ตอนที่ 1908 ผู้สร้างผลึก ฮั่นเซินสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่าเขาสามารถอ่านข้อความในไดอารี่เล่มนั้นได้ มันเขียนด้วยภาษาโบราณของมนุษย์ ซึ่งเป็นภาษาที่พวกผู้สร้างผลึกนิยมใช้กัน อย่างไรก็ตาม ยังมีสัญลักษณ์อีกมากมายที่แม้แต่เขาก็ไม่เข้าใจ สรุปแล้วเขาไม่สามารถเข้าใจเนื้อหาทั้งหมดได้ ในเล่มมีสูตรคำนวณจดเอาไว้หลายจุด ฮั่นเซินไม่ค่อยถนัดเรื่องวิทยาศาสตร์นัก เขาเคยเรียนมาบ้างในสมัยที่ยังเป็นนักเรียน แต่ตอนนี้เขาลืมมันไปเกือบหมดแล้ว ทว่าฮั่นเซินยังพอจะบอกได้ว่า เขาไม่เคยเห็นสูตรเหล่านี้มาก่อน มันซับซ้อนอย่างยิ่ง ตัดสินจากเนื้อหาในหนังสือ ชายผู้นี้คงกำลังพยายามคำนวณอะไรบางอย่างอยู่ ฮั่นเซินพลิกหน้ากระดาษหนังสือไปเรื่อยๆ โดยที่ชายคนนั้นไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองตราบใดที่ฮั่นเซินไม่ทำเสียงดัง ชายคนนั้นก็ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับการมีตัวตนของเขา อย่างน้อยก็ดูจะเป็นเช่นนั้น เมื่อชายคนนั้นไม่ได้คัดค้านพฤติกรรมของเขา ฮั่นเซินจึงรู้สึกปลอดภัยพอที่จะผ่อนคลายลงบ้าง เขาจึงอ่านไดอารี่ต่อ มันน่าจะเป็นเพียงร่างต้นฉบับ เพราะมีหลายสิ่งที่จดบันทึกไว้อย่างสะเปะสะปะ อย่างไรก็ตาม มีคำศัพท์และสัญลักษณ์จำนวนมากที่ฮั่นเซินไม่เข้าใจ ทำให้หนังสือเล่มนี้อ่านไม่รู้เรื่อง ฮั่นเซินวางไดอารี่ลงแล้วหันไปดูหนังสือเล่มอื่นๆ ดูเหมือนว่าทั้งหมดจะเกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์ ทั้งยังมีเล่มที่อ้างอิงจากทฤษฎีควอนตัม ซึ่งฮั่นเซินรู้ดีว่าเขาคงไม่เข้าใจหนังสือพวกนี้แน่ เนื่องจากหนังสือวางระเกะระกะ ฮั่นเซินจึงตัดสินใจจัดระเบียบให้เรียบร้อย โดยหวังว่าจะได้เจอหนังสือที่เขาน่าจะสนใจ และไม่นานหลังจากนั้น ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก เมื่อเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่มีชื่อว่า "เรื่องราวของยีน" นี่คือสิ่งที่ฮั่นเซินเคยเก็บมาได้จากห้องควบคุมหลักของพวกผู้สร้างผลึก ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็ไม่เคยเจออะไรที่เกี่ยวข้องกับหนังสือเล่มนี้อีกเลย แม้แต่สเตย์อัปเลทก็ยังไม่รู้ว่า "เรื่องราวของยีน" มีที่มาจากไหน เขาเคยอ่านมันแล้วส่ายหน้า คิดว่ามันคงเป็นแค่เรื่องตลก ไม่มีใครสามารถใช้ "เรื่องราวของยีน" หรือแม้แต่ฝึกฝนตามมันได้ มันไม่ใช่สิ่งที่สิ่งมีชีวิตใดจะเรียนรู้ได้เลย ฮั่นเซินไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้มาเจอสำเนาอีกเล่มในที่แบบนี้ "บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ชื่ออาจจะเหมือนกัน