บทที่ 2054: บัตรนักศึกษา ในนครศักดิ์สิทธิ์มีจุดตรวจอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทุกคนต้องผ่านกระบวนการตรวจสอบตัวตนที่เข้มงวด โชคยังดีที่ทีมชาติได้จัดการดูแลมู่ฟานและมู่หนิงเสวี่ยเป็นอย่างดี ทั้งสถาบันเป่ยหลูและมหาวิทยาลัยจักรวรรดิได้มอบตัวตนปลอมต่าง ๆ ให้พวกเขา เพื่อให้พวกเขาสามารถเคลื่อนไหวเข้าออกประเทศได้อย่างอิสระโดยไม่ตกเป็นเป้าหมายของผู้ไม่หวังดี “พวกคุณเป็นนักศึกษาหรือเปล่า?” เจ้าของโรงแรมถาม “ใช่ครับ เธอมาจากสถาบันอัลป์ ส่วนพวกเราสองคนมาจากมหาวิทยาลัยในจีน นี่ครับบัตรนักศึกษาของเรา!” มู่ฟานยื่นบัตรประจำตัวส่งให้ เจ้าของโรงแรมยังดูหนุ่มแต่กลับหัวล้านเสียแล้ว ทำให้เขาดูมีอายุมากกว่าความเป็นจริงไปมาก เขาเอาแต่จ้องมองหญิงงามทั้งสองคนที่มากับมู่ฟานตั้งแต่พวกเขาก้าวเข้ามา หลี่อวี้เอ๋อโดดเด่นด้วยรูปลักษณ์ที่ดูบริสุทธิ์และไร้เดียงสา ในขณะที่ความงามของมู่หนิงเสวี่ยนั้นอยู่ในระดับหายนะ ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนก็มักจะดึงดูดสายตาผู้คนเสมอ หลังจากได้ห้องพักแล้ว เจ้าของโรงแรมเตือนมู่ฟานว่าเจ้าหน้าที่ของนครศักดิ์สิทธิ์จะมาตรวจก่อนมืดค่ำ ดังนั้นไม่ว่าพวกเขาจะกำลังทำอะไรอยู่ก็ต้องเปิดประตูให้ “นี่หมายความว่าเราต้องรอจนมืดก่อนถึงจะทำอะไรได้ใช่ไหม?” มู่ฟานเลิกคิ้วถาม “ใช่ แต่ถ้าทำเร็วๆ ในตอนกลางวันก็ไม่มีปัญหาหรอก” เจ้าของโรงแรมแสยะยิ้ม เขาแอบเหล่มองเอวของมู่หนิงเสวี่ยขณะที่เธอกำลังเดินขึ้นชั้นบน “บ้าเอ๊ย เห็นได้ชัดเลยว่าที่หัวล้านก็เพราะตอนหนุ่มๆ ปล่อยตัวปล่อยใจมากไปน่ะสิ ดูแนวผมของฉันนี่สิ หลักฐานชัดเจนว่าฉันยังฟิตปั๋ง!” มู่ฟานโต้กลับ “(แค่กๆ) ผมเพิ่งอายุยี่สิบห้า และยังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์อยู่เลย พี่ชาย พี่เล่นควงมาพร้อมกันสองคนแบบนี้ นับว่าเป็นแบบอย่างที่ดีให้พวกเราชาวเอเชียจริงๆ... พี่คงรวยมากสินะ?” เจ้าของโรงแรมตอบกลับอย่างหน้าไม่อาย “คุยกับนายนี่มันยากจริงๆ!” มู่ฟานหันหลังเดินจากไปหลังจากจ่ายเงิน ชายคนนี้สมควรต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิตแล้ว เขาไม่รู้เลยหรือไงว่าการมีบุคลิกภาพที่มีเสน่ห์น่ะสำคัญกว่าเยอะ! “เดี๋ยวๆ รอก่อน มีบางอย่างที่อยากจะบอก!” เจ้าของโรงแรมรั้งมู่ฟานไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เอาเป็นว่าถ้าอยากเดินเหินในนครศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างอิสระโดยไม่ถูกพวกเขาหยุดถามทุกชั่วโมงล่ะก็ พี่ควรหาคนยุโรปมาด้วยสักคน ยิ่งเป็นคนอิตาลีได้ยิ่งดี” “ทำไมล่ะ?” มู่ฟานงง “ที่นครศักดิ์สิทธิ์มีการแบ่งแยกเชื้อชาติด้วยเหรอ?” “นครศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้แบ่งแยกใครหรอก แต่พี่ก็น่าจะรู้นะว่ามีพวกชอบหาเรื่องอยู่ตลอด พวกที่จุดตรวจน่ะอคติจะตาย ถ้าเห็นกลุ่มคนต่างชาติก็จะถามจี้ไม่หยุดจนกว่าจะยอมบอกแม้กระทั่งสัดส่วนร่างกาย เพราะงั้นผมเลยมีบริการให้เช่าสาวผมน้ำตาลหรือสาวผมบลอนด์ตาสีฟ้า ราคาไม่แพงหรอก แค่วันละพันเท่านั้น” เจ้าของโรงแรมเสนอ “นี่จะปล้นกันหรือไง? ต่อให้เป็นทรีซัมกับสาวๆ ยูเครนยังราคาถูกกว่านี้เลย!” มู่ฟานตะคอกใส่ “พี่ชาย พี่คุ้นเคยกับราคาตลาดสินะ แต่ราคาผมถือว่าสมเหตุสมผลที่สุดในเมืองนี้แล้ว ไม่เป็นไรหรอก ลองใช้บริการสักวัน แล้วพี่จะกลับมาหาผมเอง” เจ้าของโรงแรมกล่าว “ไม่จำเป็นหรอก ฉันมีตัวเลือกของฉันอยู่แล้ว ฉันเดาว่าในเมืองนี้คงไม่มีการแบ่งแยกหรอก มีแต่นายนี่แหละที่พยายามรีดไถคนของตัวเอง!” มู่ฟานกล่าว “แหะๆ พูดแบบนี้ก็ใจร้ายกับผมเกินไปหน่อยนะ!” — มู่ฟานไม่คิดจะเสียเงินหนึ่งพันยูโรทุกวันหรอกนะ นั่นมันหนึ่งพันยูโรเชียวนะ ไม่ใช่เงินหยวน! แค่เงินจำนวนนี้ในบ้านเกิดเขาก็เลี้ยงดูเมียน้อยได้อย่างสบายๆ แล้ว ทำไมต้องมาจ้างไกด์จมูกโด่งขี้งกด้วย? มู่ฟานเรียกอาปาสออกมาหลังจากเดินไปที่หลังโรงแรม อาปาสคอยเซ้าซี้จะให้ออกมาตั้งแต่พวกเขาเข้าเมือง แต่มู่ฟานไม่ยอมตกลง เพราะถ้าพาหญิงงามมาด้วยถึงสามคน มันจะดึงดูดสายตาเกินไป อาปาสไม่เพียงแต่มีรูปลักษณ์เหมือนชาวตะวันตก เธอยังดูเหมือนสาวฮอตตามตำนานยุโรปเป๊ะๆ แม้เธอจะตกอับจนกลายเป็นเมดูซ่าชั่วร้ายไปแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อความงดงามเย้ายวนของเธอเลยแม้แต่น้อย! ตำนานกล่าวว่าเสน่ห์ของเมดูซ่านั้นทัดเทียมกับเทพีอาธีนา และอาปาสก็เป็นลูกสาวของเมดูซ่าตนแรก เธอสืบทอดความงามของแม่มาได้อย่างสมบูรณ์แบบ “แน่ใจนะว่าไม่มีปัญหา?” มู่ฟานถามอาปาสอย่างจริงจัง “ฉันเอาชีวิตเป็นประกัน” อาปาสยกมือขึ้น อาปาสถือเป็นสิ่งมีชีวิตระดับปีศาจ 'ดวงตาทองคำ' ของนครศักดิ์สิทธิ์นั้นเทียบได้กับดวงตาที่มองทะลุปรุโปร่งของหงอคง ซึ่งสามารถมองทะลุการปลอมแปลงทุกรูปแบบได้ ทว่าดวงตาของเมดูซ่านั้นแข็งแกร่งที่สุดในเรื่องของการหลอกลวง ดวงตาทองคำไม่มีทางมองสายเลือดของอาปาสออกหรอก! “เข้าไปเช็กอินก่อน ใช้ตัวตนของเธอที่สถาบันเป่ยหลูซะ” มู่ฟานสั่ง “อื้อ เป็นนักศึกษาฝึกงานนะ!” อาปาสดีใจมาก เธอชอบสถานะนักศึกษาฝึกงานของตัวเอง เธอชอบแวะไปที่สถาบันเป่ยหลูทุกครั้งที่ว่าง แล้วใช้ความสวยของเธอทำให้พวกผู้หญิงที่นั่นอิจฉา จากนั้นก็ตบหน้าพวกที่มาหาเรื่องด้วยการใช้พลังเวทอันทรงพลังของเธอ เธอไม่เคยเบื่อที่จะทำแบบนั้นเลย! มู่ฟานเดินกลับไปหาเจ้าของโรงแรมหัวล้าน “นี่คือ... ลูกพี่ลูกน้องของฉัน หาห้องให้เธอด้วยห้องหนึ่ง” อาปาสชอบคล้องแขนมู่ฟาน แม้ในใจจะอยากให้เขาตายอย่างทรมานแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็ต้องรักษาบทบาทเด็กสาวข้างบ้านต่อหน้าคนนอก เจ้าของโรงแรมเพิ่งเห็นฉากใกล้ชิดระหว่างมู่ฟานกับมู่หนิงเสวี่ยไปหยกๆ แต่พริบตาเดียวมู่ฟานก็กลับมาพร้อมกับสาววัยรุ่นสุดสวยอีกคนแถมยังเป็นชาวตะวันตกอีกต่างหาก เขาอยากจะฆ่าตัวตายให้รู้แล้วรู้รอด เขาจบเห่แล้ว คืนนี้เขาอาจจะสูญเสียเส้นผมที่เหลืออยู่ไปจากความเศร้าโศกเสียใจ! “เธอ... เธอเป็นนักศึกษาด้วยเหรอ?” เจ้าของโรงแรมถามพลางกลั้นน้ำตา “อื้อ นี่บัตรนักศึกษาของเธอ” มู่ฟานตอบ “ทำไมเมื่อกี้ไม่เข้ามาเช็กอินพร้อมกับพวกคุณล่ะ?” เจ้าของโรงแรมประท้วง “เธอเดินเล่นแถวนี้อยู่เมื่อกี้” มู่ฟานตอบ “พี่ชายจ๋า เมื่อกี้หนูเพิ่งซื้อกระโปรงสั้นแบบบ้านทุ่งมา พี่จะดูหน่อยไหมคะว่าใส่แล้วเป็นยังไง?” อาปาสอ้อนเก่งเป็นทุนเดิม เธอเอาขาสวยๆ ที่สวมถุงน่องมาชิดกันแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าพลางอิงแอบไปกับแขนของมู่ฟาน ท่าทางทำปากจู๋นั้นทำให้ชายวัยสามสิบกว่าที่แพ้ทางสาวน้อยคนนี้ถึงกับไปไม่เป็น “พวกคุณ... พวกคุณไปที่ห้องพักได้แล้ว!” เจ้าของโรงแรมเอามือปิดจมูก เขารู้สึกเหมือนเลือดกำลังจะไหล มู่ฟานพาอาปาสไปที่ห้อง การเช็กอินที่โรงแรมทุกแห่งทำหน้าที่เป็นจุดตรวจไปด้วย มู่ฟานไม่สามารถทำให้เจ้าของโรงแรมสงสัยได้ ไม่งั้นเขาอาจจะรายงานเรื่องของพวกเขากับเจ้าหน้าที่ หลายคนมีตัวตนปลอมหลายอย่างจึงไม่ง่ายที่จะหาตัวพวกเขาเมื่อปะปนอยู่ในฝูงชน แต่หากพวกเขาไปดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่เข้า ตัวตนจริงก็จะถูกเปิดโปง มู่ฟานไม่ต้องการให้ใครมาสงสัยในตอนนี้