บทที่ 3117: งูพิทักษ์ หลังฝนตก ทะเลทรายส่งกลิ่นดินโชยรุนแรง โชคดีที่ทรายในบริเวณนี้ยังสะอาด หากทรายสกปรกแล้วต้องตากแดดแผดเผาเป็นเวลานาน กลิ่นของมันคงทำให้ผู้คนอยากอาเจียน พืชพรรณบางชนิดในทะเลทรายโกบีเริ่มเติบโต สายฝนช่วยรดน้ำให้พวกมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ ใบและรากจึงดูสดใสและอวบหนา พวกเขายังเห็นดอกไม้ไม่ทราบชื่ออยู่ประปราย สีสันของดอกไม้เหล่านี้ทำให้นึกถึงมัดผ้าไหมที่ผ่านการฟอกสีและย้อมมาอย่างประณีต พวกมันเบ่งบานอย่างไม่เกรงใจใครภายใต้มวลหินยักษ์ที่ปกคลุมด้วยมอสเกล็ดงู ผืนดินกลางทะเลทรายดูเหมือนโลกสีขาวดำเมื่อมีดอกไม้เหล่านี้เป็นฉากหลัง “ดอกไม้พวกนี้ดูเหมือนปีศาจที่กัดกินผู้คนบนหน้าผาหินขนาดใหญ่เลย ถึงเราจะเดินผ่านมาแล้ว แต่ยังรู้สึกเหมือนพวกมันกำลังจ้องมองเราอยู่... อ๊ะ แมงป่อง! แมงป่อง! แมงป่อง!” เจียงปิงหมิงตะโกนขึ้นมาทันที แอนนาที่เป็นฮันเตอร์อยู่ข้างๆ เขา เธอดูสวยงามท่ามกลางทะเลทรายในรองเท้าผ้าใบสีดำและชุดเอ้าท์ดอร์ที่เข้ารูปดูดี เธอยกเท้าขึ้นเหยียบแมงป่องจมลงในผืนทรายก่อนจะหัวเราะเบาๆ “พ่อหนุ่ม เธอไม่เหมาะกับที่นี่เลยนะ ว่าไหม?” นักเรียนคนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะตาม มีแมงป่องขนาดเท่านิ้วมือเป็นร้อยเป็นพันตัวในดินแดนใกล้กรุงไคโร “ผมเกลียดพวกสัตว์มีปล้องน่าเกลียดพวกนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว งู! ข้างหลังคุณ! มีงูอยู่ข้างหลัง!” เจียงปิงหมิงร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว แอนนาไม่ได้หันหัวกลับไป เมื่อเจ้างูพิษที่ซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินพุ่งเข้าจู่โจมเธอ เธอคว้าหมับเข้าที่คอของมันได้อย่างง่ายดาย “ฟ่อ!” เจ้างูพิษไม่ยอมแพ้ มันพยายามบิดตัวที่มีสีสันฉูดฉาดเพื่อดิ้นให้หลุด แอนนาหยิบขวดโหลออกมาจากกำไลมิติแล้วใส่เจ้างูเพลิงลงไป จากนั้นเธอก็หยิบขวดเหล้าออกมาจิบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ท... ทำไมคุณถึงเอางูใส่โหลล่ะครับ?” เจียงปิงหมิงถาม ตาโตด้วยความสงสัย “เอาไว้ดองเหล้าน่ะสิ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่มีเจ้านี่หรอก เมื่อกี้เธอก็เพิ่งจิบไปไม่ใช่หรือไง?” แอนนากล่าว สีหน้าของเจียงปิงหมิงเปลี่ยนไป ‘เหล้างูที่ฉันเพิ่งดื่มไปน่ะเหรอ? น่าขยะแขยงชะมัด!’ “นายทั้งกลัวความสูง กลัวแมลง กลัวงู” กวนเหยาส่ายหัว เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงมาที่อียิปต์ ในขณะที่พักผ่อน หลิงหลิงพาแอนนาแยกไปคุยข้างๆ แอนนารู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นหลิงหลิง ใครจะไปคิดว่าผู้เชี่ยวชาญที่มีคุณสมบัติเป็นจอมพรานเจ็ดดาวจะเป็นเพียงเด็กเฟรชชี่อายุสิบแปดปี? หลังจากใช้เวลาร่วมกัน แอนนาก็ได้ตระหนักว่าเด็กสาวคนนี้มีความรู้เรื่องการล่าที่เข้มข้นมาก เธอคือปรมาจารย์จอมพรานเจ็ดดาวตัวจริง “ศาสตราจารย์ของเราวางแผนจะไปที่โถงศักดิ์สิทธิ์แห่งอาทิตย์อัสดงเพื่อหาแหล่งกำเนิดฟาโรห์ แต่เขายังไม่ได้บอกเราว่าได้ข้อมูลมาจากไหน คุณคิดว่าสถานที่แบบนั้นจะมีอยู่จริงไหม?” หลิงหลิงถามแอนนา “ตั้งแต่สมัยโบราณ ฟาโรห์ที่หลับใหลอยู่ในสุสานมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับปีศาจสาว เมื่อประมาณหนึ่งปีก่อน มีคนค้นพบวิหารชั่วร้ายใต้โถงศักดิ์สิทธิ์แห่งอาทิตย์อัสดง แต่ไม่มีใครพบทางเข้าที่แท้จริง ในความคิดของฉัน ถ้ามีแหล่งกำเนิดฟาโรห์อยู่จริง มันต้องอยู่ในวิหารชั่วร้ายนั่นแน่ๆ” แอนนาตอบ “ด้วยกำลังของเราในตอนนี้ การไปที่วิหารชั่วร้ายก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาตัวเองไปเป็นอาหารให้พวกปีศาจงูใช่ไหม?” หลิงหลิงกล่าว แอนนาพยักหน้า หากพวกเขาเข้าไปในสถานที่ลึกลับและแปลกประหลาดอย่างวิหารชั่วร้ายโดยไม่มีจอมพรานรุ่นพี่ร่วมทางไปด้วย พวกเขาอาจไม่มีวันได้กลับออกมา “พวกสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดเรียกวิหารชั่วร้ายว่าวัง มันเป็นช่องทางที่ใช้ติดต่อกับสิ่งมีชีวิตระดับสูงในมิติมืด ปีศาจสาวและแม่มดอาศัยอยู่ในนั้น และวิญญาณที่แข็งแกร่งจากมิติมืดก็อาจปรากฏกายและร่อนเร่อยู่ในวิหารชั่วร้ายได้เช่นกัน” แอนนากระซิบ การกล่าวถึงเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับวิหารชั่วร้ายอาจทำให้เธอถูกสาปจากพลังลึกลับที่ไม่ทราบที่มา การดำรงอยู่ของวิหารชั่วร้ายนั้นแปลกประหลาดมานานแล้ว มันลึกลับยิ่งกว่าพีระมิดของเหล่าฟาโรห์เสียอีก จนถึงตอนนี้แทบไม่มีใครสามารถอธิบายสถานการณ์จริงภายในวิหารชั่วร้ายได้เลย ดูเหมือนว่าผู้ที่รอดชีวิตจากวิหารชั่วร้ายต่างก็มีบาดแผลทางจิตใจอย่างรุนแรง ถึงแม้พวกเขาจะเล่าเรื่องวิหารชั่วร้ายเหมือนกัน แต่มันกลับฟังดูเหมือนพวกเขากำลังพูดถึงสถานที่คนละแห่งกัน “บางคนบอกว่าวิหารชั่วร้ายเป็นวิหารใต้ดินที่มืดมิด เสา ทางเดิน และพื้นทั้งหมดเป็นสีน้ำเงินดำ และแทบจะไม่มีแสงสว่างภายในนั้นเลย ต่อให้พวกเขาร่ายเวทมนตร์ธาตุแสง กลิ่นอายความมืดที่ถาโถมเข้ามาก็จะกัดกินมันอย่างรวดเร็ว พวกเขามักได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนในทางเดินและเขาวงกตที่ไม่มีที่สิ้นสุด” “บางคนก็บอกว่าวิหารชั่วร้ายอยู่ในถ้ำใต้ดินสีดำที่ไร้ก้นบึ้ง