บทที่ 1990 - ปล่อยตัว “ตัวร้ายแห่งทาง”! พระราชวังลับตัวเมืองบรรพบุรุษ! กลางท้องฟ้ามีร่องรอยรูขนาดมหึมาพ่นแสงระลอกจางๆ ออกมา ใต้ภูเขาทั้งแปดมีศีรษะขนาดสิบจั่วลอยอยู่ กลางอากาศโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ทว่า ตาขวาของศีรษะนั้นกลับอ้าแอ่น ข้างในมีประกายแสงระยิบระยับ ฟ้าครึ้มคลุ้มคลอก แสงนั้นกลับม้วนตัวเป็นเกลียวดูดวงที่หมุนอย่างรวดเร็วภายในตาขวาแห่ง “บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์” เมื่อแสงหมุนวนไป ข้างในจึงมีร่างเงาหนึ่งสางออกมา นั่นคือ “ฉู่เฟิง”! ตาขวาของ “บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์” ประหนึ่งเป็นอีกโลกหนึ่ง ฉู่เฟิงนั่งภาวนาลอยตัวอยู่ในปรโลกมืดมน แห่งนี้ว่างเปล่า มีกลิ่นอายแห่งความตายฟุ้งคลุ้งทั่วทุกมุม เส้นผมของฉู่เฟิงเปลี่ยนไหวระหว่างเส้นขาวกับเส้นดำอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนสังวรไม่รู้ตัว สองตานั้นยังหลับใหลอยู่ ภายในกาย แสงสีทองบางเบาค่อยๆ จางหายราวซึมซับออกทางผิวหนัง แสงสีทองด้านมัวราวกับจะดับลงในอีกสักพริบตา ฉู่เฟิงภาวนาอย่างสงบต่อแสงสีทองนี้ ดูราวกับกำลังสงบนิ่ง ไม่รับรู้คมมีดแห่งความเจ็บปวดใดๆ ไม่ทราบว่ากี่คืนกี่วันผ่านไป แสงสีทองภายในกายฉู่เฟิงกลับสดใสยิ่งขึ้น ขยายตัวพวยพุ่งออก ข้างในกายมีทั้ง “มรดก” และ “การยึดครอง” มีทั้ง “การเหยียบย่ำ” และ “การขบขืน”! ภายนอกฉู่เฟิงดูเรียบร้อยดี แต่ภายในกลายเป็นก้อนแสงสีทอง ก้อนแสงนั้นบรรจุฤทธิ์เดชของ “บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์” พุ่งแพร่กระจายเข้าอัดอัดทะลุทุกอณูของฉู่เฟิง บังคับให้เนื้อหนัง กระดูก และเลือดทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นพื้นฐานที่รองรับการดำรงอยู่ของแสงสีทอง แสงสีทองนี้หยิ่งยโสเกินไป ประกายความหมายแห่งการบงการสรรพชีวิตกำมือหนึ่ง สามารถบันดาลให้บ้าตายได้ ต่อให้ไม่มี “อาจารย์จักรพรรดิ์” ใช้วิธียึดครอง พลังของมรดกนี้เพียงลำพังก็พอสั่นคลอนจิตใจฉู่เฟิง บันดาลให้เลือดเย็นกลายเป็นขี้บ้าไร้สติได้แล้ว! แสงสีทองหยิ่งยโสบดขยี้ทุกความพยายามต้านทานของฉู่เฟิง ยึดครองแขนทั้งสองข้าง ห่อหุ้มกายไว้จนหมดสิ้น แต่บนกายฉู่เฟิงยังมีส่วนหนึ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แม้แสงสีทองจะกัดกร่อนรุนแรงเพียงใด นั่นคือที่ตั้งของ “โลหิตจิตวิญญาณบรรพบุรุษโบราณ”! โลหิตจิตวิญญาณบรรพบุรุษโบราณอยู่ในระดับเดียวกับมรดกที่ทรงไว้ ซึ่งแสงสีทองก็ไม่อาจทำอะไรได้มาก แต่ปริมาณมันเหลือน้อยเกินไป ไม่อาจแผ่ขยายออกมาต้านทานได้ ผลคือสองฝ่ายไม่มายุ่งกัน “เมื่อแสงสีทองกดขี่ร่างจนมิดชิด ข้าจะใช้การกำหนดตัวนี้บีบขยี้จิตวิญญาณ ทำให้มันพินาศ แล้วข้าจึงจะยึดครองร่างนี้ได้!” ความคิดของอาจารย์จักรพรรดิ์สะท้อนดังก้องภายในกายฉู่เฟิง กายของท่านสิ้นชีพไปแล้ว คงเหลือแต่ประกายอำนาจศักดิ์สิทธิ์เพียงเส้นเดียวซุกซ่อนอยู่ในกายฉู่เฟิง ท่านรู้ดีว่าการถือครองร่างของฉู่เฟิงไม่ง่าย จึงใช้ “การฝึกของบรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์” เป็นเหยื่อล่อ เจตนาเพื่อใช้พลังของมรดกกำจัดความขัดข้องของฉู่เฟิงให้หมดสิ้น ส่งผลให้ร่างของฉู่เฟิงเข้าถึงฝึกฝนของบรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์ จากนั้นท่านจะยึดครองโดยไม่มีอันตรายใดๆ แสงสีทองยึดครองทุกตารางนิ้วของฉู่เฟิง เว้นแต่บริเวณโลหิตจิตวิญญาณและศีรษะ แสงสีทองจากร่างฉู่เฟิงสว่างจ้าจนเห็นได้จากภายนอก อีกทั้งยังส่องประกายสีทองจางๆ ออกมาจากตาขวาของ “บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์” ยิ่งแสงสีทองแผ่ขยาย ยิ่งดูราวกับว่าศีรษะของ “บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์” คืนชีวิตขึ้นอีกครั้ง! “ร่างของฉู่เฟิงนี้แปลกประหลาดเหลือเกิน มีกลิ่นอายของ ‘บรรพบุรุษโบราณ’ ประทับอยู่ กลิ่นนี้ลบเลือนไม่ได้… แต่ข้าจะปิดผนึกมันไว้ เพื่อไม่ให้กวนแผนการของข้า!” อาจารย์จักรพรรดิ์พลันคิด แล้วแสงสีทองในกายฉู่เฟิงก็พรวดพราดพุ่งมาอัดล้อมบริเวณโลหิตจิตวิญญาณ แม้จะลบเลือนไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจขัดขวางการยึดครองของอาจารย์จักรพรรดิ์ได้อีกต่อไป “ข้ายึดครองร่างเรียบร้อยแล้ว ต่อไปคือศีรษะ! ข้าครอบครองศีรษะเมื่อไร จึงจะบีบคั้นจิตวิญญาณของมันได้!” อาจารย์จักรพรรดิ์ตื่นเต้นยินดี รู้สึกว่าแสงสีทองพุ่งเป็นระลอกคลื่นเข้าหาคอของฉู่เฟิง หลังจากปิดผนึกโลหิตจิตวิญญาณเรียบร้อย กายฉู่เฟิงสั่นสะท้าน แสงสีทองท่วมท้นศีรษะ พวยพุ่งออกมาทางรูขุมขน แสงสีทองทะลักเข้าไปในศีรษะ ระเบิดอำนาจที่หยิ่งยโสทำลายเกราะป้องกันทุกอย่างที่ฉู่เฟิงตั้งไว้ ยึดครองศีรษะและกายของฉู่เฟิงจนหมดสิ้น! เมื่อยึดครองกายอย่างสมบูรณ์ แสงสีทองก็ส่องแสงไพร่พลประกายพรั่งพรู กระทำให้ตาขวาของ ‘หัวกะโหลกบรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์’ เรืองแสง! “บีบคั้นจิตวิญญาณ!” อาจารย์จักรพรรดิ์ปรากฏกายทันที พลันยืมแสงสีทองที่กดขี่กายฉู่เฟิงมาค้นหาจิตวิญญาณของฉู่เฟิง! ชั่วพริบตา อาจารย์เล่าว่ารู้สึกการไหวสะเทือนของจิตวิญญาณบางส่วนในกายฉู่เฟิง ก็รีบกระโจนเข้าไปด้วยใจจดจ่อ “สรรพสิ่งที่ดำรงอยู่ ย่อมตกเป็น ‘ความว่างเปล่า’ เพราะมันยืนหยัดอยู่! จิตวิญญาณเอ๋ย จงกลับคืนสู่ความว่างเปล่า!” ขณะที่เสียงของอาจารย์จักรพรรดิ์ดังก้อง จิตวิญญาณของฉู่เฟิงก็สลายและสูญสิ้นในทันที! “เอ๊ะ ช่างเปราะบางเกินไป ความทรงจำสักนิดก็ไม่เหลือ… คงเป็นเพราะแสงสีทองมรดกของบรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์รุนแรงเกินไป จิตวิญญาณฉู่เฟิงอ่อนแอลง จึงแตกสลายเพียงแค่แตะต้อง!” ไม่มีจิตวิญญาณ ก็เหมือนคนตาย แต่ในตอนนี้ อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของอาจารย์จักรพรรดิ์แผ่ขยายอยู่ในแสงสีทองเพื่อควบคุมกายฉู่เฟิง ทันทีที่ยึดครอง อาจารย์จักรพรรดิ์สวมบท “ฉู่เฟิง” ที่ห่อหุ้มไปด้วยแสงสีทองนิรันดร์ จนแสงสีทองจากดวงตาพวยพุ่งออกมา! แต่ฉู่เฟิงคนนี้ ไม่ใช่ ‘จิตสำนึก’ ของเขา แต่เป็นเจ้าของอาจารย์จักรพรรดิ์ทั้งหมด! “สำเร็จแล้ว!! ฉู่เฟิงนี่เจ้าเล่ห์เหลี่ยมเหลือเกิน จวนจะสุดท้ายยังขัดขืนข้าตลอด ไม่ยอมร่วมมือเลย แต่บัดนี้ ใต้อำนาจมรดกของบรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์ เจ้ายังต้องตกเป็นเหยื่อของข้า! “ร่างนี้ทรงพลังยิ่งนัก!! สามารถกลั่นเกลือเพลสวิญญาณได้อีกมาก!!” อาจารย์จักรพรรดิ์ตื่นเต้นยินดีที่ได้ครอบครอง ห้ามมือแน่น “เสียดายที่มรดกยังไม่สมบูรณ์ แต่นี่เป็นเพียงก้าวแรก บัดนี้ถึงก้าวที่สอง เมื่อสำเร็จ เผ่าพันธุ์ข้าจะหลุดพ้นจากการตกทาสของบรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์ และได้เอกราชคืนมา! “ข้ารอคอยวันนี้มากว่าพันปี ไม่มีสิ่งใดในโลกมีค่าครบถ้วนไปกว่า ‘เอกราช’! “เพื่อเผ่าพันธุ์ แม้ข้าจะย่อยยับ ข้าก็ยอมทุกอย่าง!!” ดวงตาของอาจารย์จักรพรรดิ์แวววาวด้วยความตื่นเต้น แต่ก็แฝงความเศร้าสลด เขาเห็นความทรงจำในอดีต เห็นสมาชิกทุกผู้ในเผ่าพันธุ์ที่ชะตากรรมถูกกำหนดตั้งแต่ยังเกิด “ฉู่เฟิง… อย่าตำหนิข้า…” อาจารย์จักรพรรดิ์ถอนใจ แต่แววตาละมุนเปประกายก่อนจะแข็งกร้าว ท่านยังไม่ถอนตัวออกจากตาขวาของ ‘บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์’ ยังคงอยู่ภายใน ยกมือทั้งสองขึ้นประทับตรา แสงสีทองที่พวยพุ่งจากกายเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน! 𝐟𝚛𝚎𝚎𝚠𝚎𝚋𝚗𝚘𝚟𝚎𝚕.