แต่ไม่ใช่หนังสือเล่มเดียวกันจริงๆ" ฮั่นเซินพยายามรวบรวมสติแล้วพลิกหนังสือเปิดดู เมื่อเขาอ่านบรรทัดแรก เขาก็รู้ทันทีว่าเขาไม่ได้เข้าใจผิด นี่คือสำเนาของ "เรื่องราวของยีน" อีกเล่มจริงๆ มันเหมือนกันทุกประการ ฮั่นเซินอ่านเนื้อหาต่อไปเรื่อยๆ มันเหมือนกันทุกตัวอักษร นอกจากเนื้อหามาตรฐานแล้ว ยังมีบันทึกอธิบายสิ่งต่างๆ แทรกอยู่อีกมากมาย แต่มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับวิธีฝึกฝนตามตำรา บันทึกเหล่านั้นเป็นไปในเชิงวิทยาศาสตร์ ฮั่นเซินตั้งใจอ่านจนจบเล่ม เนื้อหาตั้งแต่หน้าแรกถึงหน้าสุดท้ายเหมือนกับ "เรื่องราวของยีน" ของเขาไม่มีผิดเพี้ยน อย่างไรก็ตาม มีหน้ากระดาษเพิ่มขึ้นมาอีกหน้าหนึ่ง ซึ่งหน้าดังกล่าวไม่เกี่ยวกับวิธีฝึกฝนแต่อย่างใด แต่มันคือบทสรุป บทสรุปใช้คำศัพท์เฉพาะทางที่ซับซ้อนมาก ฮั่นเซินไม่เข้าใจสิ่งที่เขียนจนกระทั่งถึงบรรทัดสุดท้าย มันระบุว่าการทดลองล้มเหลว ยังมีอีกสิ่งที่เขาเข้าใจ "ไม่สามารถหาเงื่อนไขในการฝึกฝนได้ ทฤษฎี 'เรื่องราวของยีน' ไม่มีเหตุผลรองรับ ข้าไม่สามารถสร้างพระเจ้าขึ้นมาได้หรือ?" "ชายคนนี้คือผู้สร้าง 'เรื่องราวของยีน' งั้นหรือ?" ฮั่นเซินมองชายผู้นั้นอย่างแปลกใจ ชายคนนั้นสวมเสื้อผ้าธรรมดาที่ขาดวิ่น เขายืนนิ่งเหมือนหุ่นโชว์เสื้อ เขามีสมาธิจดจ่อ ราวกับว่ากำลังพยายามฟังอะไรบางอย่างอยู่ ฮั่นเซินมีบางอย่างที่อยากถาม แต่เขารู้ดีว่าหากเขาเอ่ยปากถาม ชายผู้นั้นคงบอกให้เขาเงียบแน่ๆ ฮั่นเซินยังคงจัดหนังสือบนโต๊ะต่อไป มีหนังสือในหลายสาขาวิชา ตั้งแต่เรื่องยีนไปจนถึงทฤษฎีควอนตัม โดยรวมแล้วฮั่นเซินไม่เข้าใจเนื้อหาส่วนใหญ่เลย หลังจากจัดหนังสือเรียบร้อย ฮั่นเซินตัดสินใจนั่งเฝ้าสังเกตชายผู้นั้น ชายคนนั้นไม่ได้ขยับตัวเลยจริงๆ และเขาก็ไม่แน่ใจว่าชายคนนั้นจะทำแบบนี้ได้นานแค่ไหน ฮั่นเซินเกือบจะผล็อยหลับไปตอนที่ชายผู้นั้นเริ่มขยับตัว เขาเดินอย่างแผ่วเบามาที่โต๊ะ มองลงมาที่ฮั่นเซินแล้วพูดว่า "เจ้าเป็นใคร? ทำไมถึงมาที่นี่?" "ข้าคือฮั่นเซิน ท่านชื่ออะไรหรือ?" ฮั่นเซินถามอย่างดีใจ "หนีไปซะ ก่อนที่เจ้าจะสายเกินไป" ชายคนนั้นดูหงุดหงิด "นั่นหมายความว่าอย่างไร?" ฮั่นเซินรู้สึกเย็นวาบในใจ เขาคิดว่าชายคนนี้อาจจะพยายามต่อสู้กับเขา "เจ้าไม่รู้หรือไงว่าเจ้ากำลังอยู่บนร่างของจิตวิญญาณ หากมันเคลื่อนไหว มันจะเดินทางข้ามผ่านห้วงอวกาศ" ชายคนนั้นอธิบาย "ท่านหมายถึงว่าภูเขานี่คือสิ่งมีชีวิตงั้นหรือ?" ฮั่นเซินถามด้วยความตกใจ "มีอะไรแปลกนักหนา? ในโลกนี้มีสิ่งมีชีวิตอยู่มากมาย" ชายคนนั้นกล่าว "แต่นี่มันภูเขานะ ภูเขาจะมีชีวิตได้อย่างไร? แถมยังมีสิ่งมีชีวิตอื่นอย่างนกและแมลงอาศัยอยู่บนภูเขานี้ด้วย" ฮั่นเซินแย้ง ชายผู้นั้นมองเขาด้วยสายตาดูแคลน "ในตัวเจ้าก็มีทั้งแบคทีเรียและปรสิตมากมาย การที่พวกมันมีชีวิต หมายความว่าเจ้าไม่มีชีวิตงั้นหรือ?" "แต่ข้าเป็นสิ่งมีชีวิต ภูเขาก็เป็นแค่ก้อนหิน" ฮั่นเซินเถียง "ใครบอกว่าก้อนหินไม่มีชีวิต? มันก็เหมือนกับเนื้อชิ้นหนึ่ง เจ้าคงไม่บอกหรอกนะว่ามันไม่มีชีวิต แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งมีชีวิต" ชายคนนั้นกล่าว "มันไม่เหมือนกัน ถ้าหินเหมือนกับเนื้อ แล้วทำไมเราถึงขุดเหมืองได้? และทำไมชีวิตของหินถึงไม่ขัดขืน? เหมือนกับเรา หากมีคนมาขุดเนื้อของเรา เราก็คงอยากจะฆ่าคนที่ทำร้ายเรา" ฮั่นเซินตั้งคำถาม ชายผู้นั้นหัวเราะ "นั่นก็เพราะว่าพวกเราเคลื่อนไหวเร็วเกินไปอย่างไรล่ะ!" "เร็วเกินไป?" ฮั่นเซินชะงัก ไม่แน่ใจในสิ่งที่เขาหมายถึง ชายผู้นั้นอธิบาย "หินมีอายุขัยยืนยาวกว่าเรา หนึ่งพันล้านปีอาจเป็นเพียงแค่ชั่วพริบตาสำหรับพวกมัน ถึงเราจะขุดลงไปในร่างของมัน แต่หินอาจไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของเราด้วยซ้ำ มันมองไม่เห็นสิ่งที่เราทำ" ฮั่นเซินนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ในแง่มุมนี้มาก่อนเลย ชายคนนั้นมองมาที่ฮั่นเซิน "เจ้าบอกว่าเราจะฆ่าทุกคนที่มาทำร้ายเราใช่ไหม? แต่มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป ลองคิดดูว่าหากเราเป็นมะเร็งล่ะ? มันทำลายร่างกายเรา แต่หลายครั้งเราก็ไม่สามารถกำจัดสิ่งที่ฆ่าเราออกไปได้ เมื่อสิ่งเหล่านี้ทำร้ายร่างกายเจ้า เจ้าก็ทำอะไรไม่ได้ เช่นเดียวกับที่หินไม่สามารถจัดการอะไรกับพวกเราได้" "นี่เป็นวิธีง่ายๆ ที่ข้าใช้อธิบายเรื่องเหล่านี้ ความจริงแล้วเรื่องพวกนี้ซับซ้อนกว่านั้นมาก หากเจ้าสนใจที่จะเรียนรู้เพิ่มเติม ให้อ่านเล่มนี้ แล้วเจ้าจะเข้าใจดีขึ้น" ชายคนนั้นยื่นหนังสือให้ฮั่นเซินเล่มหนึ่ง "พื้นฐานวิทยาศาสตร์ของข้าค่อนข้างแย่ ข้าอาจจะไม่เข้าใจก็ได้" ฮั่นเซินรู้สึกแย่ที่ต้องพูดแบบนี้ ชายผู้นั้นกล่าว "งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์คือการทำให้สิ่งที่ซับซ้อนกลายเป็นเรื่องง่าย เจ้าก็แค่ปล่อยให้พวกโง่เขลาคนอื่นกังวลเรื่องวิทยาศาสตร์ไปเถอะ นี่คือวิชาลับที่ข้าสร้างขึ้นโดยอาศัยทฤษฎีของสิ่งมีชีวิตประเภทหิน พวกผู้สร้างผลึกทั่วไปสามารถฝึกฝนมันได้" ฮั่นเซินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ชายคนนั้นหันไปมองข้างนอกแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง "เจ้าควรไปเดี๋ยวนี้ จิตวิญญาณกำลังจะเคลื่อนไหวแล้ว เว้นเสียแต่ว่าเจ้าอยากจะเดินทางไกลไปกับข้า"