# บทที่ 5702: ข่มขวัญ **ผู้แปล**: Silavin & Tia **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร**: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- ด้วยความช่วยเหลือของค่ายกลจตุรลักษณ์, เหล่าเจ้าอาณาเขตทั้งสี่จากด่านไร้หวนสามารถป้องกันกระบวนท่า ‘วิหคทองคำสาดตะวัน’ ของหยางไค่เอาไว้ได้สำเร็จ ขณะที่ดวงตาของสหายร่วมเผ่าที่บาดเจ็บของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจต่อภาพที่เห็นตรงหน้า [ค่ายกลรบของเผ่าพันธุ์มนุษย์มันมีประโยชน์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?] พวกเขาประจำการอยู่ในเขตจำกัดสวรรค์ดึกดำบรรพ์มาโดยตลอด จึงไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับค่ายกลรบมากนัก ทว่าข้อมูลที่พวกเขาได้ยินบ่อยที่สุดในช่วงที่ผ่านมานั้นเกี่ยวข้องกับหยางไค่ เจ้าอาณาเขตทุกคนที่เผชิญหน้ากับเขาล้วนหายสาบสูญไปโดยไม่มีข้อยกเว้น ด้วยเหตุนี้ ปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับแปดที่รู้จักกันในนามหยางไค่จึงกลายเป็นบาดแผลฝังลึกในใจของเหล่าเจ้าอาณาเขต หากไม่สามารถก้าวข้ามความหวาดกลัวนี้ไปได้ ก็ยากที่พวกเขาจะมุ่งหน้าสู่ด่านไร้หวนต่อไป พลังของ ‘วิหคทองคำสาดตะวัน’ ที่หยางไค่ปลดปล่อยออกมาเมื่อปรากฏตัว ได้สร้างความหวาดหวั่นให้กับเหล่าเจ้าอาณาเขตที่บาดเจ็บอย่างใหญ่หลวง ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็แอบโล่งใจ หากเจ้าอาณาเขตทั้งสี่ที่มาคุ้มกันไม่ได้ร่วมมือกันต้านทานการโจมตีนั้น... หากพวกเขาถูกพลังนั้นจู่โจมเข้าโดยตรง... จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา? คำตอบนั้นทำให้พวกเขาสั่นสะท้านด้วยความกลัว หากพันธมิตรของพวกเขาล้มเหลวในการป้องกันก่อนหน้านี้ ผลกระทบนั้นจะทำให้อาการบาดเจ็บของพวกเขาทรุดหนักลงอย่างมากแม้จะรอดชีวิตมาได้ และชะตากรรมเดียวที่รออยู่ก็คือความตาย ในชั่วขณะนั้น พวกเขาตระหนักได้อย่างเลือนรางถึงชะตากรรมของสหายที่หายตัวไปก่อนหน้านี้ และแอบปฏิญาณกับตนเองในใจ หากพวกเขาสามารถไปถึงด่านไร้หวนได้อย่างปลอดภัย เมื่อบาดแผลหายดีแล้ว พวกเขาจะไปหาเจ้าอาณาเขตที่คุ้นเคยหลายคนเพื่อเรียนรู้ค่ายกลรบอย่างจริงจัง ในกรณีที่ต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามจากมนุษย์ผู้นี้อีกครั้งในอนาคต พวกเขาไม่อยากตกอยู่ในสภาพที่ไร้พลังและเปราะบางเช่นนี้อีกแล้ว! “หยางไค่ ถอยไป!” เจ้าอาณาเขตคนหนึ่งแผดคำราม เขามีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาสี่คนที่สร้างค่ายกลก่อนหน้านี้ ร่างกำยำของเขายืนตระหง่านอยู่กลางความว่างเปล่าราวกับหอคอยเหล็กทะยานฟ้า แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะก้าวร้าวและหนักแน่น แต่แววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยบ่งบอกชัดเจนว่าเขาเพียงแค่พยายามปั้นหน้าให้เข้มแข็ง แค่เพียงชื่อของหยางไค่ก็เพียงพอที่จะทำให้เหล่าเจ้าอาณาเขตขวัญผวาตั้งแต่หลายพันปีก่อน บัดนี้เมื่อบันทึกการต่อสู้ของเขารวมถึงการสังหารกึ่งราชันย์อย่างตี้อู๋ ชื่อของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้าอาณาเขตโดยกำเนิดทุกคนจมดิ่งสู่ความหวาดกลัว แม้แต่โม่น่าเย่ยังต้องอดทนอดกลั้นกับเขาในระดับหนึ่ง แล้วเจ้าอาณาเขตเหล่านี้จะกล้าทำตัวโอหังต่อหน้าเขาได้อย่างไร? โชคร้ายที่สถานการณ์ปัจจุบันบีบให้พวกเขาต้องกัดฟันเผชิญหน้ากับดาวมรณะดวงนี้ตรงๆ เจ้าอาณาเขตร่างกำยำเต็มไปด้วยความขมขื่น [ทำไมข้าถึงโชคร้ายเช่นนี้? ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเจอหยางไค่ที่นี่ แล้วพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อไป?] หยางไค่ดูไม่สะทกสะท้านต่อคำพูดเหล่านั้น เขาไม่ได้กล่าววาจาใดๆ แต่ยกมือขึ้นและเรียกหอกมังกรครามออกมา จากนั้นเขาก็แทงหอกไปข้างหน้าโดยไม่มีท่วงท่าที่หรูหรา ทำให้เงาหอกปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้าในทันที เจ้าอาณาเขตทั้งสี่ในค่ายกลคำรามพร้อมเพรียงกัน ร่วมมือกันป้องกันการโจมตี ทว่าในไม่ช้าพวกเขาก็พบว่าหอกนั้นไร้ทั้งรูปลักษณ์และพลัง เจ้าอาณาเขตกำยำที่พูดก่อนหน้านี้ตะโกนลั่นทันที “แย่แล้ว!” ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงกรีดร้องสั้นๆ สองครั้งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง และเขาก็รู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นโดยไม่ต้องหันกลับไปมอง ในทางกลับกัน ร่างของหยางไค่ที่แทงหอกไปข้างหน้าก็ค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาของเขา มันเป็นเพียงภาพติดตาเท่านั้น “โจมตี!” เขาตะโกนพร้อมกับเป็นผู้นำพุ่งไปทางด้านหลัง เจ้าอาณาเขตอีกสามคนร่วมมือกับเขาอย่างรู้ใจ แม้ว่าหัวใจของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แต่พวกเขาก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อรักษารูปแบบค่ายกลรบเอาไว้พร้อมกับเร่งความเร็วให้ถึงขีดสุด พลังหมึกและพลังโลกปะทะกันอย่างรุนแรง และในชั่วพริบตาต่อมา หยางไค่ก็ได้แลกเปลี่ยนกระบวนท่ากับเจ้าอาณาเขตทั้งสี่ในค่ายกลหลายครั้ง ผลกระทบนั้นแทบจะทำให้ความว่างเปล่าโดยรอบแหลกสลาย เมื่อหยางไค่ถอนตัวและล่าถอยในที่สุด ค่ายกลจตุรลักษณ์ที่สร้างโดยเจ้าอาณาเขตทั้งสี่ก็ได้ครอบคลุมเหล่าเจ้าอาณาเขตที่เหลือไว้อย่างแน่นหนา พวกเขาใช้ค่ายกลรบเพื่อป้องกันตนเองและสหาย แต่เจ้าอาณาเขตที่บาดเจ็บสองคนก็ยังคงสิ้นชีพไปก่อนที่พวกเขาจะมาถึง สำหรับเจ้าอาณาเขตโดยกำเนิดที่รอดชีวิต ทุกคนต่างก็หวาดผวา พวกเขารู้ว่ามนุษย์ผู้นี้อยู่เหนือกว่าปรมาจารย์ระดับแปดทั่วไป แต่พวกเขาไม่เคยเห็นเขาลงมือก่อนวันนี้ ความเข้าใจในพละกำลังของเขามาจากข้อมูลที่จำกัดและจินตนาการของตนเองเท่านั้น จนกระทั่งได้สัมผัสด้วยตนเอง พวกเขาจึงตระหนักว่าจินตนาการของพวกเขานั้นอ่อนด้อยเพียงใด พลังของมนุษย์ผู้นี้อยู่เหนือความเข้าใจโดยสิ้นเชิง “ถอยไป หยางไค่!” เจ้าอาณาเขตกำยำที่พูดก่อนหน้านี้ตะโกนอีกครั้ง แม้จะพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่เจ้าอาณาเขตภายใต้การคุ้มครองของพวกเขาก็ถูกสังหารไปถึงสองคน พวกเขาจึงไม่กล้าผลีผลามอีก เกรงว่าจะเปิดช่องให้หยางไค่ฉวยโอกาสได้ เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของเจ้าอาณาเขตกำยำขณะที่เขารีบยกมือขึ้น “เดี๋ยวก่อน! ท่านโม่น่าเย่มีข้อความถึงท่าน!” เจ้าอาณาเขตกำยำกล่าวว่า “ท่านโม่น่าเย่บอกให้เราส่งข้อความนี้ถึงท่าน หากท่านถอนตัวตอนนี้ เขาเต็มใจที่จะปล่อยให้เรื่องที่แล้วมาแล้วไป ทรัพยากรบำเพ็ญเพียรที่เสนอจากด่านไร้หวนจะเพิ่มขึ้นจากสามส่วนเป็นห้าส่วนด้วย!” ห้าส่วน... นั่นคือครึ่งหนึ่งของทรัพยากรที่เผ่าหมึกขุดได้ และข้อเสนอนี้บ่งบอกว่าโม่น่าเย่ถูกหยางไค่บีบคั้นจนมุมเพียงใด เพื่อช่วยชีวิตเจ้าอาณาเขตโดยกำเนิดเหล่านั้น โม่น่าเย่หวังที่จะล่อให้หยางไค่ถอนตัวด้วยวิธีนี้ แม้แต่ความจริงที่ว่าหยางไค่เคยสังหารเจ้าอาณาเขตไปมากมายก่อนหน้านี้ก็สามารถมองข้ามไปได้ราวกับไม่เคยเกิดขึ้น อย่างไรเสียเจ้าอาณาเขตเหล่านั้นก็ตายไปแล้ว แม้ว่าเผ่าหมึกจะปรารถนาที่จะล้างแค้นให้พวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายนั้นได้ในตอนนี้ ต้องบอกว่าโม่น่าเย่เป็นบุคคลที่เด็ดขาดอย่างยิ่ง แม้ว่าข้อเสนอจะถูกบังคับโดยสถานการณ์ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ตราบใดที่เขาสามารถหาวิธีใดๆ ก็ตามที่จะยับยั้งหยางไค่ได้ ถึงกระนั้น หยางไค่ก็ไม่อาจยอมรับข้อเสนอนั้นได้ง่ายๆ อย่าว่าแต่ห้าส่วนเลย แม้ว่าโม่น่าเย่จะเสนอแปดส่วนหรือทั้งหมด มูลค่าของทรัพยากรบำเพ็ญเพียรเหล่านั้นก็ไม่อาจเทียบได้กับชีวิตของเจ้าอาณาเขตโดยกำเนิดจำนวนมากขนาดนี้ พลังรบระดับสูงของเผ่าหมึกจะเพิ่มขึ้นอย่างมากหากเขาถอนตัวในตอนนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าสิ่งนี้จะส่งผลกระทบต่อดุลยภาพทั้งหมดของสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์มนุษย์และเผ่าหมึกในอนาคตอันใกล้นี้ หยางไค่ไม่ตอบสนอง ร่างของเขายังคงไม่ไหวติง แต่ความว่างเปล่ารอบตัวพวกเขาราวกับจะแข็งตัว ในขณะเดียวกัน พลังจิตของเขาก็เริ่มปะทุขึ้นอย่างรุนแรง สีหน้าของเจ้าอาณาเขตทั้งสี่ในค่ายกลรบเปลี่ยนไปอย่างมากในทันที พวกเขาตื่นตระหนกและหวาดกลัวจนเข้ากระดูกอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะในขณะนี้ ความเยือกเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายและจิตใจ พวกเขาถูกห่อหุ้มด้วยสัมผัสแห่งความตายอันเข้มข้น ทำให้รู้สึกราวกับว่าอาจจะตายได้ทุกเมื่อ ชั่วขณะหนึ่ง การเชื่อมต่อกลิ่นอายที่สร้างขึ้นโดยค่ายกลจตุรลักษณ์ระหว่างพวกเขาเกือบจะขาดสะบั้น ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะประสบกับความผันผวนทางอารมณ์ภายใต้ภัยคุกคามแห่งความตาย โชคดีที่เจ้าอาณาเขตกำยำสามารถควบคุมอารมณ์ของตนได้ด้วยพลังใจล้วนๆ และทำให้ค่ายกลรบมั่นคง การกระทำที่รวดเร็วของเขาช่วยป้องกันไม่ให้ค่ายกลรบพังทลายลง อย่างไรก็ตาม เขาเข้าใจสิ่งหนึ่งอย่างชัดเจน หากหยางไค่ตั้งใจจะฆ่าพวกเขาในวันนี้ ไม่น่าเป็นไปได้ที่พวกเขาจะรอดชีวิตกลับไปได้ หากพวกเขาตายที่นี่ เจ้าอาณาเขตอีกโหลกว่าที่ได้รับการคุ้มครองโดยค่ายกลรบของพวกเขาก็จะไม่รอดเช่นกัน เขาเคยประสบกับความรู้สึกนี้มาก่อนแล้วครั้งหนึ่ง ความผันผวนของพลังจิตที่คุ้นเคยนี้บ่งบอกอย่างไม่ต้องสงสัยว่าหยางไค่กำลังเตรียมที่จะใช้เคล็ดวิชาลับทางวิญญาณของเขา แม้จะได้รับการสนับสนุนจากค่ายกลจตุรลักษณ์ แต่เจ้าอาณาเขตทั้งสี่ก็คงยากที่จะป้องกันการจู่โจมของหยางไค่ได้เมื่อเคล็ดวิชานั้นถูกนำออกมาใช้ ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาเผชิญหน้ากับหยางไค่ พวกเขากำลังคุ้มกันทีมที่ขนส่งวัตถุดิบบำเพ็ญเพียรกลับไปยังด่านไร้หวน หยางไค่ได้ข่มขู่พวกเขาด้วยกระบวนท่าเดียวกันนี้และบังคับให้พวกเขาส่งมอบแหวนมิติที่บรรจุทรัพยากรอยู่ พวกเขายอมแพ้อย่างง่ายดายในครั้งนั้นเพราะชีวิตของพวกเขามีค่ามากกว่าทรัพยากรบำเพ็ญเพียรบางส่วน ด้วยเหตุนี้โม่น่าเย่จึงไม่ได้ตำหนิพวกเขาสำหรับเหตุการณ์นั้น น่าเสียดายที่สถานการณ์ตอนนี้แตกต่างออกไป พวกเขาไม่ได้คุ้มกันเพียงทรัพยากรบำเพ็ญเพียร แต่เป็นชีวิตของคนในเผ่าเดียวกันมากกว่าหนึ่งโหล พวกเขาไม่อาจถอยได้! เจ้าอาณาเขตกำยำอดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่โม่น่าเย่บอกพวกเขาก่อนที่จะออกจากด่านไร้หวน ‘เมื่อเจ้าพบกับคนในเผ่าแล้ว ให้รีบคุ้มกันพวกเขากลับไปยังด่านไร้หวนทันที หากเจ้าพบหยางไค่ ให้พยายามล่อลวงเขาก่อน จะเป็นการดีที่สุดหากเขาตัดสินใจถอนตัว หากเขายืนกรานที่จะต่อสู้อย่างดื้อรั้น เขาย่อมต้องปลดปล่อยเคล็ดวิชาลับทางวิญญาณของเขาเพื่อทำลายค่ายกลรบอย่างแน่นอน แม้ว่าเจ้าจะต้องสู้กับเขาจนตัวตาย ก็ต้องไม่ยอมจำนน!’ ดูเหมือนว่าโม่น่าเย่จะฉลาดและหยั่งรู้ เขามองเห็นความเป็นไปได้นี้อย่างชัดเจนและออกคำสั่งที่จำเป็นเพื่อรับมือกับสถานการณ์ ด้วยเหตุนี้ เจ้าอาณาเขตทั้งสี่ภายใต้การนำของเจ้าอาณาเขตกำยำจึงไม่กล้าขัดคำสั่งของโม่น่าเย่แม้จะหวาดกลัวและโศกเศร้าเพียงใด หากพวกเขาขัดคำสั่ง พวกเขาจะต้องเผชิญกับจุดจบที่น่าสยดสยองอย่างแน่นอนแม้ว่าจะกลับไปทั้งชีวิต ในทางกลับกัน... หากพวกเขาสามารถบีบให้หยางไค่ต้องใช้เคล็ดวิชาลับทางวิญญาณของเขาที่นี่ เขาก็จะได้รับความเสียหายอย่างหนักเช่นกัน มันจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะตามล่าคนในเผ่าที่เหลือของพวกเขาได้อีกต่อไป นั่นน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการของโม่น่าเย่ ในสถานการณ์ที่ดีที่สุด หยางไค่จะถอนตัวโดยสมัครใจเพื่อแลกกับทรัพยากรบำเพ็ญเพียรห้าส่วนที่เผ่าหมึกขุดได้ ส่วนในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ชีวิตของเจ้าอาณาเขตทั้งกลุ่มจะถูกสังเวยเพื่อแลกกับการทำให้หยางไค่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในอีกสองปีข้างหน้า นั่นย่อมดีกว่าการที่หยางไค่เที่ยวสังหารเจ้าอาณาเขตมากยิ่งขึ้นและเพิ่มความสูญเสียให้กับเผ่าหมึก “ถ้าเจ้าถอยไปตอนนี้ ข้าจะทำเป็นไม่เคยเห็นพวกเจ้า!” พลังจิตที่ปะทุของหยางไค่ยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้น ในขณะเดียวกัน หนามสลายวิญญาณก็พร้อมที่จะถูกปลดปล่อย เจ้าอาณาเขตทั้งสี่ในค่ายกลสั่นสะท้านด้วยความกลัวขณะที่พวกเขาสัมผัสได้ถึงคมดาบที่มองไม่เห็นซึ่งแขวนอยู่เหนือศีรษะ พร้อมที่จะตกลงมาเพื่อเก็บเกี่ยวชีวิตของพวกเขาได้ทุกเมื่อ เจ้าอาณาเขตกำยำกัดฟันแน่น ส่ายหน้าช้าๆ และตอบกลับอย่างเคร่งขรึม “เป็นไปไม่ได้!” มีคนในเผ่าคนหนึ่งประจำการอยู่ในรังหมึกระดับสูง คอยรายงานทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่แบบเรียลไทม์ กล่าวอีกนัยหนึ่ง โม่น่าเย่กำลังติดตามสถานการณ์ที่นี่อยู่ตลอดเวลา เขารู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น แล้วพวกเขาจะเลือกหนีเอาชีวิตรอดได้อย่างไร? “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าจะสนองความปรารถนาของพวกเจ้าให้!” หยางไค่ตะโกนลั่นผ่านไรฟัน และพลังจิตของเขาก็ปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เจ้าอาณาเขตทั้งสี่ในค่ายกลดึงพลังทั้งหมดของพวกเขาออกมาเพื่อปกป้องวิญญาณของตน ตอนแรกพวกเขาคิดว่าพลังระเบิดมหาศาลจะถาโถมเข้าใส่พวกเขาในชั่วพริบตาต่อมา แต่ตรงกันข้ามกับความคาดหมาย พลังจิตนั้นเพิ่มสูงขึ้นถึงระดับหนึ่งก่อนที่จะสลายหายไปอย่างกะทันหัน ราวกับว่าทุกสิ่งเป็นเพียงภาพลวงตา เจ้าอาณาเขตทุกคนตกตะลึง แต่ทั้งสี่คนในค่ายกลไม่กล้าที่จะผ่อนคลายการป้องกัน หลังจากยืนนิ่งอยู่เป็นเวลานาน พวกเขาก็ไม่ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น จากนั้น สัมผัสเทวะมากมายก็เริ่มปะทุขึ้นขณะที่พวกเขาสื่อสารกันอย่างรวดเร็ว “หยางไค่อยู่ไหน? เขาไปไหนแล้ว?” “ข้าไม่รู้ แต่อย่าเพิ่งชะล่าใจ เขาอาจจะรอโอกาสจู่โจมอยู่ที่ไหนสักแห่ง” “หากเขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มันต้องมีร่องรอยกลิ่นอายของเขาหลงเหลืออยู่บ้างสิ!” “หรือว่า... เขาจากไปแล้ว? เมื่อครู่นี้เขาแค่พยายามข่มขวัญพวกเรา?” ... คำพูดสุดท้ายนั้นราวกับทำให้พวกเขาสว่างวาบขึ้นมา เมื่อนึกย้อนถึงพฤติกรรมต่างๆ ของหยางไค่ก่อนหน้านี้ พวกเขาก็นำข้อเท็จจริงมารวมกับสถานการณ์ปัจจุบันและในที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่าหยางไค่จากไปแล้วจริงๆ เขาจงใจสร้างความรู้สึกอันตรายถึงชีวิตในหมู่พวกเขา แต่มันเป็นเพียงอุบายเพื่อข่มขวัญพวกเขาเท่านั้น มิฉะนั้น ก็ไม่มีคำอธิบายว่าทำไมพวกเขาถึงไม่สามารถรับรู้ถึงตัวตนของเขาได้ในตอนนี้ เจ้าอาณาเขตทั้งสี่ในค่ายกลที่นำโดยชายร่างกำยำเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี ตอนแรกพวกเขาคิดว่ากำลังจะตายที่นี่แล้ว ใครจะไปคาดคิดว่าพวกเขาจะรอดชีวิตจากบททดสอบนี้มาได้?