บทที่ 686: เงาวิญญาณหมาป่า, การเก็บเกี่ยว! ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth “นี่...นี่มัน...” ผู้อาวุโสฉู่เจียพูดติดอ่าง เขาหาคำพูดที่เหมาะสมไม่เจอแม้เวลาจะผ่านไปครู่หนึ่ง สิ่งที่ยืนอยู่ภายในกระจกทองแดงเนตรมารไม่ใช่โม่ฟาน มันคือปีศาจจากขุมนรกที่มีใบหน้าของโม่ฟานอย่างชัดเจน! “นั่นมันโครงกระดูกระดับผู้บัญชาการ...” “หมัดเดียว!” เจ้านั่นไม่ใช่คน มนุษย์จะครอบครองพละกำลังมหาศาลเช่นนี้ได้อย่างไร!? กลุ่มผู้ทรงอำนาจต่างตกตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่าโม่ฟานซึ่งเปรียบเสมือนตะเกียงที่น้ำมันหมด จะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจเช่นนี้ โครงกระดูกระดับผู้บัญชาการที่อยู่ในท่าทีที่ครอบงำกลับถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ ด้วยหมัดเดียว! “เขาคือคนที่มีข่าวลือว่ารอดชีวิตจากการทดลองปีศาจคนนั้นหรือ?” เหยาหนานอุทานขึ้นหลังจากนึกบางอย่างออก เหยาหนานและตู้เสี่ยวเคยช่วยกองทัพเก็บกวาดเรื่องยุ่งๆ มาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงได้เรียนรู้บางสิ่งเกี่ยวกับการทดลองปีศาจ ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาได้ยินว่าจอมเวทนักรบกลุ่มหนึ่งถูกตัดสินประหารชีวิตในข้อหาเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์เพื่อประโยชน์ของการทดลองปีศาจ! เหยาหนานและตู้เสี่ยวรู้เพียงว่ามีคนถูกลักพาตัวไปเป็นตัวอย่างทดลองสำหรับการทดลองปีศาจ และมีข่าวลือว่ามีคนรอดชีวิต... อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่เคยคิดว่าคนคนนั้นคือโม่ฟาน! ตู้เสี่ยวและเหยาหนานเคยประจักษ์ถึงความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดาของธาตุปีศาจ ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงนึกถึงการทดลองที่ถูกห้ามโดยสมาคมเวทมนตร์ทั้งห้าทวีปทันทีที่เห็นการเปลี่ยนแปลงของโม่ฟาน! “ธาตุปีศาจไม่ได้ถูกแบนหรอกหรือ?” “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ธาตุปีศาจอะไรกัน?” “ตู้เสี่ยว คุณแน่ใจเหรอ? บางทีมันอาจจะเป็นพลังอย่างอื่นที่โม่ฟานซ่อนไว้ซึ่งเราไม่รู้” ตู้เสี่ยวเงียบไป ความจริงแล้ว เขาเพียงแค่ตัดสินจากรูปลักษณ์ของโม่ฟานเท่านั้น หากมันคือธาตุปีศาจจริงๆ พฤติกรรมของโม่ฟานก็ยังแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากสิ่งที่เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับการทดลองที่น่าสะพรึงกลัวนั้น! ตัวอย่างทดลองที่ล้มเหลวซึ่งตู้เสี่ยวและเหยาหนานเคยพบเจอล้วนมีรูปลักษณ์ที่น่าสยดสยอง ดูน่ากลัวยิ่งกว่าอสูรส่วนใหญ่ บางตัวถึงกับกลายเป็นสัตว์ประหลาดกระหายเลือดที่ไม่มีสติปัญญา! ในทางกลับกัน แม้ว่าโม่ฟานจะมีออร่าที่ชั่วร้ายและน่าเกรงขาม แต่ดูเหมือนว่าเขายังไม่ได้สูญเสียสติไป... “สมมติว่ามันเป็นพลังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของเขา