บทที่ 1740 - ระดับซูเปอร์! ตอนที่หนึ่ง แปลโดย XephiZ บรรณาธิการโดย Aelryinth กลุ่มของพวกเขาเดินทางออกจากเทือกเขาฉินหลิ่ง และไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับสายลมแห่งความโศกเศร้าอีกต่อไป ความรู้สึกเป็นอิสระเอ่อล้นอยู่ในร่างกายของพวกเขา หากพวกเขาอยู่ที่เทือกเขาฉินหลิ่งนานกว่านี้อีกสักสองสามวัน พวกเขาอาจจะต้องงอกผิวหนังกันใหม่เลยทีเดียว! พวกเขาพักค้างคืนที่เมืองเล็กๆ ด้านล่างเทือกเขาฉินหลิ่ง มู่ฟานแทบรอไม่ไหวที่จะเริ่มทำสมาธิหลังจากได้รับพลังโทเท็มของเทพกวางมา เจ้าปลาหลีตัวน้อยได้ผลักดันมู่ฟานอย่างมหาศาล เขารู้สึกราวกับว่าตนจะทะลวงผ่านขีดจำกัดระดับซูเปอร์ได้ในอีกไม่กี่วันโดยไม่ต้องพยายามมากเกินไป ทุกครั้งที่เจ้าปลาหลีตัวน้อยก้าวข้ามขีดจำกัด มันจะมอบผลประโยชน์มหาศาลให้กับมู่ฟานด้วยเช่นกัน! มู่ฟานไม่อยากพลาดโอกาสในการตีเหล็กตอนที่กำลังร้อน —— ดวงดาวไหลเวียนอยู่ภายในโลกแห่งจิตวิญญาณของมู่ฟาน แต่ละสีแสดงถึงธาตุที่แตกต่างกัน ดวงดาวของธาตุสายฟ้าและธาตุไฟนั้นปั่นป่วนที่สุด เจ้าปลาหลีตัวน้อยเพิ่งจะผลักดันมู่ฟานเพียงแรงเดียว ดังนั้นหากเขาควบคุมมันได้ไม่ดีพอ พลังนี้อาจถูกกระจายไปสู่ทุกธาตุ การแบ่งแยกแรงขับเคลื่อนนี้ออกเป็นส่วนๆ คงไม่สมเหตุสมผลนัก เว้นแต่ว่าพลังนั้นจะมากพอที่จะทำลายกำแพงของทั้งห้าธาตุของเขาในคราวเดียว! “ข้าควรเลือกธาตุสายฟ้าหรือธาตุไฟดี?” มู่ฟานเริ่มปวดหัวขณะตรวจสอบธาตุหลักทั้งสองของเขา พลังงานจากเจ้าปลาหลีตัวน้อยนั้นเพียงพอที่จะผลักดันธาตุเดียวไปสู่ระดับซูเปอร์เท่านั้น มู่ฟานกำลังตัดสินใจลำบากระหว่างธาตุไฟและธาตุสายฟ้า เนื่องจากทั้งคู่ต่างพร้อมที่จะเลื่อนระดับสู่ระดับซูเปอร์แล้ว! “เอาธาตุสายฟ้านี่แหละ! อย่างไรเสียมันก็เป็นพี่ใหญ่” มู่ฟานบอกกับตัวเอง ธาตุไฟของมู่ฟานนั้นถือเป็นไพ่ตายเพราะเสี่ยวเหยียนจี แม้ว่าธาตุไฟของเขาจะถึงระดับซูเปอร์ แต่ถ้าเสี่ยวเหยียนจีไม่มีพัฒนาการขึ้นด้วย ธาตุไฟของเขาก็คงไม่พัฒนาขึ้นเท่าไรนัก เพราะท้ายที่สุดแล้ว หากปราศจากความช่วยเหลือของเสี่ยวเหยียนจี มู่ฟานก็เป็นเพียงจอมเวทไฟที่มีเปลวเพลิงสีชาดเท่านั้น การควบคุมธาตุไฟของเขายังอ่อนแอเกินไป! ธาตุสายฟ้านั้นต่างออกไป ราชันย์สายฟ้าเข้ากับร่างกายปีศาจของมู่ฟานได้อย่างสมบูรณ์แบบ และมันก็แข็งแกร่งกว่าเปลวเพลิงสีชาดอย่างเห็นได้ชัด! นอกจากนี้ มู่ฟานยังเคยใช้พรแห่งตราประทับเทพกับธาตุสายฟ้าเพื่อเพิ่มพลังโจมตีพื้นฐานไปแล้ว ดังนั้นเวทระดับซูเปอร์ของธาตุสายฟ้าของเขาจะต้องรุนแรงอย่างบ้าคลั่งแน่นอน! ที่สำคัญที่สุดคือ มู่ฟานโหยหาเวทระดับซูเปอร์ของธาตุสายฟ้าอย่าง 'ตราประทับกฎเก้าสาย' มานานแล้ว นอกเหนือจากผลการพันธนาการเมื่อใช้ทวนสายฟ้าทั้งเก้าเล่มแล้ว เป้าหมายที่ติดอยู่ในเวทจะถูกสายฟ้าฟาดฟันอย่างต่อเนื่อง! มันอาจจะไม่เหมาะกับอสูรปีศาจที่มีจำนวนมหาศาล แต่มันเหมาะอย่างยิ่งสำหรับอสูรระดับผู้ปกครองที่มีขนาดใหญ่ยักษ์! สายฟ้า! ตัดสินใจได้แล้ว: เขาจะยกระดับธาตุสายฟ้าไปสู่ระดับซูเปอร์ก่อน! หลังจากตัดสินใจได้ มู่ฟานก็จดจ่อความสนใจไปที่ดาราจักรธาตุสายฟ้าของเขา เจ้าปลาหลีตัวน้อยอยู่กับมู่ฟานมาหลายปี และรู้ใจเจ้านายของมันเป็นอย่างดี มันเปิดวาล์วพลังงานทันที ปล่อยให้พลังงานมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่โลกแห่งจิตวิญญาณของมู่ฟาน “นี่มันเยอะมาก!” มู่ฟานตกใจ เจ้าปลาหลีตัวน้อยไปกินอะไรมาถึงได้มอบพลังงานให้เขามากขนาดนี้สำหรับการทะลวงระดับ? กระแสน้ำวนพลังงานมหาศาลพุ่งเข้าสู่โลกแห่งจิตวิญญาณของมู่ฟาน ดาราจักรสีม่วงดวงเล็กไม่มีพื้นที่พอที่จะบรรจุพลังงานทั้งหมดได้ กำแพงที่กักขังดาราจักรไว้สั่นสะเทือนอย่างหนักหลังจากถูกพลังงานกระแทกเข้าใส่ แท้จริงแล้ว กำแพงนั้นถูกกัดกร่อนจากการพยายามทะลวงระดับก่อนหน้านี้ของมู่ฟานมาบ้างแล้ว แต่มันแข็งแกร่งเกินไป มันแทบจะไม่ขยับเขยื้อนหากไม่ได้รับพลังงานเกินขีดจำกัด มันก็เหมือนกรงเหล็ก ในขณะที่พลังงานของดาราจักรเป็นเพียงตัวอ่อน แม้แต่จะทุบตัวเองจนแตกเป็นเสี่ยง กำแพงกรงก็แทบจะไม่ขยับ! จอมเวทระดับกลางอาจทะลวงผ่านไปสู่ระดับสูงได้ด้วยพรสวรรค์ ความมุ่งมั่น และพลังงานที่สะสมมาด้วยตัวเอง แต่พลังงานที่สะสมได้ด้วยตนเองนั้นยังไม่เพียงพอสำหรับการทะลวงไปสู่ระดับซูเปอร์ จอมเวทระดับซูเปอร์ทุกคนต่างพึ่งพาทรัพยากรธรรมชาติที่หายาก ดูดซับพลังงานนั้นเข้าสู่โลกแห่งจิตวิญญาณและใช้มันเพื่อทำลายกรงขัง! แหล่งพลังงานมหาศาลเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเข้ากับร่างกายของจอมเวทเสมอไป ดังนั้นจอมเวทระดับซูเปอร์แต่ละคนจึงมีวิธีในการบรรลุระดับซูเปอร์ของตนเอง ซึ่งจะส่งผลต่อเวทมนตร์ที่พวกเขาจะสามารถใช้ได้ในอนาคต กระบวนการนี้ไม่ได้เป็นไปตามโครงสร้างมาตรฐานของระดับต้นอีกต่อไป ผู้ที่มีความสามารถในการควบคุมธาตุได้ดีกว่าจะค้นหาเส้นทางเฉพาะของตนเองได้ง่ายขึ้น ธาตุไฟของมู่ฟานเป็นตัวอย่างที่ดี ธาตุไฟของเขาไม่ได้ถูกจำกัดอยู่แค่รูปแบบเวทพื้นฐาน ระดับกลาง และระดับสูงอีกต่อไป เพลิงพิโรธ, หมัดอัคคี และเพลิงเผาผลาญฟ้าของเขาสามารถเปลี่ยนรูปแบบได้ตามขีดความสามารถของธาตุไฟของเขา