บทที่ 2055: พี่สาวของอาปาส “ตาแก่หัวล้านนั่นระแวงพวกเราหรือเปล่า?” มู่ฟานถามอาปาสขณะกำลังเดินขึ้นบันได “เขากำลังสาปแช่งให้เจ้าเป็นนกเขาไม่ขันอยู่น่ะสิ แถมเขายังจินตนาการอยู่ด้วยว่าถ้าพี่สาวมู่หนิงเสวี่ยกับข้ายืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาจะเลือกใครดี” อาปาสตอบกลับ “ลามกสิ้นดี...” มู่ฟานแค่นเสียง “แล้วเจ้าล่ะ?” อาปาสยิ้มพลางปลดปล่อยเสน่ห์อันเย้ายวนออกมาเต็มที่ มู่ฟานรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังอยู่ในกระท่อมหลากสีสันที่มีปีศาจงูในร่างมนุษย์กำลังนัวเนียอยู่กับร่างกายของเขา “ข้าก็ต้องเลือกมู่หนิงเสวี่ยอยู่แล้ว ข้าชอบผู้หญิงที่โตเต็มวัยมากกว่า” มู่ฟานตอบโดยไม่ลังเล “งั้นรึ? แล้วทำไมถึงต่างจากจินตนาการที่ข้าเห็นในหัวของเจ้าล่ะ? อืม... ข้าก็ชอบความตื่นเต้นที่เจ้าโหยหาเหมือนกันนะ ตราบใดที่เจ้าสามารถโน้มน้าวใจพี่สาวมู่ได้...” อาปาสขยับใบหน้าเข้าไปใกล้หูของมู่ฟานแล้วกระซิบ มู่ฟานสัมผัสได้ถึงความชื้นจากลมหายใจอันร้อนผ่าวของนาง กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างของมู่ฟานก่อนจะไปรวมตัวกันอยู่ที่จุดหนึ่ง “แค่กๆ พอได้แล้ว เรามาที่นี่เพื่อทำธุระสำคัญ หยุดกอดข้าได้แล้ว ถ้ามู่หนิงเสวี่ยเห็นเข้ามันจะแย่เอา!” มู่ฟานรีบสั่ง “ข้าอยากเดินเล่นคนเดียว” อาปาสร้องบอก “ฝันไปเถอะ” มู่ฟานตอบ “งั้นข้าก็จะกอดเจ้าต่อไป ข้าก็กอดเจ้าแบบนี้มาตลอดก่อนที่พวกเจ้าสองคนจะเป็นแฟนกัน ทำไมตอนนี้ข้าจะทำไม่ได้ล่ะ?” อาปาสบ่นอุบ “ไปเถอะ แต่เจ้าต้องกลับมาที่นี่ทันทีที่ข้าเรียก!” มู่ฟานไม่มีทางเลือก “อืม ข้ารู้ว่านายท่านของข้าดีที่สุด!” อาปาสเขย่งเท้าขึ้น นางจงใจรอจนมู่หนิงเสวี่ยเลี้ยวพ้นมุมไปแล้วถึงค่อยหอมแก้มมู่ฟาน จากนั้นนางก็หน้าแดงแล้ววิ่งหนีไป ราวกับว่านางจงใจให้มู่หนิงเสวี่ยเห็นเข้า ดวงตาของมู่ฟานเบิกกว้าง ในท้ายที่สุดอาปาสก็ยังเล่นงานเขาจนได้! มู่หนิงเสวี่ยเดินเข้ามาหาเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มู่ฟานมองนาง ใบหน้าของนางยังคงเย็นชาและไร้อารมณ์เสมอไม่ว่านางจะโกรธหรือไม่ มู่ฟานอดรู้สึกไม่ได้ว่าคงไม่มีประโยชน์ที่จะอธิบายอะไร แถมเขายังเป็นฝ่ายผิดเต็มประตูเสียด้วย! “นางทำไปเพราะตั้งใจน่ะ อย่าไปใส่ใจเลย” มู่ฟานพูดอย่างเก้อเขินพลางเกาหัว “ข้ารู้” มู่หนิงเสวี่ยตอบอย่างใจเย็น สมกับเป็นภรรยาหลวงของเขาจริงๆ นางไม่สนใจเรื่องการต่อสู้และเล่ห์เหลี่ยมของบรรดาเมียน้อยเลย