คุณคิดว่ามันเพียงพอที่จะพลิกสถานการณ์ได้หรือไม่? หยุดเสียเวลากับเด็กเหลือขอนี่ได้แล้ว!” ฉู่เจียถึงขีดจำกัดแล้ว ใครจะสนว่าเขาเป็นปีศาจหรือไม่ เขาก็เป็นแค่นักเวทกลายพันธุ์! เขารู้อยู่แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเด็กคนนี้ แต่พวกเขากลับต้องสละชีวิตมากมายเพียงเพื่อคุ้มกันเขาและกลุ่มของเขาไปยังห้วงมืด “ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่คุ้นเคยกับธาตุปีศาจนี้...” ผู้บัญชาการลู่ซวี่กล่าว ในฐานะผู้มีอำนาจจากกองทัพ ลู่ซวี่คือคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับข่าวลือที่น่ากลัวของธาตุปีศาจ “จำเป็นต้องเข้าใจด้วยหรือ? ดูสถานการณ์ที่เรากำลังเผชิญอยู่สิ!” ฉู่เจียตะโกน -กลุ่มคนที่สิ้นหวัง พวกเขาเสียสติกันไปหมดแล้ว!- “ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าอยากจะตาย แต่ข้าไม่อยาก ถ้าพวกเจ้าคิดว่าเขาสามารถหนีออกจากมิติแห่งความตายได้ ก็เชิญอยู่ที่นี่และรอไปนานเท่าที่ต้องการ...ความโง่เขลาของพวกเจ้าคือเหตุผลที่เมืองต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ไอ้พวกนิสัยไม่ยอมแพ้บ้าบอของพวกเจ้า พวกเจ้าจะถูกฝังไปพร้อมกับพวกขยะไร้ประโยชน์ที่รู้แต่จะร้องไห้!” ฉู่เจียสบถ ธาตุแท้ของคนเราจะถูกเปิดเผยได้ง่ายเมื่อถูกบีบคั้นเข้าตาจน ฉู่เจียได้ระบายความคิดในใจของเขาออกมาทั้งหมด ฉู่เจียจากไปอย่างกระวนกระวาย ทิ้งฝูงชนที่ลังเลไว้เบื้องหลัง ฉู่เจียจากไปพร้อมกับคนอื่นๆ อีกสองสามคนที่ต้องการรอดชีวิตเช่นกัน รวมถึงผู้มีอำนาจบางคน ไม่มีทางที่พวกเขาจะเสียสละชีวิตอันมีค่าของตนเพื่อนักเวทตัวน้อยคนหนึ่ง ธาตุปีศาจงั้นหรือ? ปีศาจที่แท้จริงคือซาลานแห่งสภาวาติกันทมิฬ และผู้ปกครองสูงสุดของกองทัพอันเดด ซอมบี้ภูเขา นักเวทตัวน้อยคนนี้ไม่ใช่ปีศาจ อย่างมากเขาก็เป็นแค่ทาสปีศาจ! การสละชีวิตมากมายเพียงเพื่อคุ้มกันกลุ่มนักเวทหนุ่มสาวไปยังห้วงมืดคือการตัดสินใจที่โง่เขลาที่สุดที่พวกเขาเคยทำ! “ฉู่เจียกำลังจะไปพร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง...หลิงซีก็ไปกับเขาด้วย” จั่วเฟิงกล่าว —— เปลวเพลิงที่วนเวียนอยู่รอบตัวโม่ฟานในร่างปีศาจได้เปลี่ยนเป็นขนนกเพลิงที่สว่างไสวราวกับปีศาจอย่างต่อเนื่อง และหายไปเมื่อพวกมันกระจายออกไปในอากาศ เขายกสายตาขึ้นมองโครงกระดูกที่เหลืออยู่โดยรอบ มีอยู่ประมาณสี่พันตัว แม้ว่าจะสูญเสียผู้นำไปแล้ว แต่เหล่าโครงกระดูกก็ยังคงเคลื่อนที่มาทางเขา สิ่งมีชีวิตไร้สมองเหล่านี้ไม่รู้เลยว่าพวกมันกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่! เงาวิญญาณที่เกาะติดอยู่ด้านหลังของเขาดูเหมือนปีศาจหมาป่าที่ยืนตัวตรง เมื่อโม่ฟานชี้นิ้วยาวไปข้างหน้า เงาหมาป่าก็แยกตัวออกจากร่างของเขาอย่างใจร้อนและแตกออกเป็นเงาวิญญาณสีดำสนิทนับไม่ถ้วน... เงาหมาป่าพุ่งไปข้างหน้าราวกับลมพายุ กรงเล็บเงาที่ยาวของพวกมันกวาดไปทุกทิศทุกทางจากจุดที่โม่ฟานยืนอยู่ การเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของกรงเล็บในอากาศทำให้เกิดเสียงกรีดร้องบาดหู