บทที่ 688: ต่อสู้กับซอมบี้ภูเขา ตอนที่สอง ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth มันราวกับว่าไททันขนาดมหึมากำลังก้าวเท้าอย่างระมัดระวังผ่านม่านฟ้าของโลกมนุษย์ ขาของมันห้อยลงมาจากท้องฟ้า โม่ฟานเงยหน้าขึ้นและเห็นขาคู่น่าอัศจรรย์นั้นในทันที เมื่อขาของมันแตะลงบนพื้น มิติทั้งมิติก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแตกเริ่มขยายตัวไปทั่วทั้งอากาศ ท้องฟ้า และพื้นดินราวกับกระจกที่แตกละเอียด... ร่างกายท่อนล่างของซอมบี้ภูเขาค่อยๆ ถูกดึงเข้าไปในวังวนสีเงินอย่างสมบูรณ์ ร่างกายของมันถูกล้อมรอบไปด้วยสายฟ้าสีดำสนิท ซึ่งยิ่งเพิ่มภาระให้กับมิติที่เกินขีดจำกัดไปแล้ว หลุมดำหลายแห่งปรากฏขึ้นในมิติจากความว่างเปล่าและค่อยๆ รวมตัวกันเป็นพายุหลุมดำขนาดมหึมา พายุปรากฏขึ้นในจุดต่างๆ มันจะขยายตัวอย่างต่อเนื่องและดูดทุกสิ่งเข้าไปในหลุมดำ เมื่อมิติถูกครอบครองโดยพายุอย่างสมบูรณ์ นั่นหมายความว่ามิติได้ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง! โม่ฟานเหลือบมองกระจกสีเงิน เขาไม่รู้ว่าหลิ่วหรูและคนอื่นๆ ไปถึงแท่นบูชาโลหิตแล้วหรือยัง มิติแห่งความตายได้หลุดออกจากการควบคุม เขาต้องออกจากที่นี่ทันที! การออกไปทางกระจกเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป สะพานแห่งความตายก็น่าจะฉีกขาดไปแล้ว ทางออกเดียวคือผ่านวังวนสีเงินที่นำหายนะมาสู่ที่แห่งนี้! หากนี่เป็นการตื่นขึ้นของร่างปีศาจครั้งแรกของโม่ฟาน เขาคงไม่กล้าเข้าไปในกระแสพลังที่ปั่นป่วนของมิติ สายลมที่รุนแรงจะฉีกเนื้อที่แข็งแกร่งของเขาออกเป็นชิ้นๆ ได้อย่างง่ายดายในไม่กี่วินาที อย่างไรก็ตาม ไม่เพียงแต่การตื่นขึ้นของร่างปีศาจครั้งที่สองของเขาจะแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น เขายังได้รับการควบคุมพลังใหม่ นั่นคือธาตุมิติ! ละอองดาวสีเงินคือธาตุมิติ! วังวนสีเงินคือทางออกเดียว แม้ว่าพลังธาตุมิติของเขาจะเป็นเพียงหน่ออ่อนเล็กๆ แต่เขาก็ต้องลองโดยใช้ศักยภาพทั้งหมดที่มี! โม่ฟานร่อนลงบนพื้นอย่างหนัก ร่างของเขาทรุดตัวลงราวกับปีศาจหมาป่ากล้ามโตที่กำลังสะสมพลัง โม่ฟานดีดตัวเองขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับลูกศรเพลิง ความเร็วในการทะยานขึ้นของเขาน่าตกใจ ราวกับอุกกาบาตที่บินในทิศทางตรงกันข้าม! รอบตัวเขาเต็มไปด้วยเหล่าอันเดดที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ลูกศรเพลิงที่โม่ฟานแปลงร่างเป็นนั้นเพียงแค่เจาะทะลุผ่านทุกอุปสรรคและค่อยๆ เข้าใกล้ขอบของวังวน! วังวนสีเงินนอกเมืองเป็นเหมือนลูกข่างทรงพลังที่ลากสิ่งมีชีวิตใกล้เคียงเข้าไป