บทที่ 1906 สิ้นหวัง “นี่สิถึงจะเป็นชีวิตที่ผู้หญิงควรจะมี ฉันเสียเวลาชีวิตไปเปล่าๆ จริงๆ ฉันน่าจะรวยตั้งแต่แรก” หลูเสี่ยวเม่ยทำตัวไม่ต่างจากผู้หญิงจองหองทั่วไป นางกำลังดื่มด่ำกับบริการระดับไฮเอนด์จนแทบจะน้ำตาไหล เป่าเอ๋อร์สั่งนวดชั้นเลิศ อาหาร และเครื่องดื่มที่นางไม่เคยลิ้มลองมาก่อน นางแสดงให้หลูเสี่ยวเม่ยเห็นว่าการเป็นเชื้อพระวงศ์นั้นรู้สึกอย่างไร “แม่มดน้อยนี่ก็น่ารักใช้ได้เหมือนกันนะ ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นแค่เด็ก บางทีเจ้าสิ่งนี้ก็อาจจะไร้เดียงสาในบางครั้ง” หลูเสี่ยวเม่ยคิดในใจขณะเฝ้ามองเป่าเอ๋อร์ที่กำลังจิบเครื่องดื่มอย่างสบายอารมณ์ “คุณครูหลูคะ บริการที่นี่ถูกใจคุณไหมคะ?” เป่าเอ๋อร์ถือขวดน้ำผลไม้และดูดผ่านหลอดอย่างเพลิดเพลิน “ใช่ ฉันชอบมาก! ที่นี่สุดยอดไปเลย ครอบครัวของเธอมีรสนิยมดีจริงๆ” หลูเสี่ยวเม่ยจิบไวน์อีกอึกและรู้สึกดีเป็นที่สุด “ดีใจที่คุณชอบนะคะ คุณมาใช้บริการเมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการเลย” เป่าเอ๋อร์ยิ้ม “จริงเหรอ?” ตาของหลูเสี่ยวเม่ยเป็นประกาย “แน่นอนค่ะ ฉันเตรียมบัตรวีไอพีไว้ให้คุณแล้ว” เป่าเอ๋อร์ดีดนิ้ว พนักงานเสิร์ฟรีบวิ่งนำถาดเข้ามาอย่างรวดเร็ว นางเดินไปตรงหน้าหลูเสี่ยวเม่ยแล้ววางจานลง ก่อนจะกล่าวอย่างสุภาพว่า “คุณครูหลูคะ นี่คือบัตรวีไอพีของคุณค่ะ” หลูเสี่ยวเม่ยรับบัตรมา แล้วก็เหลือบไปเห็นใบแจ้งหนี้ พนักงานกล่าวต่อว่า “แล้วก็นี่คือใบแจ้งหนี้สำหรับบริการในวันนี้ค่ะ” “ใบแจ้งหนี้?” ใบหน้าของหลูเสี่ยวเม่ยแข็งค้าง เมื่อเห็นยอดเงินในใบแจ้งหนี้นางก็แทบจะเป็นลม แค่ตัวเลขก็นับไม่ถ้วนแล้ว แต่นางก็รู้ดีว่ามันสูงเกินกว่าจะบรรยายได้ กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหลูเสี่ยวเม่ยกระตุก นางดูแย่ยิ่งกว่าคนที่กำลังร้องไห้เสียอีก “เป่าเอ๋อร์! นี่เธอให้ฉันทำทั้งหมดนี่! นี่ไม่ใช่ว่าเธอกำลังเลี้ยงฉันหรอกเหรอ?” เป่าเอ๋อร์เบิกตากว้างและพูดด้วยความตกใจ “ฉันเป็นแค่เด็กนะ! ฉันไม่มีเงินสักหน่อย ฉันถามแล้วว่าคุณต้องการอะไร แล้วคุณก็บอกว่าใช่ คุณเป็นคนสั่งให้ฉันสั่งทั้งหมดนี่เองนะ” “ให้ตายเถอะ! ยัยเด็กนี่ต้องตั้งใจทำเรื่องนี้แน่ๆ!” หลูเสี่ยวเม่ยแทบจะกระอักเลือด ใบหน้าที่น่ารักของเป่าเอ๋อร์ได้กลายเป็นหน้ากากปีศาจไปแล้ว “ฉันไม่สน! ฉันไม่ได้สั่งทั้งหมดนี่ ฉันไม่จ่ายหรอก” หลูเสี่ยวเม่ยกระโดดขึ้น “คุณพูดว่าอะไรนะคะ? คุณจะไม่จ่าย?” เป่าเอ๋อร์มองหลูเสี่ยวเม่ยด้วยความตกใจ หลูเสี่ยวเม่ยกำลังจะพูดว่าเป่าเอ๋อร์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจ่ายเอง แต่ทันใดนั้น ผู้หญิงรูปร่างสูงใหญ่ราวแปดฟุตสองคนก็เดินเข้ามาในห้องและยืนขวางหน้าเธอไว้ หลูเสี่ยวเม่ยมองแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของพวกนางแล้วก็รีบกลืนคำพูดกลับลงคอไปทันที นางเปลี่ยนใจพูดใหม่ว่า “ฉัน... ฉันมีเงินไม่พอจ่ายหรอก” “ไม่เป็นไรค่ะ คุณเป็นครูของฉัน เพราะฉะนั้น ทำไมไม่เซ็นชื่อในกระดาษแผ่นนี้ล่ะคะ แล้วเราจะทำให้หนี้ทั้งหมดนี่หายไป” เป่าเอ๋อร์ยิ้มแล้วดึงสัญญาออกมาจากกระเป๋าใบเล็กของนาง นางวางมันไว้ตรงหน้าครูของนาง ราวกับว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่นางวางไว้หมดแล้ว “บัดซบ! เธอเตรียมเรื่องนี้ไว้แล้ว!” หลูเสี่ยวเม่ยกัดฟันกรอดขณะก้มลงมองสัญญา มันเป็นสัญญาที่บังคับให้นางต้องยอมสละตัวตนของนางเอง มีเงื่อนไขที่ไม่เป็นธรรมมากกว่าหนึ่งร้อยข้อในนั้น และถ้าเซ็นสัญญาฉบับนี้ นางจะกลายเป็นสมบัติของเป่าเอ๋อร์โดยสมบูรณ์ “ต่อให้ฆ่าฉัน ฉันก็ไม่เซ็น!” หลูเสี่ยวเม่ยกัดฟันพูด เป่าเอ๋อร์ยิ้ม “คุณครูหลูคะ คุณพูดอะไรแบบนั้นล่ะ? ฉันมีคลับที่ดีและจะไม่ทำร้ายคุณหรอก แต่สิ่งที่คุณเพิ่งได้รับบริการไป การพนันที่คุณทำ แม้กระทั่งสีหน้าของคุณตอนช้อปปิ้ง... ทุกอย่างถูกบันทึกไว้หมดแล้ว คุณชอบครูหลัวไม่ใช่เหรอคะ? เขาหล่อและรวย ใช่ไหมล่ะ? แถมเขากำลังตามจีบคุณอยู่ด้วยนะ ฉันกำลังคิดว่าจะเอาฟุตเทจทั้งหมดนี่ไปเปิดให้เขาดู พร้อมกับยื่นใบแจ้งหนี้ที่ยังไม่ได้ชำระให้เขาดูด้วยดีไหม ภาพลักษณ์อันหรูหราที่คุณพยายามรักษามานานจะปลิวหายไปกับสายลม ลองคิดดูสักพักแล้วค่อยตัดสินใจใหม่ว่าจะเซ็นสัญญาฉบับนี้หรือไม่” “ปีศาจ! เธอคือปีศาจ! ของที่เธอให้ฉันมันแพงขนาดนี้ ไวน์ถ้วยเดียวราคาตั้งสามหมื่น! นี่มันต้มตุ๋นชัดๆ!” “ของหรูหราที่คุณกำลังดื่มด่ำอยู่นั้นนำเข้ามาจากดาวดวงอื่นทั้งหมดค่ะ พวกมันคือที่สุดของที่สุด และบางอย่างก็ยังเป็นของอร่อยจากเผ่าชูร่าอีกด้วย ไม่แปลกหรอกค่ะที่จะไม่ถูก