ฝูงหมาป่าล่องหนอยู่ จะมองเห็นได้ก็เพียงประกายของกรงเล็บที่รวดเร็วจนมองไม่เห็นเท่านั้น โครงกระดูกที่อยู่ด้านหน้าล้มลงก่อน ตามมาด้วยกองทัพโครงกระดูกที่อยู่ด้านหลัง เงาวิญญาณสีดำไม่ได้เพียงแค่สังหารหมู่อันเดดเท่านั้น แต่พวกมันกำลังเก็บเกี่ยว... เหล่าโครงกระดูกถูกปฏิบัติราวกับเป็นพืชผล การฟาดฟันเพียงครั้งเดียวสามารถกำจัดโครงกระดูกได้หลายร้อยหรืออาจถึงพันตัวในทันที ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ขอบเขตการโจมตีของเงาวิญญาณนั้นกว้างขวางมาก โครงกระดูกที่อยู่ห่างออกไปประมาณแปดร้อยเมตรซึ่งยังไม่ทันได้เตรียมใจก็ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เช่นกัน กระดูกสีขาวของพวกมันร่วงหล่นลงบนพื้นอีกครั้งและรวมกันเป็นพรมผืนยาว... โม่ฟานยังคงยืนอยู่ที่เดิม สิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวคือนิ้วของเขาที่สั่งการฝูงหมาป่าเงา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาควบคุมฝูงหมาป่าเงาอันทรงพลัง การสังหารหมู่ครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นที่ทะเลสาบต้งถิงก็เป็นผลงานของฝูงหมาป่าเงาอันดุร้ายของเขา! ทั้งโครงกระดูกระดับข้ารับใช้และโครงกระดูกระดับนักรบต่างถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยการฟาดฟันเพียงครั้งเดียว กรงเล็บนั้นรวดเร็วราวกับลมกระโชกสีดำ ไม่สำคัญว่าจะมีโครงกระดูกเหลืออยู่กี่ตัว ในตอนที่โม่ฟานมีเพียงสี่ธาตุ เงาวิญญาณหมาป่าที่เกาะติดอยู่กับเขาก็กำจัดกิ้งก่ายักษ์นับหมื่นตัวได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้มันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก โครงกระดูกจำนวนเท่านี้ไม่เพียงพอให้มันได้ลับคมเล็บเลย... โครงกระดูกทุกตัวที่ยืนอยู่เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ได้ล้มลงกับพื้นทั้งหมด เงาวิญญาณหมาป่ายังคงทุบกระดูกชิ้นใหญ่ให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ราวกับว่ามันยังไม่พอใจ บีบบังคับให้เหล่าโครงกระดูกที่ผลึกอันเดดถูกทำลายไปแล้วได้สัมผัสกับความตายอีกครั้ง “กลับมา” โม่ฟานก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว พรมกระดูกส่งเสียงกระทบกันดังกราว ฝูงหมาป่าเงาวิ่งกลับมาหาโม่ฟานจากทุกทิศทุกทางและกลับไปเกาะติดที่หลังของโม่ฟานในรูปแบบเงาวิญญาณอีกครั้ง แม้ว่ามันจะยังไม่ได้ระบายความปรารถนาที่จะฆ่าอย่างเต็มที่ แต่มันก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของเจ้านาย! ท่ามกลางเสียงกระทบกันของกระดูก โม่ฟานในร่างปีศาจเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ว่างเปล่า... ทันใดนั้น คลื่นประหลาดก็ปรากฏขึ้นในทิศทางที่เขากำลังจ้องมอง จุดสีเงินค่อยๆ ขยายตัวกลายเป็นกระแสวนที่กำลังหมุน! “น่ารำคาญจริง!” โม่ฟานในร่างปีศาจพ่นลมหายใจ และเคลื่อนที่ไปยังกระแสวนสีเงินที่ใหญ่กว่าอันก่อนหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว