันน่าตื่นเต้นเกินไปแล้ว!” ขณะเดียวกัน ณ ห้องพักรับรอง ฟายเออรี่ควีนหรือราชินีเพลิง ก็บังเอิญได้ยินเหล่าศิษย์ในโถงทางเดินซุบซิบกันเรื่องของหยวนพอดี “อะไรนะ? เพลเยอร์หยวนอยู่ที่นี่งั้นเหรอ? ยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นั่น! มิน่าล่ะถึงได้หายหน้าหายตาไปหลายวัน ที่แท้ก็แอบหนีออกไปหาเขานี่เอง! แถมยังกล้าโกหกฉันอีก!” นางรีบก้าวออกจากห้องพักทันทีเพื่อออกตามหาไป๋เหลียนและหยวน ครู่ต่อมา ราชินีเพลิงก็พบพวกเขาที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ภายใต้ศาลาอันร่มรื่น “ท่านคิดอย่างไรกับสำนักของข้าบ้าง?” ไป๋เหลียนเอ่ยถามขณะที่พวกเขากำลังละเลียดจิบชาร้อน “ที่นี่ช่างสงบเยือกเย็นยิ่งนัก และเหล่าศิษย์เองก็ดูมีจิตวิญญาณอันแรงกล้า พูดตามตรง หลังจากที่ได้เห็นความมีระเบียบวินัยของที่นี่แล้ว ข้าแทบจะละอายใจที่จะเรียกที่พักของข้าว่าสำนักเลยล่ะ ที่นี่มันดูเหมือนบ้านมากกว่าสำนักงานใหญ่เสียอีก” “ข้าคิดว่าขุมกำลังส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนั้น มีเพียงพวกที่มีเงินทุนและชื่อเสียงมากพอเท่านั้นที่กล้าจะสร้างสำนักงานใหญ่ที่โอ่อ่าเช่นนี้ได้” ไป๋เหลียนตอบกลับ ทันใดนั้นเอง— “ขะ... ขออภัยเจ้าค่ะ! ท่านเข้าไปไม่ได้นะเจ้าคะ!” เสียงสั่นเครือของใครบางคนดังขึ้น ไป๋เหลียนเหลียวหลังกลับไปมอง ก็พบกับราชินีเพลิงที่กำลังเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางเมินเฉยต่อคำทัดทาน “หยวน นั่นคือ ซาช่า วอล์กเกอร์ หรือที่รู้จักกันในนาม ‘ราชินีเพลิง’ เธอเป็นผู้เล่นติดอันดับท็อป 10 ใน Cultivation Online และมาจากตระกูลวอล์กเกอร์ที่รั้งอันดับ 10 ในทำเนียบตระกูลมรดก” ไป๋เหลียนรีบแนะนำตัวอีกฝ่ายให้หยวนรู้จักทันที เมื่อมาหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะของพวกเขา ราชินีเพลิงก็สางผมสั้นสีส้มของเธอด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยปากถาม “นายคือเพลเยอร์หยวนจริงๆ งั้นเหรอ?” หยวนสัมผัสได้ถึงสายตาอันคมปราบที่จ้องมองมา เขาจึงเพียงยิ้มตอบและพยักหน้า “มีอะไรให้ผมช่วยงั้นเหรอครับ คุณหนูวอล์กเกอร์?” “หือ? นายรู้จักฉันด้วยงั้นเหรอ?” “ผมแค่พอจะรู้จักชื่อของคุณน่ะครับ” “งั้นเหรอ... เอาเถอะ ฉันไม่ชอบพูดจาอ้อมค้อม เพราะฉะนั้นจะขอถามตรงๆ เลยแล้วกัน มาเข้าร่วมกับตระกูลวอล์กเกอร์ของฉันเถอะ เพลเยอร์หยวน!” “แล้วคุณมีอะไรมาเสนอให้ผมล่ะ?” หยวนไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอนั้นในทันที ‘นี่คือสิ่งที่เขาหมายถึงเรื่องการรับมือกับคนพวกนี้สินะ?’ ไป๋เหลียนลอบคิดในใจ “ฉันจะให้เป็นสองเท่า— ไม่สิ สามเท่า จากสิ่งที่ตระกูลไป๋เสนอให้นายเลย!” “เธอมั่นใจงั้นเหรอว่าเธอจ่ายไหว?” ไป๋เหลียนไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไปเมื่อราชินีเพลิงเริ่มดึงเรื่องตระกูลเข้ามาเกี่ยวพัน “ตระกูลไป๋ของเธออาจจะอยู่อันดับสูงกว่าในทำเนียบมรดกก็จริง แต่ตระกูลวอล์กเกอร์ของฉันอยู่อันดับสองในเรื่องของความมั่งคั่ง” “บอกมาสิ ว่าตระกูลไป๋ของเธอเสนออะไรให้เขาถึงได้ยอมมาร่วมทางด้วย?” ราชินีเพลิงเอ่ยถามอย่างท้าทาย ไป๋เหลียนเผยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ย “ความจริงแล้ว พวกเราไม่ได้ยื่นข้อเสนออะไรให้เขาเลยแม้แต่น้อย” “ว่าไงนะ?” ดวงตาของราชินีเพลิงเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ธะ... เธอคิดว่าฉันจะหลงกลตื้นๆ แบบนี้งั้นเหรอ? ถ้าเธอไม่จ่ายหนัก มีเหตุผลอะไรที่เขาจะยอมถ่อมาถึงที่นี่กันล่ะ?” “มันเป็นเรื่องจริงครับ” หยวนกล่าวเสริม เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ทั้งตระกูลไป๋และไป๋เหลียนไม่เคยร้องขอให้ผมเข้าร่วมตระกูลของพวกเขา ผมมาที่นี่ด้วยความสมัครใจของตัวเอง อันที่จริง ผมเป็นคนขอร้องให้มาที่นี่ด้วยซ้ำ” “มะ... ไม่มีทาง... ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นล่ะ? คุณไม่รู้หรือไงว่าทุกตระกูลมรดกต่างก็พยายามจะคว้าตัวคุณไปให้ได้? ถ้าคุณทำแบบนี้ ใครๆ เขาก็ต้องคิดว่าตระกูลไป๋ซื้อตัวคุณไปแล้วทั้งนั้น” “ผมมีเหตุผลส่วนตัวที่มาที่นี่” หยวนเอ่ยอย่างใจเย็น ราชินีเพลิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหงุดหงิดระคนขัดใจ ‘เขามาที่นี่เพราะไป๋เหลียนงั้นเหรอ? เขาโดนเสน่ห์ของยัยนั่นมอมเมาไปแล้วใช่ไหม? แบบนี้ไม่ดีแน่... หากปล่อยไว้แบบนี้ ตระกูลไป๋ได้ตัวเขาไปแน่! ข้าควรทำอย่างไรดีในสถานการณ์เช่นนี้กัน!’