ถ้าคุณอยากตรวจสอบราคาในสกายเน็ตก็ได้นะคะ ถ้าคุณพบว่าราคาของเราสูงเกินไป เรายินดีจะลดราคาให้เท่ากับเจ้าอื่นแน่นอน” เป่าเอ๋อร์ยิ้ม หลูเสี่ยวเม่ยดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายนางก็ยอมเซ็นสัญญาเพราะเห็นแก่คุณหลัวรูปหล่อคนนั้น แล้วนางก็เริ่มร้องไห้ เป่าเอ๋อร์ตบไหล่นางแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วงค่ะ ทำงานให้ฉันห้าสิบปี หนี้ของคุณก็จะหมดไป สัญญาฉบับนี้ก็จะถูกลบทิ้งไปในตอนนั้นด้วย” ถ้านางไม่พูดอะไรเลยจะยังดีเสียกว่า ตอนนี้หลูเสี่ยวเม่ยอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ หลูเสี่ยวเม่ยเริ่มเดินออกจากคลับ โชคดีที่เป่าเอ๋อร์เตรียมยานพาหนะไว้รับนางแล้ว ถ้าไม่มี ยานางคงไม่มีเงินพอจะกลับบ้าน ทุกสิ่งที่นางมีตอนนี้กลายเป็นของเป่าเอ๋อร์ไปหมดแล้ว “เธอขับนอกเส้นทางแล้วนะ เธอควรจะไปที่ทะเลสาบตะวันออก” หลูเสี่ยวเม่ยกล่าว “ขอโทษนะครับ ใครเป็นคนขับยานลำนี้กันแน่?” คนขับถามอย่างประชดประชันขณะมองนางผ่านแว่นกันแดด หลูเสี่ยวเม่ยโกรธจัด “ใช่สิ แกก็แค่คนขับ! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้ ฉันจะเดินกลับบ้านเอง” “ได้ครับ” คนขับหยุดยานแล้วร่อนลงจอด หลูเสี่ยวเม่ยก้าวลงจากยานแล้วเตะประตูจนปิดสนิท นางกล่าวว่า “พวกแกทุกคนมันคนเลว! กรรมตามสนองพวกแกเข้าสักวันแน่” นางหันหลังเดินจากไป ในที่สุดนางก็เห็นร่างที่คุ้นเคยเดินผ่านมาในละแวกนั้น มันคือเจ้าชายในฝันของนาง คุณหลัวนั่นเอง “ซวยมานาน ในที่สุดก็มีเรื่องดีๆ เข้ามา! เจ้าชายของฉัน ฉันมาแล้ว!” หลูเสี่ยวเม่ยเดินตรงไปหาหลัวอวี่ซู แต่ทันทีที่นางกำลังจะทักทาย เขากลับเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขา ผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวเซ็กซี่และควงแขนเขาไว้ นางซบไหล่เขาอย่างแนบชิด “หลัวอวี่ซู ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?” หลูเสี่ยวเม่ยโกรธจนไม่สนภาพลักษณ์อีกต่อไป นางคว้าแขนเขาแล้วชี้ไปที่ผู้หญิงคนนั้น หลัวอวี่ซูตกใจมาก ผู้หญิงคนนั้นก็พูดขึ้นว่า “หลัวอวี่ซู ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ?” ใบหน้าของหลัวอวี่ซูเปลี่ยนไป เขาผลักหลูเสี่ยวเม่ยออกห่างแล้วอธิบายกับผู้หญิงคนนั้นว่า “ที่รัก ฟังผมนะ เธอทำงานในโรงเรียนอนุบาลเดียวกับผม เธอคอยตามตื๊อผมเพื่อเรียกร้องความรัก แม้ว่าผมจะปฏิเสธเธอตลอดก็ตาม เธอไม่เคยหยุดเลย แม้แต่ตอนนี้เธอก็ยังตามผมมา” “หลัวอวี่ซู นายพูดอะไรนะ?” หลูเสี่ยวเม่ยโกรธจนตัวสั่น เขาต่างหากที่เป็นคนตามจีบนาง นางแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เขาพูดออกมาตอนนี้ ผู้หญิงคนนั้นมองหลูเสี่ยวเม่ยแล้วกรอกตาพูดว่า “เธอก็แค่ครู! แล้วยังกล้าคิดจะมาแย่งผู้ชายไปจากคนอย่างฉันเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วเหรอ? ฉันให้เงินเขาใช้จ่ายได้มากกว่าที่เธอจะหาได้ทั้งชีวิตอีก บางทีนะ ถ้าฉันเบื่อเขาเมื่อไหร่ เธออาจจะมีโอกาสก็ได้” หลังจากนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วผลักหลูเสี่ยวเม่ยจนถอยกรูด นางพยายามประคองตัวไม่ให้ล้ม แต่ของที่ถือมาทั้งหมดก็ร่วงหล่นลงพื้น “ขอโทษฉันซะ แล้วเก็บของพวกนั้นขึ้นมาให้หมด” หลูเสี่ยวเม่ยโกรธจนอยากจะบีบคอผู้หญิงคนนี้ให้ตาย “บ้าไปแล้วเหรอ? ออกไปซะ! บอกแล้วไงว่าฉันไม่สนใจเธอ” หลัวอวี่ซูมองด้วยความรำคาญแล้วผลักนางอีกแรง เขาไม่อยากให้เธอทำร้ายผู้หญิงที่อยู่กับเขาตอนนี้ เมื่อหลัวอวี่ซูผลักนาง หลูเสี่ยวเม่ยก็ล้มลงไปพร้อมกับความโกรธและความสิ้นหวัง ทันใดนั้น มีแขนข้างหนึ่งคว้าเอวนางไว้ ช่วยประคองไหล่และร่างของนางเอาไว้ นางลืมตาขึ้นแล้วตระหนักว่านั่นคือคนขับรถสวมแว่นกันแดดคนเดิม นางตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ท้องฟ้าก็ดึงความสนใจนางไปกะทันหัน ยานบินจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเขา ภายในเวลาหนึ่งนาที ยานเหล่านั้นก็จอดล้อมรอบพวกเขาจนที่ตรงนั้นแน่นขนัด ชายหลายคนในชุดสูทสีดำสวมแว่นกันแดดก้าวลงมาจากยาน พวกเขามองดูราวกับพวกนักเลงขณะที่รวมตัวกัน “พวกแกมาทำอะไรที่นี่? ต้องการอะไร?” ผู้หญิงคนนั้นและหลัวอวี่ซูก็เริ่มถอยกรูด หลูเสี่ยวเม่ยมองยานบินรอบตัวพวกเขาทั้งรุ่น: ราชา (King), เหล็ก (Steel), เงิน (Silver), วิญญาณ (Ghost), ดวงดาว (Starry), ดารา (Star), ปาฏิหาริย์ (Miracle) ทั้งหมดล้วนเป็นรุ่นพิเศษที่คนทั่วไปไม่มีทางซื้อได้ การมีเพียงแค่ลำเดียวก็หมายความว่าคุณเป็นชนชั้นนำที่ร่ำรวยมหาศาล ตอนนี้ที่มียานพวกนี้อยู่เต็มไปหมด ผู้หญิงคนนั้นและหลัวอวี่ซูถึงกับตัวแข็งทื่อ ชายชุดดำดูน่าเกรงขามจนทำให้ขาของคู่รักคู่นั้นอ่อนเปลี้ย ชายชุดดำไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นและหลัวอวี่ซูเลยแม้แต่น้อย พวกเขาทุกคนเดินไปหยุดตรงหน้าหลูเสี่ยวเม่ยแล้วพูดว่า “คุณหนูรอง” หลัวอวี่ซูและผู้หญิงคนนั้นเบิกตากว้างราวกับเห็นผี พวกเขาแทบจะยืนไม่อยู่ด้วยซ้ำ หลูเสี่ยวเม่ยเองก็มึนงงไม่แพ้กัน นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น “คุณหนูรองครับ คุณเป่าเอ๋อร์สั่งให้พวกเรามารับคุณ” คนขับกล่าวกับหลูเสี่ยวเม่ย จากนั้นเขาก็มองไปทางผู้หญิงคนนั้นและหลัวอวี่ซูแล้วพูดว่า “ไอ้สองคนนี้รังแกคุณหรือเปล่าครับ? ผมฆ่าพวกมันให้คุณได้นะ ถ้าคุณต้องการ” “ขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ! ฉันจะเก็บของให้เดี๋ยวนี้ ได้โปรดให้อภัยฉันด้วย!” ขาของผู้หญิงคนนั้นสั่นพับๆ และนางก็รีบก้มลงเก็บของทุกอย่างที่หลูเสี่ยวเม่ยทำร่วงไว้ “เธอเป็นคนบังคับฉันนะเสี่ยวเม่ย ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่ออนาคตของเรา” หลัวอวี่ซูพร่ำบอก “ไปตายซะ!” หลูเสี่ยวเม่ยคว้ากระเป๋าฟาดหน้าเขาจนล้มคว่ำ แล้วนางก็ซ้ำด้วยการเตะเข้าที่เป้าเขาเต็มแรง จนเขาดิ้นพราดและร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ผู้หญิงคนนั้นเห็นหลูเสี่ยวเม่ยหันมามองนางก็รีบตบหน้าตัวเอง เพียะ! เพียะ! “เป็นความผิดฉันเองค่ะ ได้โปรดให้อภัยฉันด้วย!” “ไปกันเถอะ” หลูเสี่ยวเม่ยกัดฟันกรอดและไม่สนใจพวกเขาอีกต่อไป คนขับเปิดประตูยานให้ และที่นั่น หลูเสี่ยวเม่ยเห็นเป่าเอ๋อร์ นางร้องไห้โฮแล้วเข้าไปกอดเด็กน้อยพลางพูดว่า “เป่าเอ๋อร์...” “อย่าร้องไห้นะคะ” เป่าเอ๋อร์ลูบหัวนางเพื่อปลอบโยน “ขอบคุณนะ เป่าเอ๋อร์!” หลูเสี่ยวเม่ยไม่อาจกลั้นน้ำตาได้ นางพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหยุดสะอื้นและมองเด็กน้อยด้วยความซาบซึ้งใจ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันใช้ยานบินไปสองร้อยยี่สิบสามลำเพื่อมาช่วยคุณ ค่าน้ำมันของแต่ละลำรวมแล้วประมาณเจ็ดหมื่นแปดพัน บวกกับค่าจ้างคนขับและค่าความเสียหาย...” เป่าเอ๋อร์กดเครื่องคิดเลขเล่นแล้วหยิบสัญญาอีกฉบับออกมา “ปีศาจ! เธอคือปีศาจ!” เสียงกรีดร้องของหลูเสี่ยวเม่ยดังสะท้อนไปทั่วลำยานบิน