แต่วังวนสีเงินในมิติแห่งความตายนั้นกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง โม่ฟานสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ผลักเขากลับลงสู่พื้น! ความแรงของแรงดูดนั้นเท่ากับแรงกดดันที่โม่ฟานกำลังรู้สึกอยู่ ดวงตาของปีศาจโม่ฟานเปลี่ยนสีไปแล้ว และประกายลึกล้ำก็ส่องออกมาจากรูม่านตาสีเงินของเขา ขณะที่ร่างกายของโม่ฟานถูกปกคลุมด้วยชั้นแสงสีเงิน เขาสัมผัสได้ว่าแรงกดดันลดลงในขณะที่เขาทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า อย่างไรก็ตาม สิ่งที่จะหยุดเขาไม่ใช่แรงกดดันจากวังวนสีเงิน แต่เป็นซอมบี้ภูเขาที่ร่างกายครึ่งหนึ่งได้เข้ามาในมิติแห่งความตายแล้ว! มีอันเดดไม่มากนักที่มีขนาดมหึมาเช่นนี้ โม่ฟานรู้ว่าสิ่งมีชีวิตที่ร่างกายห้อยลงมาจากวังวนสีเงินนั้นคืออะไร โม่ฟานบินเข้าไปในวังวนสีเงินอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สิ่งมีชีวิตอันเดดอายุกว่าพันปีจะสังเกตเห็นการมีอยู่ของเขา — ซอมบี้ภูเขาค่อยๆ ก้มศีรษะลง สำหรับมันแล้ว วังวนสีเงินเป็นเพียงบ่อน้ำที่ค่อนข้างลึกเท่านั้น มันไม่สนใจเลยว่าวังวนสีเงินได้ลากมันเข้าไปในมิติใด ดูเหมือนว่าซอมบี้ภูเขาจะหมดความอดทนแล้ว ร่างกายของมันปลดปล่อยพลังงานสีดำออกมาอย่างกะทันหัน รวบรวมพลังสายฟ้าไว้ที่เท้าของมัน ซอมบี้ภูเขากระโดดทั้งๆ ที่เท้าของมันห้อยอยู่ในอากาศในมิติแห่งความตาย ท้องฟ้าที่เปราะบางแตกออกทันทีเมื่อสายฟ้าสีดำแผ่กระจายไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง พลังงานถูกบีบอัดเข้าไปในมิติแห่งความตายเล็กๆ ส่งผลให้เกิดรอยแตกมากขึ้นซึ่งแปรสภาพเป็นพายุทำลายล้างอย่างบ้าคลั่ง... การกระทืบเท้าไม่เพียงแต่เร่งการทำลายล้างของมิติแห่งความตายเท่านั้น แต่ยังทำให้ซอมบี้ภูเขากระโดดออกจากวังวนสีเงินได้อีกด้วย สิ่งมีชีวิตดึงร่างกายท่อนล่างของมันออกจากวังวนสีเงิน ดูเหมือนว่าอันเดดอายุนับพันปีขนาดมหึมาตนนี้เพียงแค่ก้าวออกจากหนองน้ำเล็กๆ ที่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อมันมากนัก ผู้คนในเมืองชั้นในที่คิดว่าเมืองหลวงโบราณได้รับการช่วยเหลือจากสวรรค์ต่างตกตะลึง! ตอนแรกพวกเขาคิดว่าวังวนสีเงินจะลากซอมบี้ภูเขาออกไปเหมือนกับอันเดดตนอื่นๆ แต่ที่น่าประหลาดใจคือ ซอมบี้ภูเขาเพียงแค่ทำลายวังวนสีเงินให้แตกสลายด้วยการกระทืบเท้าที่น่าสะพรึงกลัว หากพวกเขารู้ว่ามิติที่วังวนสีเงินเชื่อมต่ออยู่นั้นก็ถูกทำลายด้วยการกระทืบเท้านี้เช่นกัน เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการได้ว่าตอนนี้ผู้คนจะมีสีหน้าอย่างไร! ซอมบี้ภูเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของมันเกือบจะแตะถึงก้อนเมฆ ทะเลเมฆที่ปกคลุมท้องฟ้าสลายไปทันทีเมื่อสิ่งมีชีวิตคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว อย่างไรก็ตาม ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งก็ถูกปกคลุมด้วยลมหายใจเหม็นเน่าที่ออกมาจากลำคอของสิ่งมีชีวิตในไม่ช้า และค่อยๆ กลายเป็นเมฆที่สกปรกอย่างยิ่ง! เมฆสกปรกปกคลุมท้องฟ้า ดูเหมือนว่าซอมบี้ภูเขาจะหมดความอดทนแล้ว ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของมันกำลังจ้องเขม็งไปที่ม่านพลังสีทองของเมืองชั้นใน สิ่งมีชีวิตสามารถมองเห็นเมืองทั้งเมืองได้จากความสูงของมัน มันเริ่มเคลื่อนเข้าใกล้เมืองชั้นในด้วยย่างก้าวที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน ขณะที่ซอมบี้ภูเขาเข้ามาใกล้ขึ้น ผู้คนก็มองเห็นภูเขาขนาดมหึมายืนตระหง่านอยู่หน้าเมือง มันมีใบหน้าที่น่าขนลุก พร้อมด้วยรอยยิ้มขนาดใหญ่ที่น่าขนพองสยองเกล้า อยู่ทางตอนเหนือของเมืองชั้นใน... ใกล้จะรุ่งสางแล้ว ท้องฟ้าสว่างขึ้นเล็กน้อย สถานที่ไม่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดอีกต่อไป ผู้คนที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองชั้นในสามารถมองเห็นสถานการณ์นอกเมืองได้แล้ว ตอนแรกพวกเขาคิดว่าแสงสลัวในยามรุ่งอรุณจะนำความสบายใจมาให้บ้าง แต่สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น แต่เป็นใบหน้าที่น่าขนลุกขนาดมหึมาของซอมบี้ ใบหน้าของมันกำลังจ้องมองลงมายังชีวิตเล็กๆ นับล้านในเมือง ราวกับสิ่งมีชีวิตจากอารยธรรมที่สูงกว่ากำลังตรวจสอบปศุสัตว์ที่มันเลี้ยงไว้ สายตาที่หยิ่งยโสนั้นเพียงอย่างเดียวก็นำความสิ้นหวังอย่างใหญ่หลวงมาสู่ผู้คน มันไม่ใช่แรงกดดันทางกายภาพที่กระทำต่อมนุษย์ตัวเล็กๆ แต่เป็นแรงกดดันที่สามารถบดขยี้จิตวิญญาณของพวกเขาได้ เล็กเกินไป พวกเขาเล็กเกินไปจริงๆ รู้สึกเหมือนว่าเทพแห่งความตายที่น่าสะพรึงกลัวตนนี้สามารถทำลายล้างผู้คนในเมืองได้อย่างง่ายดายด้วยลมหายใจเพียงครั้งเดียว แม้ว่าพวกเขาจะกอดกันแน่นก็ตาม ม่านพลังสีทองจะปกป้องพวกเขาได้หรือไม่? เหล่าจอมเวทที่มนุษยชาติภาคภูมิใจจะสามารถต่อกรกับมันได้จริงๆ หรือ? “ข...ข้าได้ยินมาว่าผู้บัญชาการเหยาถิงถูกสิ่งมีชีวิตนั่นฆ่า!” “แสดงว่าเจ้านั่น... คือผู้ปกครองของเหล่าอันเดดที่รับผิดชอบต่อหายนะครั้งนี้สินะ?” “พวกเราจะตายกันหมดแล้วเหรอ? สุดท้ายแล้วพวกเรายังต้องมาตายที่นี่อีกเหรอ?” ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วฝูงชน ทุกสิ่งที่พวกเขาเผชิญมานั้นเทียบไม่ได้เลยกับการเผชิญหน้ากับซอมบี้ภูเขา ป้อมปราการที่ปกป้องมนุษย์เป็นเพียงแบบจำลองเล็กๆ ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตตนนี้