บทที่ 3010 ผู้มีเนตรประหลาด จุดสีแดงค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าสีครามเหนือกรุงเอเธนส์ มันขยายตัวออกจนปกคลุมไปทั่วทั้งผืนฟ้า ผู้คนบนยอดตึกต่างสัมผัสได้ถึงเงาร่างขนาดมหึมาที่ทาบทับลงมาเป็นบริเวณกว้าง มันคือมังกรสีแดงตัวหนึ่ง มันกระพือปีกบินผ่านตึกระฟ้าของเอเธนส์อย่างโอ่อ่า ทิ้งกระแสลมที่พัดพาฝุ่นละอองและใบไม้ให้ปลิวว่อนไปตามท้องถนนในขณะที่มันมุ่งหน้าไปยังวิหารพาร์เธนอน “ต้องเป็นเลดี้คาโรลิน่าแน่ๆ นั่นคือมังกรแดงของเธอ!” “เธอบินเหนือเมืองตามใจชอบแบบนี้ได้ยังไง? มังกรยักษ์นั่นดูอันตรายสุดๆ ไปเลย” จอมเวทหลายคนในเอเธนส์เอ่ยขึ้น “มังกรแดงของเธอมีใบรับรองสีเขียวที่ออกโดยโบสถ์เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ดังนั้นมังกรของเธอจึงสามารถบินไปได้ทั่วท้องฟ้าของยุโรป มันเป็นเหมือนเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวที่หรูหราและราคาแพงของเลดี้คาโรลิน่านั่นแหละ” “จะว่าไป ทำไมเธอถึงมุ่งหน้าไปที่ภูเขาพาร์เธนอนล่ะ?” “ตระกูลวิกตอเรียนมักจะมาเยือนกรีซอยู่บ่อยครั้ง ข่าวก็รายงานอยู่เสมอว่าพวกเขาสนิทสนมกับเหล่าสตรีศักดิ์สิทธิ์และดยุคไอลีนมาก” “ฉันเดาว่าตระกูลวิกตอเรียนคงจะสนับสนุนเย่ซินเซี่ยใช่ไหม?” “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น แต่เลดี้คาโรลิน่าเป็นแม่เลี้ยงของไอลีน เธอก็มีสิทธิ์ในการสืบทอดทรัพย์สินของตระกูลวิกตอเรียนเช่นกัน ดังนั้นมันจึงขึ้นอยู่กับว่าเลดี้คาโรลิน่าต้องการจะสนับสนุนใคร หากเธอสนับสนุนอีซิช่า เมื่อนั้นตระกูลวิกตอเรียนและตระกูลใหญ่เก่าแก่ในอังกฤษส่วนมากก็จะมีคะแนนเสียงที่ก้ำกึ่งกัน” การเลือกตั้งใกล้เข้ามาถึงแล้ว หัวข้อการสนทนาจึงจดจ่ออยู่ที่รูปปั้นของสองสตรีศักดิ์สิทธิ์ในเอเธนส์ ร้านอาหารกรีกหลายแห่งถึงกับแบ่งเมนูอาหารเพื่อเข้าร่วมสนุกไปกับกระแสการเลือกตั้งครั้งนี้ด้วย เป็นที่ชัดเจนว่าเลดี้คาโรลิน่าคือบุคคลสำคัญในการเลือกตั้งครั้งนี้ เธอเป็นตัวแทนของคะแนนเสียงจำนวนหนึ่งจากฝั่งอังกฤษ การปรากฏตัวอย่างเอิกเกริกของเธอทำให้ชาวเมืองเอเธนส์ตกอยู่ในวงล้อมของการ “วิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักหน่วง” การพูดคุยนั้นครอบคลุมไปถึงเรื่องการเลือกตั้งและความสัมพันธ์ที่ยากจะอธิบายระหว่างบุคคลบางคนกับสตรีศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง… ข่าวที่น่าตกใจที่สุดคือเรื่องที่ว่าตำแหน่งเทพีนั้นถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว ข้อมูลวงในนี้ช่างน่าสะพรึงกลัว ทุกคนต่างชอบทำในสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของฝูงชน การเลือกตั้งเทพีมีอิทธิพลที่รุนแรงยิ่งกว่าฟุตบอลโลกเสียอีก ฟุตบอลโลกอาจเป็นเหตุการณ์เฉลิมฉลองสำหรับเหล่าบุรุษ แต่การเลือกตั้งเทพีนั้นเป็นโอกาสสำคัญสำหรับทั้งชายและหญิง