มู่ฟานถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาทำท่าจะเดินตามมู่หนิงเสวี่ยเข้าไปในห้องเพื่อวางแผนลอบเข้าไปในที่พักของเจ้าหน้าที่ระดับสูง แต่ประตูห้องกลับกระแทกปิดใส่หน้าเขาจังๆ ทันทีที่มู่หนิงเสวี่ยเดินเข้าไป! “เวรเอ๊ย!” มู่ฟานเกือบจะเอาดั้งจมูกกระแทกประตูเข้าให้แล้ว! — ดวงตาของเจ้าของร้านเป็นประกายเมื่อเห็นอาปาสเดินลงมา หลังจากลังเลอยู่นาน เขาก็ตัดสินใจเลือกอาปาส เขาเริ่มมีความคิดฟุ้งซ่านเกี่ยวกับสาวงามชาวตะวันตกหลังจากอาศัยอยู่ในยุโรปมานาน “แม่นางผู้สูงส่ง หากท่านต้องการไกด์... ข้ายินดีรับใช้ท่านฟรีๆ เลยขอรับ” เจ้าของร้านเสนอตัว “ไม่จำเป็นหรอก ขอบคุณที่เลือกทางเลือกที่ฉลาดนะ” อาปาสหัวเราะคิกคัก เจ้าของร้านถึงกับตะลึง สาวน้อยยั่วยวนคนนั้นจากไปแล้ว แม้เสียงหัวเราะของนางจะยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขาก็ตาม... ไม่ใช่ว่าความงามทุกคนจะเป็นประเภทที่ทำให้ผู้คนตาพร่ามัวและเกิดปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรงทันที คนส่วนใหญ่อาจจะแค่เหลือบมองผ่านๆ แล้วทิ้งความประทับใจดีๆ ไว้ในใจ แต่ทว่าพวกเขากลับจะหวนนึกถึงความสวยงามของคนคนนั้นซ้ำไปซ้ำมาในวัน เดือน หรือแม้แต่ปีถัดๆ มา ยิ่งนึกถึงมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งจมดิ่งลึกมากเท่านั้น จนกระทั่งสูญเสียตัวตนไปในที่สุด อาปาสเป็นความงามประเภทที่สองอย่างเห็นได้ชัด! — อาปาสเดินออกจากโรงแรมซึ่งอยู่ใกล้กับที่พักศักดิ์สิทธิ์ นางเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันซับซ้อนอย่างชำนาญ นางหยุดลงหน้าร้านขายวิกผมและเครื่องสำอางที่ประณีต เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านดังขึ้นเมื่อนางก้าวเข้าไปข้างใน นักท่องเที่ยวหญิงสองสามคนกำลังเลือกซื้อของอยู่ในร้าน เจ้าของร้านหญิงนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ใบหน้าแต่งหนาเตอะพร้อมรอยยิ้มจอมปลอม นางคอยจับจ้องมองเหล่าลูกค้าที่กำลังเลือกดูสินค้า ราวกับว่าลูกค้าพวกนั้นคือสินค้าที่รอการขายจริงๆ เจ้าของร้านหันความสนใจมาที่อาปาสทันทีที่นางก้าวเข้ามา ดวงตาที่ดูสงบแต่แฝงไปด้วยความรุกรานเริ่มเป็นประกายราวกับเพิ่งพบเหยื่อที่ถูกใจ “โอ้โห เจ้าเป็นลูกค้าที่หายากที่สุดในรอบห้าสิบปีของข้าเลยนะเนี่ย เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้ามีร้านอยู่ที่นี่? เจ้ามองหาอะไรอยู่รึเปล่า? แต่นั่นก็ไม่มีเหตุผลเลยนะ ของที่ข้าขายมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เจ้ามีในตัว เจ้าพอจะรู้บ้างไหมว่าข้าอยากจะช่วงชิงร่างของเจ้ามาเป็นของตัวเองมากแค่ไหน ทุกคนในนครศักดิ์สิทธิ์จะต้องอิจฉาข้า และผู้ชายทุกคนจะต้องสยบแทบเท้าข้า!” ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยความปิติ “เจ้าทำเรื่องพรรค์นี้มาหลายร้อยปีแล้ว เป็นเรื่องยากที่จะไม่รู้ว่าร้านของเจ้าอยู่ที่ไหน” อาปาสไม่ได้แสดงท่าทางใสซื่อร่าเริงเหมือนอย่างเคย ใบหน้าของนางแข็งกระด้างและเย็นชา “หึหึ เจ้าคุ้นเคยกับธุรกิจของพี่สาวเจ้าดีจริงๆ มานี่สิ ช่วยข้าเลือกหน่อย ซิ... แม่สาวเสื้อฟ้าคนนั้น ข้าชอบแววตาที่ดูไร้เดียงสาของนางจัง แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่สาวผมบลอนด์... แล้วคนข้างหลังนั่นอีกล่ะ ขานางเรียวยาวเชียว ข้าคงใช้ชุดว่ายน้ำล่อผู้ชายได้เยอะแน่ๆ” หญิงสาวคนนั้นยิ้มจนตาปิด “เจ้าลองไปเที่ยวเกาหลีดูสิ เจ้าอาจจะเจอสิ่งที่ถูกใจกว่าที่นั่น แถมยังฆ่าคนน้อยลงด้วย เพราะเจ้าจะได้ไม่ต้องมาระแวงคนอื่นอยู่ตลอดเวลา” อาปาสตอบ “ข้าคงพลาดความสนุกไปเยอะแน่ๆ ข้าไม่คิดว่าเจ้ามาหาข้าเพราะคิดถึงหรอกนะ จริงสิ เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ารึเปล่า? ทำไมกลิ่นอายของเจ้าถึงรู้สึกเหมือนงูราคะผสมพันธุ์แปลกๆ แบบนี้ล่ะ? ข้าถึงกับส่งงูทะเลโหดไปจัดการเจ้า แต่เจ้ากลับไปอัดคนรักคืนวันศุกร์ที่ข้าโปรดปรานแทนซะงั้น!” ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเสแสร้ง “เรื่องความปลอดภัยของข้า ไม่เกี่ยวกับเจ้า!” อาปาสตวาดกลับ “ข้าจะกังวลไม่ได้ได้ยังไง? เจ้าเป็นน้องสาวคนโปรดของข้าที่สุดเลยนะ ข้าคงคลั่งตายถ้าพี่สาวคนโตของเราช่วงชิงผิวพรรณอันงดงามของเจ้าไป!” หญิงสาวคนนั้นร้องบอก อาปาสไม่ตอบโต้ นางถลึงตามองหญิงคนนั้นด้วยดวงตาสีทองที่เป็นประกาย ดวงตาของหญิงคนนั้นเปลี่ยนไปหลังจากสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังจากอาปาส มันเปลี่ยนจากสีน้ำตาลเข้มเป็นสีทองพร้อมแสงที่ดูน่ากลัว! “ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะถามอะไรข้า... ศพของแม่เราเย็นชืดไปแล้ว นางคงปกป้องเจ้าไม่ได้อีกต่อไป เจ้าจะร่อนเร่ไปทั่วโลกเหมือนแมวน่าสมเพชยังไงก็ตามใจเจ้าเถอะ แต่มันไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับเจ้าในยุโรปอีกแล้ว นอกจากนครศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้!” แสงสีทองในดวงตาของหญิงสาวค่อยๆ จางหายไป “ยูริอาล ข้าจะฆ่าเจ้ากับเซสนา เหมือนกับที่พวกเจ้าฆ่าแม่ทูนหัวของข้า!” อาปาสคำรามตอบกลับไป