บทที่ 3005 ผู้คืนชีพ โดยส่วนใหญ่แล้ว เย่ชิงเซี่ยไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับวัยเด็กของเธอเลย เธอคิดว่าเธอได้หลงลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว เพราะท้ายที่สุดแล้ว ผู้คนมากมายย่อมไม่มีความทรงจำในช่วงเวลาที่พวกเขายังเด็กเกินไป ทว่าในช่วงหลังมานี้ ทุกครั้งที่เธอนอนหลับ เข้าสู่สมาธิ หรือตกอยู่ในภวังค์ ความทรงจำเหล่านั้นจะค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามาในหัว และเธอสามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกจากช่วงเวลานั้น เย่ชิงเซี่ยเป็นจอมเวทธาตุจิต เธอพยายามระลึกถึงความทรงจำที่อยู่ลึกลงไปในจิตใจผ่านความฝัน แต่เธอกลับต้องตกตะลึงเมื่อพบโซ่ตรวนเส้นเล็กๆ อยู่ที่ก้นบึ้งของความทรงจำ มันล็อกจุดบอดที่เธอคิดว่าหลงลืมไปแล้วเอาไว้ มันเหมือนกับกล่องดำแห่งความกลัวเล็กๆ ในใจของทุกคน ที่ถูกวางและล็อกเอาไว้ในมุมมืดที่เธอจะไม่มีวันแตะต้อง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี เธอก็ไม่มีความกล้าพอที่จะเปิดกล่องใบนั้น สิ่งที่อยู่ข้างในจะติดตัวเธอไปตลอดชีวิต ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหนที่เธอเผลอไปสัมผัสมันโดยบังเอิญ มันจะทำให้เธอต้องสั่นสะท้าน! มันเป็นการป้องกันตัวเองอย่างนั้นหรือ? เย่ชิงเซี่ยผู้ศึกษามนตราธาตุจิตรู้ดีว่า เมื่อคนเราเผชิญกับความพ่ายแพ้หรือความทุกข์ทรมานครั้งใหญ่ สมองจะเลือกลบความทรงจำนี้ออกไปจากใจโดยตรงเพื่อไม่ให้เธอต้องแบกรับภาระหนักเกินไป หรือว่ามีใครบางคนลงโซ่ตรวนเวทมนตร์ไว้ในใจเพื่อบังคับให้เธอเลืมสิ่งสำคัญ? ใครกันที่เป็นคนลงโซ่ตรวนแห่งความทรงจำนี้กับเธอ? “หากเจ้าจำเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้ เจ้าควรจะเข้าใจว่ามีเพียงการเป็นเทพีเท่านั้น เจ้าถึงจะมีอำนาจในการตัดสินใจ พวกเราไม่สามารถแข่งขันกับอีซีซาได้หากปราศจากการสนับสนุนจากนครศักดิ์สิทธิ์” ถ่าถ่ากล่าวอย่างสงบ “ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก” เย่ชิงเซี่ยตอบ “ตกลง ในเมื่อเจ้าดูเหมือนจะรู้ว่าต้องทำอย่างไร ข้าก็จะไม่รบกวนเจ้าอีก อย่างไรก็ตาม อีซีซาเพิ่งจะส่งปัญหาเล็กๆ มาให้เจ้าอีกเรื่องหนึ่ง ควินตัสหลานชายของนางถูกฆาตกรรม และอัฐิของเขาถูกล็อกไว้ในโกศ สิ่งนี้ถูกส่งมาที่ตำหนักนักบุญหญิง มันเป็นเหตุการณ์ที่เลวร้ายมาก การกระทำนี้เป็นการลบหลู่ต่ออำนาจศักดิ์สิทธิ์ของวิหาร ข้าเดาว่าคงเป็นพวกนอกรีตต่อต้านวิหารอีกครั้ง พวกมันจงใจสร้างความตื่นตระหนกในช่วงที่การเลือกตั้งกำลังใกล้เข้ามา” ถ่าถ่ากล่าว