การเลือกตั้งจะดำเนินไปเป็นเวลาหนึ่งเดือน ก่อนที่การเลือกตั้งอย่างเป็นทางการจะเริ่มต้นขึ้น เหล่าผู้ศรัทธาในวิหารพาร์เธนอนจะหลั่งไหลเข้ามาจนเต็มเอเธนส์ พิธีกรรมตามประเพณีและกิจกรรมต่างๆ ที่เกี่ยวเนื่องกับการเลือกตั้งจะถูกจัดขึ้นทั่วเมือง ดังนั้น เดือนนี้จึงเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับนักเดินทางจากทั่วทุกมุมโลกที่จะมายังเอเธนส์ เพื่อสัมผัสกับความเงียบสงบ ความสง่างาม ความหรูหรา และความน่าตื่นตาตื่นใจของเหตุการณ์ต่างๆ ในเมืองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน … ดอกไม้ผลิบานหลังจากฝนที่ตกชุกเมื่อเดือนที่แล้ว มะกอกสดจำนวนมหาศาลถูกส่งมายังกรีซและถูกนำไปประดับตกแต่งทุกมุมเมือง ดอกไม้เหล่านั้นดูบริสุทธิ์และงดงาม พวกมันถูกพบเห็นได้ในทุกซอกทุกมุมของเมือง กรีซที่ปราศจากเทพีก็เปรียบเสมือนเมืองที่ไร้วิญญาณ เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ไม่มีเทพีถูกเลือกขึ้นมานำทางกรีซ สัญญาณของความเสื่อมโทรมของเมืองนั้นปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ในวันนี้ ในที่สุดการเลือกตั้งก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ผู้นำสูงสุดของวิหารพาร์เธนอนผู้ครอบครองทิพยเวทคืนชีพกำลังจะเสด็จลงมายังเมืองในไม่ช้า … ตะเกียงตามท้องถนนถูกประดับประดาด้วยสายสร้อยดอกไม้ สายสร้อยดอกไม้ที่ทิ้งตัวลงมาส่องประกายสว่างไสวแม้ในยามกลางคืน เมื่อผู้คนเดินไปตามท้องถนนในเอเธนส์ พวกเขาจะรู้สึกราวกับว่าได้หลงเข้าไปในงานแต่งงานอันยิ่งใหญ่ของขุนนางยุโรป พวกเขาเคลิบเคลิ้มไปกับทัศนียภาพอันงดงาม ไม่ต้องพูดถึงว่าทุกหัวมุมถนนล้วนมีความประหลาดใจรออยู่ ในขณะนั้น มหาจอมเวทพาริน่ากำลังอยู่บนถนนที่ราวกับ “ความฝัน” เธอสวมเสื้อไหมพรมสีเทาอ่อนและคลุมผมรวมถึงหน้าผากบางส่วนด้วยฮู้ด เธอดูเหมือนนักวิ่งยามค่ำคืนที่ไม่ต้องการดึงดูดความสนใจของผู้คน เธอเพลิดเพลินกับความสงบและเสียงเพลงของตัวเองภายใต้เมืองที่เงียบเชียบ หลังจากถอดชุดคลุมหรูหราที่เป็นของมหาจอมเวทออก พาริน่าก็กลมกลืนไปกับมุมมืดของเมืองได้อย่างสมบูรณ์แบบ สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างไกลจากตัวเมืองและภูเขาพาร์เธนอน ไม่มีแสงไฟจากโคมถนนในที่ห่างไกลเช่นนี้ แม้แต่เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองก็ยังปฏิเสธที่จะให้ความสนใจ เพราะนักท่องเที่ยวจะไม่มาเยือนที่นี่ เศษดอกไม้ที่กระจัดกระจายอยู่อย่างเบาบางเป็นข้อบ่งชี้ที่น่าเวทนาว่าพวกมันเองก็ร่วมเฉลิมฉลอง “เทศกาล” นี้ด้วยเช่นกัน พาริน่าวิ่งเหยาะๆ ไปเรื่อยๆ เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเธอดังแว่วขึ้นบนเส้นทางที่เงียบสงัดแต่สกปรก ขณะที่เธอวิ่งผ่านป่าที่รกชัฏ ดวงตาที่หิวกระหายคู่หนึ่งก็สว่างขึ้นท่ามกลางลำต้นไม้ที่มืดมิด ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่ร่างสีเทาที่ได้รูปของพาริน่า พาริน่าวิ่งเข้าไปในเส้นทางที่แคบและห่างไกลยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่นั้นหายไปก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งจากกระท่อมที่ทรุดโทรมข้างตัวพาริน่า เจ้าของดวงตาคู่นั้นปรารถนาในร่างที่สง่างามและแข็งแรงของเธอ เส้นทางนั้นเงียบสงัดจนแม้แต่เสียงแมวจรจัดที่คุ้ยถังขยะยังดังชัดเจน เมื่อพาริน่าวิ่งไปถึงบ้านที่ผุพังซึ่งเป็นทางตัน เจ้าของดวงตาที่หิวกระหายคู่นั้นก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน! ภายใต้แสงจันทร์ที่สลัว เธอเห็นชายที่มีกรามซูบผอม ดูเหมือนคนที่เป็นโรคเบื่ออาหาร เขามีแต่หนังหุ้มกระดูก อย่างไรก็ตาม เขามีดวงตาที่ส่องประกายเจิดจ้า แววตาของเขาช่างคมกริบราวกับสามารถถลกหนังคนออกมาได้ทั้งเป็น “มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?” พาริน่าหยุดเดินและจ้องมองไปยังบุคคลที่มีเนตรประหลาดผู้นั้น “ข้าป่วยเป็นโรคชนิดหนึ่ง มันเจ็บปวดจนทนไม่ไหว” ชายคนนั้นกล่าว “ฉันไม่ใช่อาสาสมัครแพทย์ คุณสามารถไปโรงพยาบาลเพื่อรักษา… อาการของคุณได้นะ” พาริน่าเอ่ย “ผู้หญิงคนไหนที่สวยและเป็นผู้ใหญ่เหมือนเจ้าล้วนสามารถรักษาโรคของข้าได้ หลังจากที่เจ้าทำให้ข้ามีความสุขแล้ว ข้าสามารถเปลี่ยนผิวหนังและกระดูกของเจ้าให้กลายเป็นโถใบเล็กที่สวยงามเพื่อเป็นเครื่องหมายแสดงความขอบคุณ งานฝีมือของข้าถือเป็นสมบัติล้ำค่าในห้องนิรภัยของบุรุษที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกบางคน นี่ไม่ใช่ความปรารถนาของผู้หญิงทุกคนหรอกหรือ?” ชายผู้มีเนตรประหลาดพูดอย่างกระตือรือร้น “ช่วงนี้คุณทำโถใบเล็กพวกนี้เยอะเลยใช่ไหม? มือของคุณสั่นไปหมดแล้ว มันเป็นเพราะทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า?” พาริน่าถาม ชายคนนั้นชะงักไปกับคำพูดของเธอ ภายใต้สถานการณ์ปกติ นักวิ่งสาวสวยยามค่ำคืนเช่นเธอควรจะหวาดกลัวเขา เขาคาดหวังว่าพาริน่าจะวิ่งหนีด้วยความตกใจและร้องขอความช่วยเหลือในถนนที่ร้างผู้คน ในขณะที่ตัวเขาเองจะไล่ตามเธอพร้อมกับสนุกไปกับการไล่ล่า “ข้าทำโถออกมาเยอะจริงๆ นั่นแหละ ลูกค้ารายใหญ่จัดหาวัตถุดิบที่สมบูรณ์แบบมาให้ข้ามากมาย” ชายผู้มีเนตรประหลาดกล่าว “ตกลง ฉันมาหาถูกคนแล้วล่ะ” พาริน่าถอดฮู้ดของเธอออก เผยให้เห็นหน้าผากที่มีตราอาญาสิทธิ์ รวมถึงเส้นผมยาวสีบลอนด์ทองที่แผ่ซ่านไปด้วยบรรยากาศของชนชั้นสูง “จะ-เจ้าคือธิดาแห่งการคืนชีพ พาริน่า!” บุคคลผู้มีเนตรประหลาดตกใจมากจนดวงตาของเขาสั่นไหว “ใครเป็นคนส่งวัตถุดิบให้เจ้าทำโถอัฐิทั้งสี่สิบใบนั้น?” พาริน่าค่อยๆ เดินเข้าไปหาชายคนนั้น “ข้าล่าพวกมันด้วยตัวเอง…” ชายผู้มีเนตรประหลาดค่อยๆ ถอยหลังไป เขาดูตะลึงงันไปหมดแล้ว