ตอนที่ 2048: บาปที่มิอาจอภัย โม่ฟานรู้สึกกระวนกระวายใจ ทำไมพวกอันเดดถึงไม่ยอมให้เบอร์โทรศัพท์หรืออะไรทำนองนั้นกับเขาบ้างนะ? ทำไมเขาต้องใช้วิธีสื่อสารแบบโบราณคร่ำครึกับพวกนั้นด้วย? กว่าที่เขาจะเดินทางไปถึงเมืองหลวงโบราณและรอให้ราชินีแห่งปรโลกส่งข่าวต่อไปยังยมโลกได้ เจ้าพวกผู้พิพากษาใจโฉดเหล่านั้นคงขังฉินอวี่เอ๋อร์ไว้เรียบร้อยแล้ว! “โอ้ ได้สิ ข้าจะแจ้งให้ฝ่าบาททรงทราบ!” ราชินีแห่งปรโลกหุบยิ้มทันที ก่อนจะอันตรธานหายกลับเข้าไปในแผ่นป้ายวิญญาณอย่างรวดเร็ว โม่ฟานไม่รู้ว่าตนจะทำอะไรได้อีก นอกจากทางเลือกเดียวคือต้องแจ้งให้จั้นคงรับรู้ หวังว่าเส้าเจิ้งจะสามารถถ่วงเวลาพวกผู้พิพากษาเอาไว้ได้ เพื่อไม่ให้พวกมันไปถึงนครศักดิ์สิทธิ์แห่งยุโรปเร็วเกินไป “ข้าแจ้งฝ่าบาทแล้ว!” ราชินีแห่งปรโลกกลับออกมาทันทีโดยที่เขายังไม่ทันได้จากไป เสียงของนางทำให้โม่ฟานประหลาดใจ “เขาว่าอย่างไรบ้าง?” โม่ฟานถาม “ข้าไม่รู้...” “เจ้าหมายความว่าไงที่บอกว่าไม่รู้?” “ข้าทำได้เพียงส่งข้อความไปให้เท่านั้น ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขาทำหน้ายังไง? ผู้หญิงที่เจ้าพูดถึงเป็นแค่คนในอดีตสมัยที่เขายังมีชีวิตอยู่ บางทีฝ่าบาทอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับนางแล้วก็ได้ ตอนนี้พวกเรากำลังจะเอาชนะเจ้าพวกสวะในอียิปต์ ฝ่าบาทกำลังจะพิชิตยมโลกในเร็วๆ นี้ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องมาทำเรื่องใหญ่โตเพราะผู้หญิงคนเดียว อีกอย่างพวกเราก็ไม่อยากมีเรื่องกับศาลพิพากษานอกรีตหรอกนะ” ราชินีแห่งปรโลกกล่าว “นั่นเป็นแค่สิ่งที่เจ้าคิดฝ่ายเดียวใช่ไหม? ราชินีแห่งปรโลก เลิกพยายามเอาชนะใจฝ่าบาทของเจ้าเถอะ เขาไม่มีวันยอมรับเจ้าหรอก” โม่ฟานกล่าว “ไร้สาระ ข้าน่ะงามล่มเมืองมาแต่กำเนิด ตอนที่ข้าตายดวงดาวร่วงหล่นดอกไม้ยังต้องเหี่ยวเฉา ฉินอวี่เอ๋อร์นั่นจะเอาอะไรมาเทียบกับข้า? บรรพบุรุษของเจ้ายังเคยตกตะลึงในความงามของข้าตอนที่ข้ายังเป็นจักรพรรดินี!” ราชินีแห่งปรโลกกล่าวอย่างถือดี “จักรพรรดินีอะไรกัน? เจ้าจะบอกว่าเจ้าคือจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์ถังงั้นรึ? น่าขันสิ้นดี ข้าเห็นแผ่นป้ายวิญญาณของเจ้าแล้ว...” โม่ฟานกล่าว “ใครบอกเจ้าว่าในอดีตมีจักรพรรดินีเพียงคนเดียว? เจ้าเชื่อในบันทึกประวัติศาสตร์พวกนั้นจริงๆ รึ?” ราชินีแห่งปรโลกแยกเขี้ยวใส่ “เลิกเล่นได้แล้ว รีบบอกมาว่าจั้นคงวางแผนอะไรอยู่” โม่ฟานเค้นถาม “เขาจะทำอะไรได้อีก? เหอะ ข้าล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเจ้าถึงต้องไปบอกฝ่าบาทเรื่องนั้นด้วย มันมีแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้เขาเปล่าๆ เจ้าคิดจริงๆ รึว่าศาลพิพากษานอกรีตพยายามจะกำจัดฉินอวี่เอ๋อร์เพราะนางเป็นพวกนอกรีต? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทำไมพวกมันไม่ฆ่านางทิ้งทันทีล่ะ? ทำไมต้องลำบากพานางกลับไปที่นครศักดิ์สิทธิ์แห่งยุโรป? พวกมนุษย์อย่างพวกเจ้านี่ใช้สมองคิดบ้างไม่ได้รึไง?” ราชินีแห่งปรโลกตวาดใส่เขา ใจของโม่ฟานร่วงหล่นลงไปตาตุ่มเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ปกติศาลพิพากษานอกรีตมักจะประหารชีวิตเป้าหมายทิ้งในทันที หากพวกมันใช้เวทมนตร์ต้องห้ามกับฉินอวี่เอ๋อร์ นางคงตายไปนานแล้ว แต่นี่พวกมันกลับยอมทำทุกอย่างเพื่อพาฉินอวี่เอ๋อร์กลับไปยังนครศักดิ์สิทธิ์... “แต่พวกมันรู้ได้อย่างไรว่าจั้นคงคือราชาแห่งอันเดด?” โม่ฟานรู้สึกสับสน “โม่ฟาน ถ้าโลกนี้มันง่ายขนาดนั้น สงครามคงไม่เกิดขึ้นบ่อยๆ ในอดีตหรอกนะ” ราชินีแห่งปรโลกสั่งสอนเขา “เจ้ากำลังจะบอกข้าว่าศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์และศาลพิพากษานอกรีตสมคบคิดกับสันตะสำนักดำงั้นรึ?” โม่ฟานกล่าว มีเพียงสมาชิกของสันตะสำนักดำเท่านั้นที่รู้ว่าจั้นคงกลายเป็นจักรพรรดิฉิน หานจี, ยอดนายพรานเสี่ยว, จูเหมิง และคนอื่นๆ ไม่มีทางบอกความลับนั้นกับใครแน่นอน “ทำไมพวกนั้นต้องสมคบกับสันตะสำนักดำ? พวกเขาจะยอมทิ้งอำนาจและชื่อเสียงไปสมคบคิดกับสันตะสำนักดำเพื่ออะไร? แต่มันก็เป็นไปได้ว่าสมาชิกของสันตะสำนักดำอาจกำลังให้ความช่วยเหลือพวกนั้นอยู่ การถอนรากถอนโคนสันตะสำนักดำไม่ใช่เรื่องผิดหน้าที่ ดังนั้นการแลกเปลี่ยนข้อมูลก็ถือว่าไม่ได้ทำผิดกฎอะไร” ราชินีแห่งปรโลกเตือน สันตะสำนักดำกำลังแลกเปลี่ยนข้อมูลกับศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์และศาลพิพากษานอกรีตงั้นหรือ? “คูฟูไม่ถูกกำจัดง่ายๆ หรอก ตอนนี้พวกเรากำลังกดดันมันอย่างหนักในยมโลก เจ้าคิดว่ามันจะไม่ทำเรื่องสกปรกในโลกมนุษย์เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจพวกเรางั้นรึ?” ราชินีแห่งปรโลกกระตุ้นเตือน “แล้วใครกันที่เป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง?” โม่ฟานถาม “(ถอนหายใจ) ทำไมเจ้าถึงไม่เข้าใจนะ? ไม่มีใครสมคบคิดอะไรทั้งนั้น แต่มันเป็นความจริงที่ว่าการมีอยู่ของฝ่าบาทเป็นภัยคุกคามต่อระบบของพวกมัน! ยมโลก, สมาคมเวทมนตร์, วิหารพาร์เธนอน, ประเทศต่างๆ และกลุ่มพันธมิตรทั้งหลาย... เมื่อใดก็ตามที่พวกมันถูกบุคคลหรือองค์กรใดคุกคาม แม้แต่สันตะสำนักดำและศาลพิพากษานอกรีตก็ยังสามารถร่วมมือกันชั่วคราวได้ เจ้าลืมไปแล้วรึไงว่าพ่อตาของเจ้าตายได้อย่างไร?” ราชินีแห่งปรโลกเตือนเขา “พ่อตาของข้ายังมีชีวิตอยู่ อ้อ ข้านึกว่าเจ้าหมายถึงมู่จัวหยุน ข้าก็หวังว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานหรอกนะ... เจ้ากำลังพูดถึงเหวินไท่ใช่ไหม?” โม่ฟานถามหลังจากนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ? เขาเป็นพวกนอกรีตหรือ? เขาทำอะไรที่อุกอาจหรือ? นอกจากความเก่งกาจและโดดเด่นเกินไปจนไปขวางทางไม่ให้ใครหลายคนบรรลุเป้าหมาย เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย! ศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์เป็นคนจัดการเขา และเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แค่พวกมันเท่านั้น ศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์แค่เป็นผู้นำหน้า พวกที่อยากให้เขาตายก็แค่ไหลตามน้ำไป โดยที่ไม่มีองค์กรไหนกล้าออกมาคัดค้าน ไม่สำคัญว่าเจ้าจะเป็นคนดีหรือคนเลว พวกมันก็จะส่งเจ้าไปลงนรกอยู่ดี! เจ้าคิดรึว่าอิซาชาที่ล้มเหลวในการได้รับการยอมรับจากวิญญาณแห่งวิหารพาร์เธนอนจะสามารถชิงตำแหน่งนักบุญหญิงได้? นางก็แค่ฉวยโอกาสจากที่คนอื่นมีเป้าหมายเดียวกันกับนางเท่านั้นเอง” ราชินีแห่งปรโลกสั่งสอนเขาอย่างใจเย็น โม่ฟานมองราชินีแห่งปรโลกด้วยความสงสัย เขาไม่นึกว่านางจะรู้เรื่องราวทางโลกมากมายขนาดนี้ ในเมื่อนางเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในแผ่นป้ายวิญญาณและหัวเราะเยาะคนที่มาจุดธูปไหว้ให้ทุกวัน ในวิหารแห่งนี้มีคอมพิวเตอร์ที่เจาะผ่านไฟร์วอลล์แห่งประเทศจีนได้หรืออย่างไร? “เอาล่ะ สรุปคือมันเป็นการสมคบคิดต่อต้านบอสจั้นคง ศาลพิพากษานอกรีตมองว่าเขาเป็นภัยคุกคาม คูฟูใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ และสันตะสำนักดำเป็นผู้ให้ข้อมูล...” โม่ฟานสรุปสิ่งที่เพิ่งได้เรียนรู้ “เจ้าก็นับประเทศของเจ้าเข้าไปด้วยได้เลย ไม่ใช่ทุกคนที่อยากให้ท่านเส้าเจิ้งมีอำนาจล้นมือหรอกนะ แม้เจ้าจะทำได้ดีในการคลี่คลายวิกฤตที่เมืองหลวงโบราณ แต่ทุกคนรู้ดีว่าเจ้าอยู่ฝ่ายเส้าเจิ้ง ตอนนี้เส้าเจิ้งเป็นผู้ดูแลทั้งการป้องกันภายในแผ่นดินและชายฝั่ง เขากำลังขวางทางหลายๆ คนไม่ให้บรรลุเป้าหมาย และทำให้สภาคนอื่นๆ ดูไร้ค่า ดังนั้นการกำจัดราชาแห่งอันเดดจึงเป็นการโจมตีเส้าเจิ้งโดยตรง เขาก็คงต้องสละอำนาจทิ้ง เพราะไม่สามารถดูแลทั้งภายในแผ่นดินและชายฝั่งได้ด้วยตัวคนเดียว” ราชินีแห่งปรโลกวิเคราะห์ให้เขาฟัง ใจของโม่ฟานสั่นสะท้าน “เป็นเรื่องจริงงั้นรึ?” โม่ฟานถามเสียงแผ่ว พวกเขาทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อช่วยให้เมืองหลวงโบราณอยู่รอด พวกเขายังเป็นผู้นำกองทัพอันเดดที่ไม่ยอมสงบศึกซึ่งเป็นภัยคุกคามประเทศมาโดยตลอดให้เข้าไปในยมโลก เพื่อยับยั้งพวกอันเดดในอียิปต์ที่พยายามจะรุกรานผืนแผ่นดินของพวกเขา หากท่านเส้าเจิ้งคือผู้พิทักษ์ของประเทศ หัวหน้าผู้ฝึกสอนจั้นคงก็คือผู้บัญชาการกองทัพอันเดดในยมโลก! แม้ว่าการรุกรานจากปิรามิดในเป่ยเจียงจะไม่ได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน แต่หากปราศจากการอุทิศตนของหัวหน้าผู้ฝึกสอนจั้นคง ทางเหนือของประเทศคงกลายเป็นนรกไปแล้วป่านนี้ แล้วจะมีผู้คนสักกี่คนที่สามารถอาศัยอยู่ในเมืองของตนได้อย่างสงบสุขในตอนนี้? แต่ถึงกระนั้น ผู้มีอำนาจบางคนในประเทศของเขากลับหวังที่จะทำลายสันติภาพเสียเองงั้นหรือ? คนพวกนั้นมันบาปหนาเกินกว่าจะให้อภัย!