การเดินในโลกถ้ำสีดำนี้เหมือนกับการเดินในคืนที่ไร้แสงดาวและแสงจันทร์ เมื่อผู้คนตกอยู่ในความสิ้นหวังและจวนจะคลุ้มคลั่ง วิหารชั่วร้ายจะปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันบนยอดหินงอกหินย้อยสีดำขนาดใหญ่นับไม่ถ้วน และส่องแสงผีที่ดึงดูดผู้คนให้เข้าไปหา” แอนนาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับวิหารชั่วร้ายให้หลิงหลิงฟังหลายเรื่อง เรื่องราวเหล่านี้มาจากคนที่หนีออกมาจากวิหารชั่วร้ายได้ จนถึงตอนนี้ ผู้คนก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมวิหารชั่วร้ายที่ถูกกล่าวถึงโดยผู้ที่เคยไปที่นั่นถึงแตกต่างกันนัก “จะว่าไป ศาสตราจารย์ของเธอก็มีความรู้เรื่องอียิปต์มากทีเดียว อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องท้าทายมากที่จะนำทีมไปยังโถงศักดิ์สิทธิ์แห่งอาทิตย์อัสดงทั้งที่มีพิกัดที่แน่นอน เราแทบจะไม่เจอพวกนักรบปีศาจงูที่แปลกประหลาดเลยตลอดการเดินทาง” แอนนากล่าว หลิงหลิงพยักหน้า ศาสตราจารย์ถงโจวเจิ้งเป็นจอมเวท ฮันเตอร์ และนักวิชาการที่เชื่อถือได้ หลิงหลิงเคยเห็นประวัติของศาสตราจารย์ ซึ่งระบุว่าเขาเคยไปยังสถานที่ที่เข้าถึงไม่ได้มามากมาย และหมกมุ่นอยู่กับการผจญภัย โบราณคดี การล่าสัตว์ และการไขปริศนา สมาคมฮันเตอร์เป็นเพียงหนึ่งในสมาคมที่ศาสตราจารย์ถงโจวเจิ้งก่อตั้งขึ้น หลิงหลิงเลือกทีมของเขาโดยเฉพาะเพราะเขาเคยวิจัยเกี่ยวกับโทเท็มโบราณของจีน หลิงหลิงได้ค้นหาข้อมูลบางอย่างก่อนจะเข้าเรียนที่สถาบันอิมพีเรียล เพราะการเลือกทีมที่ดีนั้นมีความสำคัญสูงสุด มีปีศาจงูมากมายร่อนเร่อยู่ในรัศมีสามสิบกิโลเมตรรอบโถงศักดิ์สิทธิ์แห่งอาทิตย์อัสดง พวกมันทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์โถงศักดิ์สิทธิ์แห่งปีศาจสาว ตามตำนานเล่าว่า โถงศักดิ์สิทธิ์แห่งอาทิตย์อัสดงถูกสร้างขึ้นโดยจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามซึ่งครอบครองงูยักษ์ในฐานะสัตว์อัญเชิญ จอมเวทโบราณผู้เป็นที่เคารพนับถือคนนั้นใกล้จะสิ้นใจ เธอจึงใช้โถงศักดิ์สิทธิ์แห่งอาทิตย์อัสดงเป็นสุสานของตนเองและขับไล่ทุกคนออกไป หลังจากที่เธอเสียชีวิต งูยักษ์ก็ยังคงทำหน้าที่ปกป้องเธอต่อไป งูยักษ์มีอายุขัยยืนยาวและไม่เคยจากเธอไปไหน น่าเสียดายที่งูยักษ์แห่งโถงศักดิ์สิทธิ์แห่งอาทิตย์อัสดงค่อยๆ กลายเป็นสัตว์ประหลาดหลังจากสูญเสียพันธสัญญาและความเชื่อมโยงกับมนุษย์ หลังจากการสืบพันธุ์ การขยายเผ่าพันธุ์ และสงครามนับครั้งไม่ถ้วนระหว่างมนุษย์กับปีศาจ รวมถึงระหว่างปีศาจกับปีศาจ ในที่สุดโถงศักดิ์สิทธิ์แห่งอาทิตย์อัสดงก็วิวัฒนาการจนกลายเป็นรังของพวกคนงู