บทที่ 730 ฝันไปเถอะ! เจ้าหญิงเผ่าดราโกเนียนจ้องมองลียมเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผุดยิ้มหวาน "ทำไมเจ้าไม่เข้ามาข้างในล่ะ แล้วข้าจะเล่าให้ฟังทุกอย่างเลย" ลียมกลอกตา ยัยตัวแสบนี่กลับมาเล่นแง่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่เขาไม่สนหรอกตราบใดที่เธอยอมคายค่าตอบแทนออกมา "ผมว่าเราเลิกทำเป็นพิธีรีตองกันเถอะ เป็นยังไงบ้าง มื้อค่ำถูกปากไหม? พลังฟื้นคืนมาบ้างหรือยัง?" "หืม?" หญิงสาวฉีกยิ้มแล้วเอียงคอ "ก็กำลังไปได้สวย" เธอตอบสั้นๆ "ถ้าอย่างนั้น เรามาคุยเรื่องข้อตกลงในส่วนของคุณกันดีกว่า ผมต้องทำยังไงถึงจะพัฒนาสภาพของตัวเองได้?" ลียมไม่สนคำพูดไร้สาระพวกนี้และเข้าตรงประเด็นทันที เขาจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้ ในทางกลับกัน เจ้าหญิงเผ่าดราโกเนียนเพียงแค่มองสีหน้าจริงจังของเขาแล้วหัวเราะอัดหน้า "เหอะ ใจเย็นๆ สิ ผู้ช่วยชีวิตของข้า จะรีบไปไหน? ข้าเพิ่งจะเริ่มกินของว่างเองนะ อาหารจานหลักยังเหลืออยู่อีกเพียบ" ลียมขมวดคิ้ว ตั้งแต่แรกเขาไม่ได้กะจะรอนานเกินไปก่อนจะทวงสิ่งที่ควรเป็นของเขา เขาไม่ไว้ใจว่ายัยนี่จะรักษาคำพูด และเขาก็ไม่อยากรอจนกว่าเธอจะกู้พลังกลับมาได้ทั้งหมด ตอนนี้เธอกำลังทำตัวเหมือนอย่างที่เขาคาดไว้เป๊ะ "อย่ามาเล่นแง่ดีกว่า ผมช่วยคุณแล้ว คราวนี้ก็ถึงตาที่คุณต้องช่วยผมบ้าง... ไม่อย่างนั้น..." "ไม่อย่างนั้นจะทำไม?" หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้น "อย่าให้ผมต้องทำอะไรที่คุณอาจจะต้องเสียใจภายหลังเลย" ลียมเตือนเธออย่างใจเย็น "ใครกันแน่ที่กำลังล้ำเส้น?" เธอแสยะยิ้ม "ข้อตกลงคือเจ้าต้องช่วยข้าฟื้นฟูพลัง แล้วนี่ข้าดูเหมือนคนที่พลังฟื้นคืนมาแล้วหรือยังล่ะ?" "ผมไม่มีอารมณ์จะมาทะเลาะด้วย ผมจะถามอีกครั้ง คุณจะทำตามข้อตกลงไหม?" "เฮ้อ... ข้าหมดแรงจนแทบจะพูดไม่ไหวแล้วล่ะ อีกสักสองสามชั่วโมงค่อยกลับมาใหม่นะ แล้วเราค่อยคุยกัน" หญิงสาวไม่รอคำตอบจากลียม เธอรีบก้มหน้าลงราวกับว่าง่วงนอนและเหนื่อยล้าเต็มที ใบหน้าของลียมกระตุก "นี่คุณคิดจะเล่นแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม?" ไม่มีเสียงตอบรับ "นี่คือคำเตือนสุดท้าย" เขาย้ำอีกครั้ง ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ "ก็ได้ งั้นก็อย่ามาโทษว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน" ในขณะที่ยังก้มหน้าอยู่ หญิงสาวก็ลอบยิ้มเยาะ เขาจะทำอะไรได้? ทุกอย่างถูกเริ่มขึ้นแล้ว และตอนนี้ต่อให้ลียมพยายามจะหยุดมันด้วยตัวเอง มันก็สายเกินไป ไม่มีใครเชื่อเขาหรอก แต่ทว่า... ในวินาทีต่อมา... "ผมไปแจ้งเบาะแสให้วิหารศักดิ์สิทธิ์ทราบได้นะ คุณก็น่าจะรู้" ลียมเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย เจ้าหญิงเผ่าดราโกเนียนดีดตัวขึ้นทันทีและจ้องมองเขาด้วยความโกรธแค้น รอยยิ้มเยาะเย้ยหายไปจากใบหน้าของเธอ เปลี่ยนเป็นท่าทีที่ดูเหมือนถูกจี้จุดอย่างรุนแรงแทน "เป็นอะไรไปล่ะ? ไหนบอกว่าเหนื่อยจนพูดไม่ไหวไง?" "เจ้าโกหก" เธอคำรามด้วยความโกรธ "เจ้ากับพวกนั้น... เจ้ากับพวกนั้นก็เป็นพวก..." เธอทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ แต่ก็ขบริมฝีปากและหยุดตัวเองไว้ "หืม..." ลียมขมวดคิ้ว "ผมไม่ได้โกหก และผมแนะนำว่าอย่ามาทดสอบความอดทนของผมดีกว่า คุณตกลงไว้แล้ว เพราะฉะนั้นทำตามสัญญาซะ" สายตาเย็นชาของเขาแน่วแน่ บ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น เขาเอาจริงแน่นอน เจ้าหญิงเผ่าดราโกเนียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง "ก็ได้ เลิกพล่ามไร้สาระเสียที" เธอพูดลอดไรฟัน "ทางแก้ปัญหาของเจ้าน่ะมันง่ายมาก เพราะฉะนั้นข้าจะไม่ดึงเช็งอีกต่อไป" เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดต่อ "สิ่งที่เจ้าต้องการคือผลไม้ มันคือผลส้มขนาดเล็กที่ไม่ทราบแหล่งกำเนิดแน่ชัด มันจะสุ่มปรากฏขึ้นบนพืชพรรณที่ได้รับพร และมันยังมีฉายาว่า 'ลิมิตเบรกเกอร์'" ดวงตาของลียมเป็นประกายขึ้นมาทันที สรุปว่ามันมีทางแก้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่กินผลไม้นี่ลูกเดียวงั้นเหรอ? เขาแทบไม่เชื่อเลยว่าจะได้ข้อมูลนี้มาจากยัยคนเจ้าเล่ห์คนนี้ "แต่ว่า..." หญิงสาวพูดต่อ สายตาของลียมแข็งกร้าวขึ้นมา "มีแต่ด้วยเหรอ?" หญิงสาวแสยะยิ้มอย่างขมขื่น "อย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไปนักสิ นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมข้าถึงไม่ยอมบอกเจ้าแต่แรก" "หืม?" "ผลไม้นี่... ลิมิตเบรกเกอร์น่ะเป็นสมบัติระดับสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่ง เจ้าคิดว่าของแบบนี้จะหามาได้ง่ายๆ งั้นรึ?" ลียมยังคงเงียบ "พรืด... ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! สีหน้าของเจ้านี่มันดูไม่ได้จริงๆ! มนุษย์เดินดินจากโลกชั้นต่ำริอยากจะเป็นมังกรเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะไอ้มดปลวก" ลียมกำหมัดแน่น "จ้องข้าทำไม? เห็นไหมว่าข้ารักษาสัญญาแล้วนะไอ้คนโง่ อย่าริอาจมาบ่นเชียว! ข้าบอกสิ่งที่เจ้าต้องการไปแล้ว แต่ส่วนที่ว่าเจ้าจะหามันมาได้ไหม... ฮ่า ฮ่า ฮ่า! นั่นไม่ใช่ปัญหาของข้า ลาก่อน" ลียมกลืนคำพูดลงคอแล้วถามอย่างใจเย็น "อย่างน้อยคุณรู้ไหมว่าผมจะหามันได้ที่ไหน? พอจะมีพิกัดบ้างไหม? คร่าวๆ ก็ยังดี" หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง "เจ้านี่มันโง่กว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก ข้าถูกขังลืมอยู่ที่นี่นะไอ้บ้า ข้าจะไปรู้ได้ยังไง? มาถามข้าทำไมเนี่ย? ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" นักโทษสาวหัวเราะอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ลียมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองเธออีกสองสามนาทีก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาคาดหวังเอาไว้ แต่มันก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย อย่างน้อยก็เป็นการเริ่มต้น เสียงหัวเราะดังลั่นยังคงก้องกังวานอยู่ในคุกใต้ดินอันว่างเปล่าขณะที่ลียมเดินออกมา เขาซดน้ำยาล่องหนไปอีกขวด ฝูงผู้เล่นจำนวนมหาศาลยังคงกระจุกตัวอยู่รอบๆ ประตูวาร์ปคุกใต้ดิน ทุกคนต่างเฝ้ารอโอกาสระดับพระเจ้าของตนเอง อย่างไรก็ตาม ลียมยังคงเดินต่อไปข้างหน้าโดยไม่ชายตาแลคนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ไม่นานนัก แววตาที่ดูครุ่นคิดของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาขณะที่เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา เขาไล่ดูรายชื่อสมาชิกกิลด์ระดับใน และพบว่ามีชื่อหนึ่งกะพริบเป็นสีเขียวอยู่ นิ้วของลียมแตะลงไปเพื่อติดต่อคนคนนั้น "บอกอเล็กซ์ให้เริ่มเคลื่อนไหวได้ บอกให้เธอไปหามหาปุโรหิตหญิงแห่งวิหารทันที" เขาพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไป