บทที่ 5037: บีบคั้น ซือหม่าเซี่ยงถูยืนตระหง่านด้วยท่วงท่าอันน่าเกรงขาม ประหนึ่งว่าเขาคือประมุขผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าศักดิ์สิทธิ์เก้าวิญญาณมาเสียเอง เพียงเขาสะบัดหัตถ์บัญชาการ เหล่าขุนพลที่เคยชักศาสตราออกมาอย่างดุดันก็รีบเก็บดาบเข้าฝักโดยพลัน จากสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นของทหารเหล่านั้น เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าซือหม่าเซี่ยงถูได้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในเผ่าศักดิ์สิทธิ์เก้าวิญญาณไว้ในมืออย่างแท้จริงแล้ว “คุณชายคงผิง ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่กัน?” ซือหม่าเซี่ยงถูสาวเท้าไปข้างหน้า พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยท่าทีนอบน้อมยำเกรง ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทำให้ฝูงชนตระหนักได้ทันทีว่า เจียงคงผิงผู้นี้มิใช่ตัวปลอมที่แอบอ้างชื่อมา หากมิใช่คุณชายผู้สูงศักดิ์แห่งสำนักเซียนวิถีโอสถจริงๆ มีหรือที่ปรมาจารย์อิ้นเหรินจะแสดงท่าทีให้เกียรติถึงเพียงนี้ ความโกลาหลขนานใหญ่ปะทุขึ้นท่ามกลางฝูงชนราวกับคลื่นยักษ์โถมกระหน่ำ ข่าวคราวแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่ผู้ที่ไม่เคยได้ยินชื่อสำนักเซียนวิถีโอสถมาก่อน ก็ได้รับรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของขุมอำนาจระดับสัตว์ร้ายยักษ์ตนนี้ผ่านเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง แต่สิ่งที่ทุกคนสงสัยคือ เหตุใดคุณชายผู้สูงส่งจากสำนักเซียนอันห่างไกล จึงมาปรากฏตัว ณ เผ่าศักดิ์สิทธิ์เก้าวิญญาณแห่งนี้ได้? “ซือหม่าเซี่ยงถู เจ้ายังจำข้าได้อยู่รึ?” เจียงคงผิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ซือหม่าเซี่ยงถูคือใครกัน? หรือว่าเขาจะทักคนผิด?” ฝูงชนต่างพากันงุนงงเมื่อได้ยินเจียงคงผิงเรียกขานปรมาจารย์อิ้นเหรินเช่นนั้น เพราะพวกเขายังมิอาจล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงภายใต้หน้ากากของปรมาจารย์ผู้นี้ได้ ซือหม่าเซี่ยงถูหาได้ไยดีต่อเสียงซุบซิบของมวลชน เขาแย้มยิ้มอย่างสุภาพพลางตอบกลับว่า “คุณชายคงผิงกล่าวล้อเล่นแล้ว ข้ามีหรือจะกล้าลืมเลือนท่านได้?” คำตอบนั้นเป็นดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจฝูงชน ทำให้พวกเขารู้แจ้งว่าเจียงคงผิงกำลังสนทนากับปรมาจารย์อิ้นเหรินจริงๆ แต่พวกเขาก็หาได้ตกใจนัก เพราะคิดเพียงว่า ‘ซือหม่าเซี่ยงถู’ อาจเป็นเพียงนามแฝงที่ปรมาจารย์เคยใช้ในอดีต ในเมื่อเจ้าตัวยอมรับแล้วก็ไม่มีเหตุผลอันใดให้ต้องสงสัยต่อ “ดีมาก ดูเหมือนเจ้าจะยังรู้จักที่ต่ำที่สูงอยู่บ้าง ยืนรอตรงนั้นเงียบๆ สักประเดี๋ยว ข้ามีบางอย่างจะบอกกับพวกเศษเดนเหล่านี้” สิ้นคำ เจียงคงผิงก็กวาดสายตาอันเย็นชาไปยังกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรแห่งดาราจักรเก้าวิญญาณ ที่ดั้นด้นเดินทางมาจากทั่วทุกสารทิศเพียงเพื่อหวังจะได้รับโอสถจากน้ำพักน้ำแรงของปรมาจารย์อิ้นเหริน ดวงตาของซือหม่าเซี่ยงถูหรี่แคบลง เขาสัมผัสได้ว่าเจียงคงผิงกำลังจะทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมบางอย่าง ทว่าเขากลับเลือกที่จะไม่ขัดขวาง เพราะในสายตาของเขา เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรในดาราจักรเก้าวิญญาณล้วนไร้ค่าเมื่อเทียบกับความสำคัญของเจียงคงผิง หากคุณชายผู้นี้อยากจะอาละวาดเล่นสนุกเสียหน่อย เขาก็พร้อมจะปล่อยเลยตามเลย เจียงคงผิงไม่มีเจตนาจะออมมือแม้แต่น้อย เขาแผดสุ้มเสียงกังวานต่อหน้าสายตาของสาธารณชน พลางชี้นิ้วไปยังซือหม่าเซี่ยงถูแล้วประกาศกร้าว “พวกขยะแห่งดาราจักรเก้าวิญญาณ ฟังข้าให้ดี! ซือหม่าเซี่ยงถูผู้นี้คือเศษเดนที่น่ารังเกียจที่สุด!” “นี่มัน... เขาพูดเรื่องอะไรกัน?” ทุกคนต่างตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินคำสบประมาทนั้น แม้แต่สีหน้าของซือหม่าเซี่ยงถูก็ยังมืดทะมึนลงทันควัน เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจียงคงผิงถึงหันมาแว้งกัดเขาเช่นนี้ “คุณชายคงผิง ท่านหมายความว่าอย่างไร?” ซือหม่าเซี่ยงถูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ ทว่าเจียงคงผิงกลับตวาดลั่นอย่างไม่ไว้หน้า “หุบปาก! ข้าอนุญาตให้เจ้าพูดแล้วหรือ?” จากนั้นเขาก็หันกลับมามองฝูงชนอีกครั้ง “พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่ามันแจกจ่ายโอสถเพื่อส่งเสริมระดับพลังยุทธ์ให้พวกเจ้าด้วยความเมตตา? ข้าจะบอกความจริงให้ฟังชัดๆ... มันหลอกให้พวกเจ้ากินโอสถนั่นเข้าไป เพื่อใช้ร่างกายของพวกเจ้าเป็น ‘วัตถุดิบ’ ในการกลั่นโอสถขั้นสูงต่างหาก! ในสายตาของมัน พวกเจ้าก็เป็นเพียงทรัพยากรฝึกตนชิ้นหนึ่งเท่านั้น!” “ใช้พวกเราเป็นวัตถุดิบปรุงยา? เหลวไหลสิ้นดี! พวกเราคือผู้บำเพ็ญเพียรนะ! จะกลายเป็นส่วนผสมของยาได้อย่างไร?” “คุณชายผู้นั้นเสียสติไปแล้วหรือไร ถึงได้พ่นเรื่องไร้สาระเช่นนี้ออกมา?” แม้คำเปิดโปงของเจียงคงผิงจะสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นเพียงใด แต่กลับไม่มีใครเชื่อถือคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย ส่วนใหญ่ต่างคิดว่าเขาเพ้อเจ้อไปเอง เหนือสิ่งอื่นใด พวกเขาคือผู้บำเพ็ญเพียรแห่งดาราจักรเก้าวิญญาณ เป็นไปไม่ได้เลยที่ผู้ปกครองอย่างเผ่าศักดิ์สิทธิ์เก้าวิญญาณจะปฏิบัติกับพวกเขาเยี่ยงปศุสัตว์ที่นำมาปรุงยา เรื่องพรรค์นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ “ข้าพูดในสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว พวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็สุดแท้แต่ใจ...” “ส่วนพวกเจ้า คนของเผ่าศักดิ์สิทธิ์เก้าวิญญาณ ฟังข้าให้ดี! ข้าไม่รู้ว่าซือหม่าเซี่ยงถูใช้เล่ห์กลใดครอบงำพวกเจ้าให้ยอมก้มหัวรับใช้เยี่ยงสุนัขที่ซื่อสัตย์ แต่ความจริงคือประมุขเผ่าของพวกเจ้าถูกมันคุมขังไว้เป็นนักโทษในคุกนั่นแล้ว!” “มันจับประมุขเผ่าของพวกเจ้าขังไว้ แต่พวกเจ้ากลับยังเลือกเป็นสมุนรับใช้มันเพื่อเข่นฆ่าพี่น้องในดาราจักรเก้าวิญญาณ... ลองเอามือทาบอกถามมโนธรรมของตัวเองดูเถิดว่า พวกเจ้ายังคู่ควรจะเป็นสมาชิกของเผ่าศักดิ์สิทธิ์เก้าวิญญาณอยู่อีกหรือไม่!” เจียงคงผิงถ่มน้ำลายอย่างเหยียดหยาม “เขา... เขาเสียสติไปแล้วแน่ๆ! ถึงได้บังอาจกล่าววาจาอัปมงคลเช่นนี้!” เสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณเมื่อสิ้นคำประกาศนั้น ทว่าเหล่าสมาชิกเผ่าศักดิ์สิทธิ์เก้าวิญญาณกลับลอบมองหน้ากันด้วยสีหน้าอันซับซ้อน คำพูดของเจียงคงผิงเริ่มจุดประกายความคิดบางอย่างในใจของพวกเขา เดิมที ซือหม่าเซี่ยงถูสามารถสั่งการพวกเขาได้ก็เพราะคำสั่งของประมุขเผ่าที่มอบตราประมุขไว้ให้ พร้อมกำชับว่าทุกคนต้องฟังคำสั่งของเขาอย่างเคร่งครัด สมาชิกส่วนใหญ่ต่างรู้สึกว่าเรื่องนี้มันพิลึกพิลั่นและไม่เต็มใจจะสยบแทบเท้าซือหม่าเซี่ยงถูอยู่แล้ว ยิ่งได้เห็นท่าทีพินอบพิเทาที่ซือหม่าเซี่ยงถูมีต่อเด็กรุ่นเยาว์ที่ดูหมิ่นดาราจักรเก้าวิญญาณ ความไม่พอใจในใจก็ยิ่งปะทุสูงขึ้น แต่เพียงเพราะพวกเขาไม่อยากขัดคำสั่งของประมุขเผ่า จึงจำต้องนิ่งเฉยเอาไว้ อย่างไรก็ตาม ต้องไม่ลืมว่าเจียงคงผิงคือคุณชายแห่งสำนักเซียนวิถีโอสถ ไม่มีเหตุผลอันใดที่คนระดับเขาจะมากล่าววาจาเช่นนี้โดยไม่มีมูล ถึงแม้เรื่องราวจะฟังดูเหลือเชื่อเพียงใด แต่มันอาจจะมีส่วนที่เป็นความจริงซ่อนอยู่หรือไม่? ความคิดนี้เริ่มกัดกินใจของคนในเผ่าศักดิ์สิทธิ์หลายต่อหลายคน แม้แต่ชูเฝิงเองยังต้องรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เจียงคงผิงทำลงไป เขาเป็นคนสั่งให้เจียงคงผิงพูดถ้อยคำเหล่านั้น เพราะคิดว่าการให้อีกฝ่ายออกหน้าน่าจะส่งผลดีกว่า ทว่าเขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าเจียงคงผิงอาจจะเล่นตุกติกหรือหาทางขัดคำสั่ง แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า เจียงคงผิงทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายจนผิดคาด ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทีของเจียงคงผิงยังโอหังบังอาจยิ่งกว่าที่ชูเฝิงจินตนาการไว้เสียอีก ซือหม่าเซี่ยงถูผู้เกรียงไกรเมื่อครู่ กลับดูไม่ต่างจากบ่าวรับใช้ผู้ต่ำต้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา “ทำไมเจียงคงผิงถึงยอมทำตามคำสั่งเจ้าอย่างว่าง่ายนัก? เรื่องนี้มันพิลึกนัก” แม้แต่อวี่ซา ผู้มักจะนิ่งเงียบเยือกเย็น ยังอดไม่ได้ที่จะแสดงความสงสัยต่อเหตุการณ์ตรงหน้า “เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมทำตามคำสั่งใครแน่ๆ คงกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...” ชูเฝิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “แต่ก็ช่างมันเถิด อาคมที่เชื่อมต่อเราสองคนไว้มั่นคงยิ่งนัก หากเขากล้าตลบหลังข้า ข้าจะทำให้เขาต้องชดใช้อย่างสาสม” “คุณชายคงผิง ข้ากับท่านหามีความแค้นต่อกันไม่ เหตุใดท่านต้องมาใส่ไคล้ทำลายชื่อเสียงของข้าด้วยวาจาเท็จเช่นนี้?” ซือหม่าเซี่ยงถูถามกลับ พยายามระงับโทสะในใจ “ซือหม่าเซี่ยงถู เจ้าก็น่าจะรู้แก่ใจดีที่สุดว่าสิ่งที่ข้าพูดนั้นจริงหรือไม่...” เจียงคงผิงเหยียดพรมยิ้มเย็น “เอาตามตรงนะ ข้าหาได้ไยดีกับเรื่องชั่วช้าที่เจ้ากำลังทำอยู่ไม่ แต่บังเอิญว่าข้าถูก ‘ใครบางคน’ บีบคั้นให้ต้องพูดมันออกมา!”