พารีนานำโถที่แตกและถูกทากาวติดเข้าด้วยกันอย่างประณีตออกมา เย่ชิงเซี่ยต้องการจะตรวจสอบมัน แต่ถ่าถ่าหยุดเธอไว้ “มันคือเศษซากของมนุษย์” พารีนากล่าวด้วยความมั่นใจ “เจ้าแน่ใจนะว่าเป็นของควินตัส อัศวินทองคำที่กำลังลงสมัครชิงตำแหน่งตุลาการสู้รบน่ะหรือ?” “ใช่ เป็นของเขาจริงๆ เขาถูกทุบตี เฆี่ยนตี เผาไฟ เน่าเปื่อย และถูกมดกัดกินก่อนจะตาย ฆาตกรไม่เกลียดควินตัสเข้าไส้ ก็คงเกลียดอีซีซาอย่างมาก” พารีนาตอบ “มีเพียงอัฐิ เจ้าล่วงรู้เรื่องทั้งหมดนี้จากกองเถ้าพวกนี้ได้อย่างไร?” ถ่าถ่ารู้สึกสงสัย “การชันสูตรวิญญาณ อัฐิมีความทรงจำส่วนหนึ่งของผู้ล่วงลับหลงเหลืออยู่ วิญญาณที่แตกสลายของเขาก็สามารถพบได้ที่นั่นเช่นกัน” พารีนาอธิบายอย่างเป็นมืออาชีพ ปัจจุบันพารีนาเป็นมหาปราชญ์ และเธอมีหน้าที่หลักในวิหารแห่งการพิพากษาเพื่อจัดการกับพวกนอกคอกที่อันตราย เธอมักจะร่วมมือกับนครศักดิ์สิทธิ์, ทิเบตนครเทพ, วังหิมะสวิส, หอจักรพรรดิญี่ปุ่น และปราสาทกางเขนอังกฤษ เพื่อกำจัดคนชั่วที่ซ่อนตัวอยู่ในโลก พารีนาเคยเห็นวิธีการที่โหดเหี้ยมมามากมายในการฆ่าคน แต่สิ่งที่อัศวินทองคำควินตัสได้รับนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ‘คนประเภทไหนกันที่ทรมานผู้อื่นอย่างผิดมนุษย์เช่นนี้ เพียงเพราะความแค้นที่มีต่อวิหารพาร์เธนอน?’ “พารีนา เจ้าจัดการเรื่องนี้ได้ไหม?” ถ่าถ่าถาม “เอ่อ ข้า...” “พวกเรามาจัดการเรื่องนี้ด้วยกันเถอะ” ชิงเซี่ยกล่าว พารีนารู้สึกสับสนเล็กน้อย ตามหลักแล้ว เทพีไม่จำเป็นต้องมาจัดการเรื่องเช่นนี้ด้วยตัวเอง “อีซีซาไม่มีทางขอให้ข้าจัดการคดีทรมานและฆาตกรรมโดยไม่มีเหตุผล นางคงไม่ทำเพียงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของข้าแน่ๆ มันต้องมีอะไรมากกว่านี้” ชิงเซี่ยกล่าว ชิงเซี่ยจำสิ่งที่อีซีซาพูดกับเธอที่ทางแยกของตำหนักนักบุญหญิงได้ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ชิงเซี่ยรู้ดีว่าเธอต้องเผชิญกับมันไม่ช้าก็เร็ว ท้ายที่สุดแล้ว เธอพำนักอยู่ในวิหารพาร์เธนอนก็เพื่อให้มีความกล้าและความสามารถที่จะรับมือกับเรื่องทั้งหมดนี้ในอนาคต “ท่านรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม?” พารีนาสามารถเดาได้จากสีหน้าของเย่ชิงเซี่ยว่าเธอรู้มากกว่าที่แสดงออก “ข้าคิดว่าเป็นภาคีทมิฬ” ชิงเซี่ยกล่าว “ภ-ภาคีทมิฬ?” สีหน้าของถ่าถ่าและพารีนาเปลี่ยนไปทันที ทุกคนต่างหวาดกลัวองค์กรนั้น วิธีการของพวกมันโหดเหี้ยมที่สุดในโลก และความมุ่งมั่นของพวกมันก็แข็งแกร่งยิ่งกว่าอาชญากรส่วนใหญ่! “ใช่” “เป็นเย่ฉางใช่ไหม?” เสียงของถ่าถ่าสั่นเครือ ใบหน้าของพารีนาซีดเผือด เธอครั้นหมัดแน่น ‘นางแม่มดคนนี้กำลังจะปรากฏตัวออกมาแล้วใช่ไหม?’ พารีนาไม่มีวันลืมบาดแผลที่เย่ฉางฝากไว้บนแผ่นหลังของเธอด้วยคมมีด นั่นเป็นเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา เมื่อพารีนาและจอมเวทศาลศักดิ์สิทธิ์แห่งสวิสกำลังไล่ตามหัวหน้าทูตส่งวิญญาณคนหนึ่ง พวกเขาติดกับดักที่ซาหลานวางเอาไว้ ซาหลานสังหารจอมเวทศาลศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด เมื่อหัวหน้าทูตส่งวิญญาณกำลังจะฆ่าตัวตาย ซาหลานก็ได้หยุดเธอไว้ “ข้ารู้จักเจ้า เจ้าคือเด็กผู้หญิงที่ชอบเรียกร้องความสนใจอยู่แถววิหารพาร์เธนอน ข้าชอบความขยันและความเพียรพยายามของเจ้า และข้าก็เข้าใจดีว่าเจ้าไม่เต็มใจที่จะเป็นเพียงเบี้ยของคนอื่น อย่างไรก็ตาม จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้กับความบุ่มบ่ามมันเป็นคนละเรื่องกัน เจ้าควรคิดให้รอบคอบ มิฉะนั้นต่อให้วิหารพาร์เธนอนจะมีวิชาเทพคืนชีพมากแค่ไหน ก็คงไม่สามารถลากเจ้ากลับมาจากประตูนรกได้” ซาหลานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พารีนาเป็นนักปราชญ์หญิงพิเศษในวิหารพาร์เธนอน ครั้งหนึ่งเธอเคยตายในการต่อสู้กับพวกนอกรีตต่อต้านวิหาร ทุกคนรับรู้ถึงการต่อสู้ครั้งนั้น ร่างของเธอถูกนำกลับมา และเหวินไท่ก็ได้ชุบชีวิตเธอที่เขาตราเทพเจ้า เธอคือผู้คืนชีพ นักปราชญ์หญิงที่ได้รับการชุบชีวิตโดยเหวินไท่ พารีนามักจะเห็นคุณค่าในตัวเองเสมอ เหล่าผู้ศรัทธาของวิหารพาร์เธนอนต่างปรารถนาที่จะได้รับตราประทับแห่งเทพที่แท้จริง และผู้คืนชีพก็คือบุคคลที่หน้าผากได้รับการจุมพิตจากจิตวิญญาณเทพ อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่คิดว่าพารีนาไม่คู่ควรกับการคืนชีพ ในตอนนั้นเธอเป็นเพียงคนไม่มีชื่อเสียงในวิหารพาร์เธนอน มีผู้คนมากมายที่สละชีพเพื่อวิหารพาร์เธนอน แต่ทำไมเหวินไท่ถึงเลือกที่จะชุบชีวิตเธอเป็นพิเศษ? พารีนารู้ดีว่าการได้ชีวิตคืนมานั้นล้ำค่าเพียงใด และเธอก็ไม่กล้าที่จะละเลยในการกระทำของเธอนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอต้องการได้รับการยอมรับและให้ทุกคนรู้ว่าเธอคู่ควรที่จะได้รับความเมตตาจากจิตวิญญาณเทพ คู่ควรที่จะได้รับการคัดเลือกโดยเหวินไท่ และคู่ควรกับวิชาเทพคืนชีพ! เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสร้างผลงานให้กับวิหารพาร์เธนอน แต่สุดท้ายกลับตกหลุมพรางของหัวหน้าทูตส่งวิญญาณ เธอเกือบจะต้องตายอีกครั้ง สิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือการที่ซาหลานจำเธอได้