บทที่ 256: ความประหลาดใจของกอริลลา "เอาเถอะ พ่อรูปหล่อ แล้วอีกคนเป็นยังไงบ้าง?" วิคเตอร์เปลี่ยนเรื่องและถามถึงต้นไม้ประหลาดต้นนั้น "อูรู!" กอริลลาคำรามออกมาอย่างโกรธจัด วิคเตอร์กรอกตาเมื่อเห็นท่าทางที่กอริลลาพยายามสื่อสาร "โถ่พร่ำเพื่อน ใครมันจะไปตรัสรู้ล่ะว่าต้นไม้มีเพศด้วย? แถมยังเป็นเพศหญิงอีก? ฉันคุยกับต้นไม้ไม่เป็นหรอกนะ ขนาดที่เราคุยกันอยู่เนี่ย พวกสาวๆ ยังมองมาด้วยสายตาแปลกๆ เลย ดูสิ" "อูรู?" กอริลลาหันไปมองซาช่าและนาตาเชีย และเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของหญิงสาวทั้งสอง มันก็หันกลับมามองวิคเตอร์ "ฟึ่บ" มันยกมือขึ้นปิดปากและดูเหมือนจะกำลังขำอะไรบางอย่าง เส้นเลือดปูดขึ้นบนหัวของวิคเตอร์ รอยยิ้มของเขาบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย "ขำอะไรของแกวะ ไอ้ระยำ?" "อูรู!" กอริลลาเริ่มหัวเราะเสียงดังขึ้น จากนั้นก็หันหลังเดินนำไปพร้อมกับรอยยิ้มเดิมบนใบหน้า "ชิ" วิคเตอร์ทำสีหน้าหงุดหงิด แต่รอยยิ้มจางๆ ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ เขาแอบดีใจเล็กน้อยที่ 'เจ้าเบิ้ม' ยังคงแข็งแรงดีเหมือนเดิม วิคเตอร์ร่อนลงสู่พื้นและเริ่มเดินตามหลังกอริลลาไป แต่เขาหยุดชะงักและมองข้ามไหล่กลับไปหาเอเลนอร์ที่ยังคงนั่งอยู่ และอีฟที่มีสีหน้าซีดเซียว "อีฟ เฝ้าเอเลนอร์ไว้" "แต่—" อีฟพยายามจะคัดค้าน เธออยากจะตามรับใช้เจ้านายไปทุกที่ แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจของวิคเตอร์ "นี่คือคำสั่ง" "...ค่ะ มาสเตอร์" "เมื่อนางเริ่มขยับตัวได้เองแล้ว ค่อยตามฉันมา" "..." อีฟมองไปที่เอเลนอร์และกัดริมฝีปากด้วยความหงุดหงิดใจ จากนั้นวิคเตอร์ก็หันหลังกลับและเดินตามเจ้าเบิ้มต่อไป "วิค—" ซาช่าและนาตาเชียพยายามจะเข้าไปใกล้เขา แต่วิคเตอร์หันกลับมาและหยุดพวกเธอไว้ไม่ให้เข้าใกล้เกินไป "อย่าเข้ามาใกล้เกินไป มันหวงถิ่นมาก ที่มันยอมให้พวกเธอเข้ามาก็เพราะเห็นแก่ฉันถือเป็นข้อยกเว้นอย่างมากแล้ว แต่อย่าสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปหาเชียว" ดวงตาของนาตาเชียหรี่ลงเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ท่าทางของวิคเตอร์ที่เธอรู้จัก "...นายกลัวเหรอ?" "...พูดจริงดิ?" วิคเตอร์มองนาตาเชียด้วยสีหน้าตายด้าน "..." นาตาเชียนิ่งเงียบและเฝ้าสังเกตวิคเตอร์ต่อไป "ฉันไม่ได้กลัว ฉันแค่ไม่อยากปะทะกับเพื่อนของตัวเอง เพราะถ้ามันทำอะไรซาช่าขึ้นมา เรื่องมันจะไม่จบง่ายๆ" วิคเตอร์อธิบายความคิดของเขา เขารู้จักตัวเองดี และไม่ว่าจะเป็นใคร จะเป็นเพื่อนหรือครอบครัว ถ้าใครมาทำร้ายคนที่เขาให้ความสำคัญ เขาจะไม่มีวันออมมือ และเขาจะสู้กับคนคนนั้นอย่างแน่นอน ซึ่งในการต่อสู้นั้น อีกฝ่ายคงจะไม่รอด และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการหลีกเลี่ยงกับเจ้าเบิ้ม เพราะอย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำอะไรผิด พวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายรุกล้ำอาณาเขตของมัน ถิ่นของมัน กฎของมัน แน่นอนว่าถ้าวิคเตอร์ไม่ได้ให้ความเคารพสัตว์อสูรตัวนี้ เขาก็คงไม่สน แต่มันต่างออกไปเมื่อเขาให้เกียรติใครสักคน นาตาเชียเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอทองวิคเตอร์ราวกับเข้าใจบางอย่าง จากนั้นเธอก็เอ่ยขึ้น "...ความเคารพสินะ..." ดูเหมือนเธอจะเข้าใจสิ่งที่วิคเตอร์คิดแล้ว เธอเผยรอยยิ้มเล็กน้อยและคิดในใจ 'เขาเหมือนสกาธัคมากจริงๆ' อย่างไรก็ตาม การพบกันครั้งนี้ดูคล้ายกับตอนที่นาตาเชียพบกับสกาธัคครั้งแรกมาก ถึงแม้ว่าในตอนนั้น เธอจะดื้อรั้นกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มากก็ตาม "ที่รัก คุณชอบเจ้ากอริลลาตัวนี้มากเลยนะเนี่ย?" ซาช่าถาม "หืม ไม่ใช่แบบนั้นหรอก" วิคเตอร์เอ่ยก่อนจะหันไปเดินตามกอริลลาต่อ "...?" ซาช่าไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นเขาเริ่มเดิน เธอก็เดินตามไปในระยะที่ปลอดภัย ขณะที่เดินไป วิคเตอร์ก็พูดขึ้นว่า "ฉันไม่ได้ชอบมันขนาดนั้น สิ่งที่ฉันรู้สึกมันคือความเคารพมากกว่า สำหรับฉันแล้ว มันคือเพื่อนที่แข็งแกร่งซึ่งสามารถสู้กับฉันได้ทุกเมื่อ" "ใช่ มันคือความสัมพันธ์แบบกระสอบทรายน่ะ" วิคเตอร์คิดว่าคำนี้เหมาะสมที่สุดแล้ว "..." เส้นเลือดดูเหมือนจะปูดขึ้นบนหัวของกอริลลา "อูรูรรร!" กอริลลาหันกลับมาทันทีและชูนิ้วกลางให้วิคเตอร์ "...หาาา?" หน้าของวิคเตอร์บิดเบี้ยว และเขาก็ชูนิ้วกลางกลับไปให้มันเช่นกัน "งั้นก็ไปตายซะ ไอ้เพื่อนยาก!" "โฮก!" กอริลลาดูเหมือนจะพ่นลมออกจมูกแล้วหันหน้าหนีไป "...." หญิงสาวทั้งสองยืนนิ่งเงียบขณะเฝ้าดูการตอบโต้ระหว่างลิงกับมนุษย์... เดี๋ยวสิ กอริลลากับแวมไพร์ต่างหาก ทำไมพวกเธอถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ... เขาไม่ได้ชอบกอริลลาตัวนี้จริงๆ น่ะเหรอ? แล้วทำไมความสัมพันธ์ของพวกมันถึงได้ดูสนิทกันขนาดนี้ล่ะ? ทั้งสองเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่วิคเตอร์พูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ เมื่อขยับเข้าไปใกล้สถานที่เป้าหมาย ดวงตาและอารมณ์ของวิคเตอร์เริ่มเคร่งขรึมมากขึ้น และเมื่อเข้าใกล้ต้นไม้ยักษ์ เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ และไม่ใช่แค่เขา แม้แต่นาตาเชียและซาช่าก็สัมผัสได้เช่นกัน "นี่ เจ้าเบิ้ม แกฆ่าคนไปกี่คนแล้วเนี่ย?" ใช่แล้ว กลิ่นเลือดจากที่นี่รุนแรงกว่าเดิมมาก และเขาจำได้อย่างชัดเจนว่าที่นี่ไม่เคยมีกลิ่นเลือดที่ 'สด' ขนาดนี้มาก่อน กอริลลาหันมาเผชิญหน้ากับวิคเตอร์และเผยรอยยิ้มแบบผู้ล่าออกมาเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ตอบคำถามของเขา อย่างไรก็ตาม ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบ หลังจากเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ วิคเตอร์ก็เห็นกองศพจำนวนมหาศาล "...อุ๊ก" ซาช่ารู้สึกอยากจะอาเจียนออกมาครู่หนึ่งเมื่อเห็นซากศพของสิ่งมีชีวิตหลายร่างกระจัดกระจายและถูกเหยียบย่ำอยู่รอบๆ ที่นี่เละเทะไปหมด "...อยู่ตรงนี้แหละ" วิคเตอร์สั่ง "อืม พวกเรารู้แล้ว" ทั้งสองตอบพร้อมกัน วิคเตอร์พยักหน้าอย่างพอใจและเดินตรงไปยังศพที่อยู่ใกล้ที่สุด "อูรู อูรูรู" กอริลลาดูเหมือนจะกำลังคุยกับต้นไม้ และกิ่งก้านของต้นไม้ก็ขยับไปมาเหมือนจะเข้าใจมัน วิคเตอร์เฝ้ามองสิ่งนั้นแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ยกศพที่อยู่ใกล้ที่สุดขึ้นมาและมองไปที่ศีรษะของมัน ศีรษะถูกทุบจนแหลกเหลว ใบหน้าของชายคนนั้นแทบจะจำไม่ได้ แต่เขาสามารถมองเห็นบางอย่างได้ "เขี้ยวแวมไพร์..." 'แวมไพร์กำลังตามล่าเจ้าเบิ้มงั้นเหรอ?' วิคเตอร์โยนศพทิ้งไปด้านข้างราวกับเป็นขยะชิ้นหนึ่ง และแตะคางตัวเองอย่างใช้ความคิด ท่าทีเมินเฉยของเขาเมื่อเห็นการสังหารหมู่เช่นนี้ทำให้ซาช่าแอบถอนหายใจด้วยความชื่นชม "ทำไมเขาดู... ชินกับมันจัง?" "ลูกรัก นี่ไม่ใช่การสังหารหมู่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นหรือเป็นคนลงมือทำนะ ลืมไปแล้วเหรอ?" นาตาเชียมองลูกสาวของเธออย่างไม่อยากจะเชื่อ ยัยพวกผมบลอนด์นี่ซื่อบื้อขนาดนี้ทุกคนเลยเหรอ? เดี๋ยวนะ เธอก็ผมบลอนด์เหมือนกันนี่นา... นี่เธอเพิ่งด่าตัวเองไปใช่ไหม? "อ้อ... จริงด้วย" ซาช่านึกขึ้นได้ว่าเขาเคยทำแบบนี้มาก่อน ทั้งในช่วงเหตุการณ์มนุษย์หมาป่าและตอนที่ตำรวจบุกโจมตีวิคเตอร์ "ดูไม่ออกเลย" เขาพึมพำขณะหยิบศพถัดไปขึ้นมา เขามองไปรอบๆ อีกครั้งและเห็นศีรษะที่ยังดูสมบูรณ์อยู่ จึงโยนร่างที่ถืออยู่ทิ้งไปแล้วเดินตรงไปที่ศีรษะชิ้นนั้น เมื่อหยิบศีรษะแวมไพร์ขึ้นมา เขาเห็นว่าเป็นชายผิวขาว "ฉันว่าแกนี่แหละใช้ได้" ทันใดนั้น แรงกดดันอันมืดมิดก็แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ "!!!" ขนทั่วร่างของกอริลลาตั้งชัน มันรีบเข้าสู่โหมดต่อสู้ทันทีและจ้องเขม็งไปที่วิคเตอร์ ดวงตาของกอริลลาเริ่มเปล่งแสงสีแดงฉาน แต่ทันใดนั้นมันก็รู้สึกว่ามีกิ่งไม้มาแตะที่ไหล่ "...อูรูรู?" มันมองไปที่ต้นไม้ ดูเหมือนต้นไม้จะสื่อสารกับกอริลลา เพราะมันเริ่มสงบลงและเฝ้าดูว่าวิคเตอร์กำลังจะทำอะไร "อูรร..." ใบหน้าของวิคเตอร์เลือนหายไป สิ่งที่เห็นมีเพียงความมืดมิดอันลึกล้ำ ขณะที่ดวงตาสีแดงฉานและฟันอันแหลมคมบนใบหน้าของวิคเตอร์กลายเป็นสิ่งเดียวที่มองเห็นได้ "บอกความลับของแกมาซะ..." ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงเข้ม เขาอ้าปากเล็กน้อย และเลือดทั้งหมดจากศีรษะที่เขาคว้าไว้ก็เริ่มไหลออกมาเข้าสู่ปากของวิคเตอร์ ในไม่ช้าศีรษะของแวมไพร์ก็แห้งเหี่ยวราวกับมัมมี่ และ... เศษเสี้ยวของความทรงจำก็เริ่มปรากฏขึ้นในหัวของวิคเตอร์ ... วิคเตอร์พบว่าตัวเองอยู่ในค่ายพักแรมกลางป่าเขามองไปข้างหน้าและเห็นชายร่างสูงที่สวมชุดเกราะฉูดฉาด ดูท่าจะเป็นหัวหน้า "ตามคำสั่งท่านเคานต์ เราต้องกำจัดสัตว์อสูรสองตัวนี้ให้สิ้นซาก! ท่านเคานต์สั่งมา เราต้องทำตาม!" "เฮ้!!!!!!!!!" ทุกคนรอบข้างพากันตะโกนก้อง และทันใดนั้นเอง... โลกที่อยู่รอบตัววิคเตอร์ก็แตกสลายไปราวกับเศษกระจก และเขาเห็นตัวเองอยู่ในสนามรบ หรือจะพูดให้ชัดคือ ค่ายกำจัดศัตรู? เพราะภาพที่วิคเตอร์กำลังเห็นอยู่นี้มันเหลือเชื่อมาก แวมไพร์ทุกคนกำลังถูกสังหารโดยกอริลลาในชุดเกราะสีดำทมิฬ เมื่อกอริลลาเข้ามาใกล้แวมไพร์ที่วิคเตอร์เพิ่งดูดกลืนไป... ... วิคเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นสู่ความเป็นจริง "..." วิคเตอร์นิ่งเงียบ ใบหน้าของเขากลับมาเป็นปกติ และในไม่ช้ารอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "หึๆ...." เขาพยายามจะกลั้นมันไว้ แต่สุดท้าย...: "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~!" เขาหัวเราะเสียงดังลั่น ราวกับว่าเขาเพิ่งได้เห็นเรื่องที่ตลกที่สุดมา "....?" ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมวิคเตอร์ถึงระเบิดหัวเราะออกมากะทันหัน แต่ดูเหมือนทุกคนจะชินกับความบ้าคลั่งของชายคนนี้แล้ว กอริลลาพ่นลมหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงข้างต้นไม้ วิคเตอร์หยุดหัวเราะกะทันหันและมองไปที่กอริลลา "แกทำได้เยี่ยมมาก เจ้าเบิ้ม" "อูรู?" กอริลลาทำหน้าซื่อตาใส ดูเหมือนมันจะไม่เข้าใจว่าวิคเตอร์กำลังพูดถึงเรื่องอะไร "ฮ่าฮ่าฮ่า~ ไม่ต้องทำเป็นถ่อมตัวหรอก แกเป็นนักรบที่เก่งจริงๆ" "...อูรูรูรูรู?" เครื่องหมายคำถามเริ่มผุดขึ้นเหนือหัวกอริลลาขณะที่มันสงสัยว่าชายคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ "เอาล่ะ มาทำความสะอาดที่นี่กันเถอะ" วิคเตอร์ยกฝ่ามือขึ้น ดวงตาของเขาเริ่มเรืองแสงเล็กน้อย ผิดกับวงเวทย์บนถุงมือของเขาที่เริ่มเปล่งแสงอย่างบ้าคลั่ง จากนั้น... เลือดทั้งหมดในบริเวณนั้นก็เริ่มลอยขึ้นและถูกรวบรวมเข้าไว้ในที่เดียว และในไม่ช้า ทรงกลมเลือดขนาดมหึมาก็ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าวิคเตอร์ "อืม..." วิคเตอร์มองไปที่ทรงกลมเลือดอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี จากนั้นเขาก็มองไปที่กอริลลาที่กำลังจ้องมองเขาด้วยปากที่อ้าค้างด้วยความตกตะลึง เขาเผยรอยยิ้มเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะทำให้กอริลลาประหลาดใจได้สำเร็จ เมื่อมองไปที่ต้นไม้ยักษ์ เขาสังเกตรอยตัดเล็กๆ บนตัวมัน และเนื่องจากเขารู้ว่าต้นไม้นี้กินเลือดเป็นอาหาร เขาจึงตัดสินใจทำบางอย่าง เขาขยับมือเพียงเล็กน้อย ทรงกลมเลือดทั้งหมดก็พุ่งตรงไปที่ต้นไม้ เขายืนอยู่ข้างหน้ามันด้วยความอยากรู้อยากเห็น วิคเตอร์อยากเห็นว่าต้นไม้กินอาหารอย่างไรและมันจะส่งผลอย่างไรต่อมัน "รับไปซะ" ครู่หนึ่ง ทั้งต้นไม้และกอริลลาต่างก็นิ่งสนิท แต่แล้วกิ่งก้านของต้นไม้ก็ค่อยๆ เริ่มพันโอบรอบทรงกลมเลือดนั้น และในไม่ช้ามันก็เริ่มดูดซับเลือดทั้งหมดเข้าไป