## บทที่ 5703: แบ่งกำลังเข้าโจมตี **ผู้แปล:** Silavin & Tia **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- "ไปกัน!" เจ้าผู้ครองแคว้นร่างกำยำแผดคำราม ถึงกระนั้น เขาก็มิกล้าสลายค่ายกลรบแม้จะค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าหยางไค่จากไปแล้ว ใครจะรู้ได้ว่าหยางไค่จะไม่หวนกลับมาโจมตีอย่างกะทันหัน? ด้วยเหตุนี้ เขาจึงทำได้เพียงร่วมมือกับเจ้าผู้ครองแคว้นอีกสามคนเพื่อรักษาค่ายกลจตุรลักษณ์เอาไว้ และปกป้องเหล่าสหายร่วมเผ่าพันธุ์อีกกว่าสิบชีวิตอย่างสุดกำลัง จากนั้น พวกเขาก็ทะยานร่างมุ่งหน้าไปยังทิศทางของด่านไร้หวน ในขณะเดียวกัน เจ้าผู้ครองแคว้นโดยกำเนิดที่อยู่ในรังหมึกระดับสูงก็ได้รายงานสถานการณ์ทั้งหมดให้แก่โม่น่าเย่ ซึ่งในขณะนั้นอยู่ห่างออกไปหลายสิบล้านกิโลเมตร เมื่อได้ทราบสถานการณ์ โม่น่าเย่ย่อมกล่าวชื่นชมเจ้าผู้ครองแคว้นทั้งสี่อย่างยิ่งยวด เขายังได้เผยแพร่ข่าวความสำเร็จในการบีบให้หยางไค่ต้องล่าถอย เพื่อให้เหล่าสหายร่วมเผ่าพันธุ์ทั้งหมดที่รับผิดชอบในการคุ้มกันเจ้าผู้ครองแคว้นคนอื่นๆ ได้ปฏิบัติตามเป็นแบบอย่างด้วยความสบายใจ ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ขวัญและกำลังใจของเหล่าเจ้าผู้ครองแคว้นก็พุ่งสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ! ยอดฝีมือจากด่านไร้หวนนับไม่ถ้วนได้ต่อสู้กับหยางไค่มานานหลายปี ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสามารถกุมความได้เปรียบในการต่อสู้ แม้ว่าเจ้าผู้ครองแคว้นโดยกำเนิดสองคนจะต้องสังเวยชีวิตไปในการต่อสู้ แต่ความตายของพวกเขาก็เทียบไม่ได้เลยกับผลลัพธ์ที่ได้รับ ในเวลาเดียวกัน หยางไค่ก็ได้ทะยานร่างออกไปไกลโพ้นด้วยความช่วยเหลือจากหลักแห่งห้วงมิติ เขามิอาจสลัดความรู้สึกอับจนหนทางและคับข้องใจต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้เลย แม้เขาจะมั่นใจว่าสามารถทำลายค่ายกลรบของเจ้าผู้ครองแคว้นทั้งสี่และสังหารหมู่เจ้าผู้ครองแคว้นที่รวมตัวกันอยู่ที่นั่นได้หากใช้หนามฉีกกระชากวิญญาณ แต่เขาก็ต้องจ่ายราคาแสนแพงจากการกระทำนั้นเช่นกัน การทำเช่นนั้นจะบีบให้เขาต้องใช้เวลาอีกสองสามปีข้างหน้าเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย ซึ่งมันไม่คุ้มค่าเลยกับผลลัพธ์ที่อาจจะได้มา ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเลือกที่จะถอนตัวทันทีโดยไม่พยายามกดดันเจ้าผู้ครองแคว้นทั้งสี่อีกต่อไปเมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่หวาดหวั่นต่อคำขู่ของเขา อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้มีเจ้าผู้ครองแคว้นจำนวนมากกำลังล่าถอยไปยังทิศทางของด่านไร้หวน เขาไม่จำเป็นต้องทำลายล้างกลุ่มเจ้าผู้ครองแคว้นกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็นพิเศษ โอกาสอื่นในอนาคตย่อมมีเสมอ แทนที่จะใช้หนามฉีกกระชากวิญญาณอย่างสิ้นหวังและสร้างบาดแผลให้ตัวเอง มันย่อมดีกว่าสำหรับหยางไค่ที่จะมองหาโอกาสอื่นเพื่อไล่ล่าเจ้าผู้ครองแคว้นให้ได้มากขึ้น หยางไค่เดินทางผ่านห้วงอวกาศอันว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว ทุกย่างก้าวของเขาข้ามผ่านระยะทางนับแสนกิโลเมตร หลังจากเดินทางได้หนึ่งเดือน หยางไค่ก็หยุดชะงัก ณ จุดหนึ่งในห้วงอวกาศ และเฝ้ามองกลุ่มเจ้าผู้ครองแคว้นที่กำลังมุ่งหน้าไปยังด่านไร้หวนจากระยะไกล นี่คือกลุ่มเจ้าผู้ครองแคว้นกลุ่มที่สามที่เขาพบในเดือนนี้ โชคร้ายที่ทุกกลุ่มล้วนได้รับการคุ้มกันด้วยค่ายกลรบจากด่านไร้หวน สถานการณ์เช่นนี้ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตนเองไม่สามารถลงมือได้เลย เมื่อคำนึงถึงช่วงเวลาแล้ว เหล่าเจ้าผู้ครองแคว้นที่โม่น่าเย่ส่งออกไปด้านนอกเพื่อให้พวกเขาสามารถจดจ่อกับการรักษาตัวได้ บัดนี้น่าจะได้พบกับเหล่าเจ้าผู้ครองแคว้นที่มาจากด่านไร้หวนแล้ว การที่จะสกัดกั้นและสังหารหมู่เจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านี้ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้จึงกลายเป็นเรื่องเพ้อฝัน เว้นเสียแต่ว่าเขาจะตัดสินใจปลดปล่อยหนามฉีกกระชากวิญญาณเพื่อทำลายการป้องกันของพวกเขา การเลือกทางเลือกนั้นเปรียบเสมือนการเดิมพันครั้งเดียวจบ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงลังเลที่จะเลือกทางเลือกนั้นหากไม่จำเป็นจริงๆ "ไม่มีโอกาสอื่นแล้วงั้นหรือ?" หยางไค่ขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ไม่นานนักเขาก็หันกลับไปและจับจ้องไปยังส่วนลึกของสมรภูมิหมึก "ไม่เลย... โอกาสยังมีอีกมาก!" จากการทดลองของเขาที่มหาพันธนาการต้นกำเนิดบรรพกาลสวรรค์ ในทุกๆ เดือนจะมีเจ้าผู้ครองแคว้นโดยกำเนิดประมาณสองถึงสามคนที่ลอบหนีออกมาได้สำเร็จ เจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านี้ราว 14 ถึง 15 คนจะรวมตัวกันเป็นกลุ่มก่อนที่จะออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังด่านไร้หวน จากจำนวนเหล่านี้ หมายความว่าจะมีกลุ่มเจ้าผู้ครองแคว้นกลุ่มหนึ่งเดินทางจากมหาพันธนาการต้นกำเนิดบรรพกาลสวรรค์ทุกๆ หกเดือน หรืออีกนัยหนึ่งคือ จะมีสองกลุ่มที่เดินทางจากมหาพันธนาการต้นกำเนิดบรรพกาลสวรรค์ในแต่ละปี! มหาพันธนาการต้นกำเนิดบรรพกาลสวรรค์นั้นอยู่ห่างไกลจากสถานที่ที่โม่น่าเย่จัดเตรียมไว้ให้พวกเขาอย่างยิ่ง ด้วยความเร็วในการเดินทางของเจ้าผู้ครองแคว้นที่บาดเจ็บสาหัสเหล่านี้ พวกเขาจะต้องใช้เวลาประมาณ 10 ปีเพื่อเดินทางไปยังตำแหน่งที่กำหนดไว้อย่างปลอดภัย หรืออีกนัยหนึ่ง ในขณะนี้เจ้าผู้ครองแคว้นจำนวนมากที่ลอบหนีออกมาจากมหาพันธนาการต้นกำเนิดบรรพกาลสวรรค์ยังคงอยู่ระหว่างเส้นทางจากมหาพันธนาการฯ ไปยังบริเวณรอบๆ อดีตเมืองหลวงของราชันย์ พวกเขายังคงเดินทางอยู่ตลอดเวลาเนื่องจากยังไม่มีเวลาเพียงพอที่จะไปถึงตำแหน่งที่โม่น่าเย่กำหนดไว้ให้พวกเขาเพื่อฟักตัวรังหมึก ก่อนหน้านี้ หยางไค่คงต้องอาศัยโชคช่วยในการค้นหาร่องรอยของเจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านี้ในสมรภูมิหมึกอันกว้างใหญ่ไพศาล เพราะเขาไม่รู้ว่าเจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านี้ซ่อนตัวอยู่ที่ใด แต่ในตอนนี้ เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาโชคชะตาเพียงอย่างเดียวเพื่อสกัดกั้นเจ้าผู้ครองแคว้นที่กำลังเดินทางเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว เนื่องจากมีโอกาสสูงที่เขาจะได้พบกับพวกเขาหากเขาเพียงแค่เดินทางเป็นเส้นตรงมุ่งหน้าไปยังมหาพันธนาการต้นกำเนิดบรรพกาลสวรรค์ แน่นอนว่า เป็นไปไม่ได้ที่ทุกอย่างจะราบรื่นอย่างที่เขาหวังไว้ กลุ่มเจ้าผู้ครองแคว้นที่เดินทางแต่ละกลุ่มจะมีรังหมึกอยู่ในครอบครอง ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถสื่อสารกับโม่น่าเย่ได้ตลอดเวลา มีความเป็นไปได้ที่โม่น่าเย่ได้พิจารณาสถานการณ์ของพวกเขาและเตรียมการที่จำเป็นไว้แล้ว เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หยางไค่ก็กำหนดทิศทางและก้าวไปข้างหน้า ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปจากสายตา หลังจากพักผ่อนได้ระยะหนึ่ง เขาก็ออกเดินทางอีกครั้ง บัดนี้ทุกอย่างง่ายขึ้นมากสำหรับหยางไค่หลังจากที่เขาพบกลุ่มเจ้าผู้ครองแคว้นกลุ่มแรกแล้ว เขาเพียงแค่ต้องใช้ตำแหน่งปัจจุบันของเขาเพื่อคำนวณระยะทางที่เทียบเท่ากับการเดินทางครึ่งปีเพื่อค้นหาร่องรอยของกลุ่มเจ้าผู้ครองแคว้นกลุ่มที่สอง นั่นเป็นเพราะเจ้าผู้ครองแคว้นที่มาจากมหาพันธนาการต้นกำเนิดบรรพกาลสวรรค์เดินทางเป็นรอบๆ ละครึ่งปี ทว่า หยางไค่ใช้เวลาเพียงสิบกว่าวันในการเดินทางในระยะทางเดียวกับที่เจ้าผู้ครองแคว้นที่บาดเจ็บสาหัสเหล่านี้ต้องใช้เวลาถึงครึ่งปี ประมาณสิบวันต่อมา หยางไค่ก็มาถึงอีกจุดหนึ่งในสนามรบยุคโบราณตอนปลายและสัมผัสเทวะของเขาก็แผ่ขยายออกไป เขาสอดส่องไปรอบๆ อย่างระมัดระวังในขณะที่ร่างของเขาเคลื่อนที่ไปทั่วบริเวณ และไม่นานนักเขาก็ได้ค้นพบบางสิ่ง เจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านี้ส่วนใหญ่น่าจะได้รับคำสั่งจากโม่น่าเย่ล่วงหน้าแล้ว พวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะรีบร้อนเดินทาง แต่กลับเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่บนเศษซากจักรวาลใกล้ๆ แทน เนื่องจากพวกเขาบาดเจ็บสาหัส