ความหลากหลายเล็กน้อยที่จอมเวทระดับสูงทำได้นั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เฉพาะผู้ที่อยู่ในระดับซูเปอร์เท่านั้นที่สามารถปรับแต่งเวทมนตร์ของตนได้ตามต้องการ! —— คืนนั้นเงียบสงบและมีดวงดาวเบาบาง ไม่มีเมฆหลากสีสัน ไม่มีระลอกพลังงานมหาศาลระเบิดออกมาจากห้องในเมืองเล็กๆ แห่งนั้นเพื่อแจ้งเตือนเหล่าผู้มีพรสวรรค์ในละแวกนั้น ไม่มีแม้แต่เอฟเฟกต์พิเศษเหมือนเวลาที่ค่า HP และ MP ของผู้เล่นฟื้นฟูจนเต็มหลังจากเลเวลอัป... เศษซากของกำแพงกระจายไปทั่วดาราจักรที่กว้างใหญ่ นอกเหนือจากแววตาที่ลุ่มลึกและโล่งใจในใจของมู่ฟานแล้ว การทะลวงระดับนี้ไม่ได้ทำให้แม้แต่ใบหญ้าหรือต้นไม้ต้องตื่นตระหนก ยุงที่ใจกล้ายังคงบินวนรอบหัวของมู่ฟานขณะดิ้นรนตัดสินใจว่าจะดูดเลือดจากหน้าผากหรือลำคอของเขาดี พวกมันไม่รู้เลยว่าชายที่พวกมันกำลังเผชิญหน้าอยู่นั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด เพียะ! เพียะ! เพียะ! ในที่สุด มู่ฟานก็ฉีกยิ้มพร้อมกับตบยุงเหล่านั้นด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ “ฟู่~!” มู่ฟานแบมือออกและเป่ายุงที่ตายแล้วทิ้งไป เขามีสีหน้าที่สงบนิ่ง ในขณะที่ดวงตาของเขาสะท้อนความหยิ่งผยองของผู้ที่เหนือกว่า ชีวิตเล็กๆ ที่น่าสมเพชเช่นนั้นจบสิ้นลงอย่างง่ายดาย... ปกติแล้ว เขาคงจะดีใจที่ได้เล่นสนุกกับร่างของยุงที่เขาฆ่าด้วยมือตัวเองอยู่สักพัก และสบถสาปแช่งสองสามคำก่อนที่จะกำจัดพวกมันทิ้ง แต่ตอนนี้เขาเป็นจอมเวทระดับซูเปอร์แล้ว กรอบความคิดของเขาได้ยกระดับขึ้น มันไม่จำเป็นต้องมาใส่ใจกับสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำเหล่านี้อีกต่อไป! —— —— “ข้าไม่เมา ข้าไม่เมา ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า!” จ้าวหม่านเหยียนโบกมือไปมาที่หน้าบาร์ เขายืนกรานที่จะไม่ยอมให้จางเสี่ยวโหวประคองเขา “พี่จ้าว ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้เมา แต่ข้าก็ไม่อยากจะขายหน้าเหมือนกัน ท่านจะเดินดีๆ หรือจะเลิกบอกคนอื่นว่าท่านเป็นพี่ชายข้า ข้ายังเป็นคนรับผิดชอบที่นี่อยู่นะ” จางเสี่ยวโหวตอบ “มันไม่เห็นจะหนักหนาอะไรเลย!” จ้าวหม่านเหยียนตอบขณะพยายามพยุงตัวขึ้นยืน เขาปัดฝุ่นที่เสื้อแล้วพูดว่า “อะ...แน่นอนว่าเจ้าเป็นพี่ชายข้า ข้าจะบอกทุกคนที่นี่ให้รู้... และเพราะอย่างนั้น ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่คลานกลับไป ข้าจะเชิดคางขึ้นและเดินอย่างองอาจเหมือนทหาร... เป็นไงล่ะ!?”