𝚌𝚘𝚖 แสงสีทองรอบกายเพิ่มพูนขึ้นสิบเท่า ร้อยเท่า พันเท่า หมื่นเท่า! แพร่กระจายดุจไฟป่า ทําให้พลังฝึกฝนของบรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์ภายในกายฉู่เฟิงปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว! ใต้แสงสีทองหมื่นเท่านี้ กายของฉู่เฟิงกลับเปร่งประกายดุจดวงอาทิตย์ ส่องแสงไปทั่วโลกภายในตาขวาที่มืดมน ตานั้นสว่างไสว ไร้ซึ่งมืดมนอีกต่อไป! แสงสว่างที่เจิดจ้าที่สุดในตาขวาของ ‘บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์’ ห่อหุ้ม ‘พระราชวังลับ’! ทันใดนั้น ตาขวาของ ‘กะโหลก’ ก็มีประกายสว่างไสว ราวกับว่ากะโหลกนั้นจะคืนชีพขึ้นมา! “ตาซ้าย!!” อาจารย์จักรพรรดิ์ที่ยึดครองกายฉู่เฟิงอยู่ในตาขวา พลันประทับตรา บันดาลขุนนางมนตร์ที่สลับซับซ้อน ขณะที่เสียงมนตร์ดังก้อง ตาซ้ายของ ‘บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์’ บานตาขึ้นทันที ตาซ้ายมัวหมอง ประกอบด้วยความตาย ต่างจากตาขวาที่เต็มเปี่ยมด้วยแสงสีทองและพลังชีวิต! เมื่อ ‘บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์’ อ้าดวงตาซ้าย แรงดูดอันน่าเกรงขามพุ่งกระแทกทะยานสู่ท้องฟ้า ตรงไปยังรูพรุนที่กางออก! ในเวลาเดียวกัน เสียงดังก้องสะท้อนออกไป เบื้องนอกสระพัง พวกคลั่งไคล้ที่ถูกตรวนด้วยโซ่เกดถูกแรงดูดดึงลงไปยังสระเลือดที่พังครืน! โซ่ดังก้องดังแครง เมื่อดึงจนสุดจะทนไม่ไหว! ความจริงแล้ว แรงดูดนั้นมิใช่ดึงโซ่แต่ดึงพวกคลั่งไคล้ที่ถูกตรวนไว้ด้วยโซ่ พวกคลั่งไคล้ถูกดึงโซ่กระชากเข้าหาสระเลือดที่พังครืน เมื่อเหลือเพียงไม่กี่สิบจั่ว โซ่ก็ไม่ยาวพอ และเพียงชั่วพริบตา โซ่ที่ฉู่เฟิงพบว่าหักยากก็แตกกระเซ็น! โซ่ทั้งหกที่เหลือก็อยู่ได้เพียงชั่วครู่ ก่อนจะพังทลายลงมาทั้งหมด! เมื่อโซ่ทั้งหมดขาดสะบั้น พวกคลั่งไคล้ถูกแรงดูดอันทรงพลังสูบเข้าไปในสระเลือดที่พังครืน กลายเป็นแสงสีทองและพุ่งตรงเข้าหาตาซ้ายของ ‘บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์’! ในพริบตา พวกคลั่งไคล้เข้าใกล้และถูก ‘ตาซ้าย’ กลืนกินเสมือนฉู่เฟิง! ทันใดนั้น ร่างพร่าเลือนของพวกคลั่งไคล้ปรากฏในตาซ้าย แสงอันยิ่งใหญ่กว่านั้นจึงแผ่ซ่านผ่านตาซ้าย ส่งผลให้ทั้งสองตาของ ‘บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์’ เปิดอ้า ประกายแสงสีทองยืดยาวไร้ขอบเขต ราวกับท่านฟื้นคืนชีพจริงๆ! “บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์ ตรัสเถิด! ปลดตราขัง ‘ตัวร้ายแห่งทาง’ ของข้า!” อาจารย์จักรพรรดิ์ตะโกนด้วยความตื่นเต้น แต่หาได้สังเกตไม่ว่ามุมมืดแห่งหนึ่ง จิตวิญญาณของฉู่เฟิงกำลังเฝ้าดูทุกอย่างด้วยความเย็นชาจาก ‘ไข่มุกสู้ฟ้าอ’ เมื่อได้ยินถ้อยคำของอาจารย์จักรพรรดิ์ ตาของ ‘บรรพบุรุษผู้สถิตในสวรรค์’ ประกายแสง และปากที่ปิดสนิทค่อยๆ อ้าแอ่น ออกเสียงโบราณคล้ายเสียงของอาจารย์จักรพรรดิ์! “ปลด… ตัว… ร้าย… แห่ง… ทาง…” เสียงดังก้องดุจฟ้าร้องกัมปนาท.