ออร่าของพวกเขาจึงอ่อนแอลงอย่างมาก ทำให้ยากต่อการค้นหาที่อยู่ของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาพยายามซ่อนตัวอย่างจงใจ หากไม่ใช่เพราะหยางไค่กำลังค้นหาร่องรอยของพวกเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนและรัศมีการค้นหาของเขากว้างพอ เจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านี้คงจะรอดพ้นจากความสนใจของเขาไปได้ เมื่อเหล่าเจ้าผู้ครองแคว้นตระหนักว่าที่อยู่ของพวกเขาถูกเปิดเผยแล้ว พวกเขาก็รู้ว่าไม่มีความหวังที่จะหลบหนีอีกต่อไป ดังนั้นพวกเขาจึงต่อสู้กลับอย่างสิ้นหวังในทันที ถึงกระนั้น ผลลัพธ์ก็เป็นเพียงการสังหารหมู่เพียงฝ่ายเดียวอีกครั้ง! ย้อนกลับไปที่ด่านไร้หวน โม่น่าเย่เพิ่งจะคุ้มกันเจ้าผู้ครองแคว้นหลายกลุ่มมาถึง กลุ่มที่เหลือซึ่งได้รับการคุ้มกันจากเจ้าผู้ครองแคว้นจากด่านไร้หวนก็กำลังเดินทางกลับมาอย่างต่อเนื่องเช่นกัน ดังนั้นอีกไม่นานพวกเขาทั้งหมดก็จะมาถึงอย่างปลอดภัย โชคไม่ดีที่ ไม่ใช่เจ้าผู้ครองแคว้นทั้งหมดที่ลอบหนีออกมาจากมหาพันธนาการต้นกำเนิดบรรพกาลสวรรค์จะได้รับการคุ้มกันทันเวลา ไม่นับรวมผู้ที่ถูกหยางไค่สังหารไปก่อนหน้านี้ ยังมีเจ้าผู้ครองแคว้นอีกหลายกลุ่มที่ยังคงเดินทางจากมหาพันธนาการฯ ไปยังด่านไร้หวน โม่น่าเย่กำลังกังวลเกี่ยวกับเจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านี้ เขารู้ดีว่าหยางไค่เป็นคนฉลาดและรอบคอบ มีความเป็นไปได้เสมอที่เขาจะพุ่งเป้าไปที่เจ้าผู้ครองแคว้นที่กำลังเดินทางเหล่านี้ ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านี้ยังไม่มีโอกาสแม้แต่จะฟักตัวรังหมึกของพวกเขา เมื่อรวมกับร่างกายที่บาดเจ็บสาหัส พวกเขาย่อมไร้พลังโดยสิ้นเชิงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูอย่างหยางไค่ ความกังวลของโม่น่าเย่กลายเป็นความจริงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะกลับไปถึงด่านไร้หวน เขาก็ขาดการติดต่อกับกลุ่มเจ้าผู้ครองแคว้นกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินทางมาอย่างกะทันหัน ไม่ถึงสิบวันต่อมา เจ้าผู้ครองแคว้นกลุ่มที่สองได้ส่งข้อความด่วนแจ้งว่ายอดฝีมือเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ต้องสงสัยว่าเป็นหยางไค่ได้ค้นพบพวกเขาแล้ว เมื่อถึงเวลาที่โม่น่าเย่พยายามติดต่อพวกเขาอีกครั้ง ก็ไม่มีการตอบสนองจากอีกฝ่ายอีกต่อไป! ในช่วงเวลาเพียงสิบกว่าวัน หยางไค่ไม่เพียงแต่ข้ามผ่านระยะทางที่เจ้าผู้ครองแคว้นที่บาดเจ็บสาหัสต้องใช้เวลาถึงครึ่งปีในการเดินทาง แต่ยังปลดปล่อยการโจมตีอันรวดเร็วและรุนแรงราวพายุคลั่งใส่พวกเขา ความเร็วและความโหดเหี้ยมในการโจมตีของเขาทำให้เหล่าเจ้าผู้ครองแคว้นและโม่น่าเย่ต้องตกตะลึงจนตั้งตัวไม่ติด! "เจ้าบัดซบ!" โม่น่าเย่รู้สึกถึงลูกไฟแห่งความโกรธที่ลุกโชนอยู่ในอก และฟันของเขาแทบจะแหลกละเอียดจากการขบกรามแน่น หยางไค่ได้เริ่มการเดินทางเพื่อสังหารหมู่เจ้าผู้ครองแคว้นที่กำลังเดินทางที่เหลืออยู่แล้ว โชคร้ายที่ระยะทางนั้นไกลเกินกว่าที่ด่านไร้หวนจะให้การสนับสนุนใดๆ ได้ ณ จุดนี้ ชีวิตและความตายของเจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านั้นขึ้นอยู่กับโชคชะตาของพวกเขาเองโดยสิ้นเชิง หลังจากครุ่นคิดเป็นเวลานาน โม่น่าเย่ก็จมจิตสำนึกของเขาลงไปในรังหมึกและเริ่มออกคำสั่ง! คำสั่งจำนวนมากถูกส่งออกจากด่านไร้หวนไปยังสมรภูมิเขตแดนใหญ่ต่างๆ ทันทีหลังจากนั้น ชั่วขณะหนึ่ง สถานการณ์การต่อสู้ทั่วทั้งสมรภูมิเขตแดนใหญ่ต่างๆ ก็เปลี่ยนไปโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ยอดฝีมือเผ่าพันธุ์มนุษย์ทุกคนสามารถสัมผัสได้ว่าการรุกของเผ่าพันธุ์หมึกได้ทวีความก้าวร้าวรุนแรงขึ้นมาก ไม่เพียงเท่านั้น จำนวนของชาวเผ่าพันธุ์หมึก รวมถึงเจ้าผู้ครองแคว้น ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก โม่น่าเย่ถึงกับมีความคิดที่จะส่งเหมิงเชวี่ยลงสู่สนามรบ หากหยางไค่กำลังสังหารหมู่เจ้าผู้ครองแคว้นของพวกเขาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องเคารพข้อตกลงสันติภาพก่อนหน้านี้อีกต่อไป หากกึ่งราชันย์อย่างเหมิงเชวี่ยเข้าร่วมการต่อสู้โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า การปรากฏตัวอย่างไม่คาดคิดของเขาย่อมทำให้เหล่าผู้บังคับบัญชาระดับสูงของเผ่าพันธุ์มนุษย์ต้องเกิดความโกลาหลอย่างแน่นอน! หลังจากครุ่นคิดอย่างหนักแล้ว โม่น่าเย่ก็ตัดสินใจระงับความอยากของเขา... เขาสงสัยมาโดยตลอดว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์กำลังซ่อนยอดฝีมือระดับเก้าขอบเขตปฐมสวรรค์เอาไว้ เหตุผลเดียวที่พวกเขาซ่อนตัวมานานหลายปีก็คือยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดเผยตัวตน หากเหมิงเชวี่ยถูกส่งไปยังสนามรบ โม่น่าเย่ก็มั่นใจว่ายอดฝีมือระดับเก้าที่ซ่อนตัวอยู่จะปรากฏตัวเพื่อเผชิญหน้ากับอดีตราชันย์อย่างแน่นอน ที่เลวร้ายไปกว่านั้น กึ่งราชันย์ย่อมไม่สามารถเทียบชั้นกับยอดฝีมือระดับเก้าขอบเขตปฐมสวรรค์ที่แท้จริงได้ หากโม่น่าเย่เริ่มสงครามในระดับนั้น สถานการณ์ก็มีแนวโน้มที่จะบานปลายจนเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้ในเวลาอันสั้น นั่นไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาต้องการจะเห็น ในขณะนี้ เหล่าเจ้าผู้ครองแคว้นต้องการเวลาอีกมากก่อนที่พวกเขาจะสามารถพยายามก้าวขึ้นเป็นราชันย์ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงอดทนต่อไปในตอนนี้... ในสนามรบยุคโบราณตอนปลาย หยางไค่พบว่ามันง่ายขึ้นมากสำหรับเขาที่จะค้นหาเป้าหมายหลังจากที่เขาสังหารเจ้าผู้ครองแคว้นสองกลุ่มแรกไปแล้ว เรื่องนี้ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเหล่าเจ้าผู้ครองแคว้นที่กำลังเดินทางมาจากมหาพันธนาการต้นกำเนิดบรรพกาลสวรรค์ได้ตัดสินใจแยกย้ายกันไปอย่างกะทันหัน บัดนี้ เหล่าเจ้าผู้ครองแคว้นได้กระจัดกระจายกันไป บางคนเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเป็นเส้นตรง บางคนซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด ขณะที่คนอื่นๆ ใช้เส้นทางอ้อมกว้างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับหยางไค่ให้ได้มากที่สุด ต้องยอมรับว่ามาตรการตอบโต้นี้ค่อนข้างหลักแหลม หากการคาดเดาของหยางไค่ถูกต้อง นี่คือทางออกที่โม่น่าเย่คิดขึ้นมา ถึงกระนั้น เจ้าผู้ครองแคว้นทั้งหมดที่ถูกหยางไค่ค้นพบที่อยู่ก็ไร้พลังที่จะต่อต้านการสังหารหมู่โดยสิ้นเชิง แต่มันก็ยังเป็นผลลัพธ์ที่ดีกว่าการที่ทั้งกลุ่มจะถูกทำลายล้างจนหมดสิ้น ย่อมต้องมีเจ้าผู้ครองแคว้นผู้โชคดีสองสามคนที่สามารถรอดพ้นจากการสังหารหมู่ไปได้ หยางไค่ไม่มีอารมณ์ที่จะตามหาเจ้าผู้ครองแคว้นที่หลบหนีจากการโจมตีครั้งแรกของเขาไปได้ เพราะเขาไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนั้นเช่นกัน ยังมีเจ้าผู้ครองแคว้นอีกมากที่รอให้เขาสังหารอยู่เบื้องหน้า เขาต้องยอมเสียสละผลประโยชน์ระยะสั้นเพื่อมุ่งเน้นไปที่สถานการณ์ที่ใหญ่กว่า! ด้วยวิธีนี้ เขาจึงคำนวณระยะทางและตำแหน่งที่เป็นไปได้ของเจ้าผู้ครองแคว้นเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง จากนั้นเขาก็จะค้นหาในบริเวณนั้นอย่างเข้มข้น และได้รับผลเก็บเกี่ยวที่สำคัญทุกครั้งที่เขาทำเช่นนั้น การสังหารหมู่นี้กินเวลาต่อเนื่องเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม โดยมีเจ้าผู้ครองแคว้นโดยกำเนิดมากถึง 200 คนที่ต้องตายด้วยน้ำมือของหยางไค่ในช่วงเวลานี้! เมื่อรวมกับความสำเร็จก่อนหน้านี้ของเขา เขาได้สังหารหมู่เจ้าผู้ครองแคว้นโดยกำเนิดไปเกือบ 300 คนในการไล่ล่าครั้งล่าสุดของเขา! มันเป็นตัวเลขที่น่าตกตะลึง! ไม่เพียงเท่านั้น นั่นเป็นเพียงจำนวนที่เขาจัดการสังหารได้ ยังมีเจ้าผู้ครองแคว้นอีกกี่คนที่เข้าไปในด่านไร้หวนแล้ว? พลังของเผ่าพันธุ์หมึกได้เพิ่มขึ้นมากเพียงใดกัน? หยางไค่ต่อสู้ฝ่าฟันมาจนถึงขอบของสนามรบยุคโบราณตอนปลายก่อนที่เขาจะหยุดลง ทว่า เขายังไม่จบเพียงเท่านี้ ยังมีเจ้าผู้ครองแคว้นอีกมากที่หลบหนีจากการโจมตีครั้งแรกของเขาไปได้ แต่ถึงกระนั้น พวกเขาทั้งหมดก็กำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางเดียวกัน ตราบใดที่เขารวดเร็วพอ เขาก็สามารถทำลายล้างเจ้าผู้ครองแคว้นอีกรอบหนึ่งที่หลบหนีจากการโจมตีครั้งแรกของเขาได้ที่นอกด่านไร้หวน