บทที่ 75 — สารพัดวิธี “ไม่จำเป็นหรอก ลูกกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ใครจะไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นกัน? ให้ซินเซี่ยอยู่ที่บ้านอาหญิงของลูกน่ะดีแล้ว พวกเราผู้ชายตัวโตๆ ดูแลเธอไม่ค่อยสะดวกหรอก พ่อก็ส่งเงินให้อาหญิงของลูกทุกเดือน... จะว่าไป บัตรที่ลูกให้พ่อมามีเงินอยู่ประมาณแสนกว่าๆ รวมกับที่พ่อเก็บหอมรอมริบจากการวิ่งรอกทำงานอีกแปดหมื่น รวมแล้วก็สองแสนพอดี มันพอจะซื้ออุปกรณ์เวทมนตร์สักชิ้นได้ใช่ไหม? พ่อได้ยินมาว่าของพวกนั้นสำคัญกับจอมเวทมากเลยนะ” ม่อเจียซิงกล่าวต่อ “ผมมีอุปกรณ์เวทมนตร์อยู่แล้วครับ!” “โอ้ ใช่ๆ! พ่อเกือบลืมไปเลยว่าลูกได้อุปกรณ์เวทมนตร์มาจากจ้านกง พูดตรงๆ นะ ลูกทำให้พ่อภูมิใจมากจริงๆ พ่อไม่รู้ว่าได้ยินพวกนักล่าเก่าๆ ในป้อมปราการพูดถึงเรื่องนั้นมากีกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว!” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของม่อเจียซิงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเวลาได้ล่วงเลยมาหนึ่งปีแล้ว “พรุ่งนี้ ผมจะไปที่คฤหาสน์ตระกูลมู่เพื่อประลองเวทกับคนที่ชื่ออวี่อ่างครับ” ม่อฟานกล่าวกับพ่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พ่อรู้แล้ว พ่อรู้ พ่อไปขอร้องผู้อาวุโสบางคนในตระกูลมู่ให้บอกอวี่อ่างให้ออมมือให้ลูกหน่อยแล้วล่ะ ยังไงลูกก็แค่ไปช่วยสร้างสีสันให้พิธีบรรลุนิติภาวะของเขาเท่านั้น การได้แสดงฝีมือต่อหน้าผู้มีอิทธิพลมากมายในเมืองป๋อก็ถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่งสำหรับลูกแล้วล่ะ จะว่าไป พ่อยังสงสัยเลยว่าตอนนั้นลูกคิดวิธีที่ยอดเยี่ยมแบบนั้นได้ยังไง... เอาเป็นว่า อย่าไปล่วงเกินท่านผู้นำมู่อีกนะ เขายังเคืองเรื่องของลูกกับมู่หนิงเสวี่ยในตอนนั้นอยู่เลย เจ้าลูกชายตัวแสบ อายุแค่นั้นแต่เกือบจะพาแก้วตาดวงใจของตระกูลเขาหนีตามกันไปซะแล้ว!” ม่อเจียซิงกล่าว ม่อเจียซิงไม่ได้ตำหนิม่อฟานสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต ตอนนั้นม่อฟานยังเด็กเกินไป การทำเรื่องโง่เขลาลงไปบ้างถือเป็นเรื่องปกติ ยิ่งกว่านั้น ปัญหาใหญ่ไม่ได้อยู่ที่ลูกชายของเขา แต่อยู่ที่อีกฝ่ายนั้นทรงอำนาจเกินไป เฮ้อ ถ้าหากมู่หนิงเสวี่ยเป็นเพียงลูกสาวของครอบครัวธรรมดาๆ ป่านนี้เขาคงได้ลูกสะใภ้ไปแล้ว เจ้าลูกชายคนนี้ไม่มีข้อดีอะไรเลย แต่ความสามารถในการล่อลวงเด็กผู้หญิงตอนยังเด็กนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ! การประลองเวทครั้งนี้ในสายตาของม่อเจียซิงถือเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง ศิษย์คนอื่นๆ อีกหลายคนที่มีฐานะดีกว่าม่อฟานต่างก็อยากจะปรากฏตัวในพิธีบรรลุนิติภาวะที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้พวกเขาจะเป็นเพียงแค่ตัวประกอบเพื่อส่งเสริมอวี่อ่าง แต่มันก็ยังถือเป็นเกียรติสูงสุด สำหรับคนอย่างม่อฟาน โอกาสแบบนี้ถือว่าดีมาก... ตราบใดที่ม่อฟานไม่คิดจะไปสู้เพื่อเอาชนะจริงๆ อีกฝ่ายมีภูมิหลังขนาดไหน? ถ้าสามารถเป็นตัวประกอบได้ก็ดีแล้ว! ถ้าในอนาคตอวี่อ่างกลายเป็นบุคคลสำคัญของเมืองป๋อ อย่างน้อยพวกเขาก็ยังพูดได้ว่า “ข้าเคยประลองกับเขามาก่อนนะ!” “พ่อครับ ผมชนะได้แน่!” ม่อฟานกล่าวอย่างหนักแน่น “อย่าทะเยอทะยานเกินไปนักเลย แค่คะแนนที่ลูกได้ตอนนี้พ่อก็พอใจมากแล้ว” ม่อเจียซิงกล่าวพลางตบบ่าม่อฟานแล้วหัวเราะ เมื่อเห็นท่าทางของม่อเจียซิง ม่อฟานก็รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย ทำไมพวกคุณถึงคิดว่าผมไปที่นั่นเพื่อเป็นเบี้ยให้คนอื่นเหยียบย่ำกันนะ? ------ จดหมายเชิญของตระกูลมู่ถูกส่งออกไปนานแล้ว คฤหาสน์ตระกูลมู่ทั้งหลังถูกห้อมล้อมไปด้วยมิตรสหายผู้ทรงเกียรติและกลุ่มคนชั้นสูง พนักงานในคฤหาสน์ต่างยุ่งกันจนหัวหมุน แม้แต่หญ้าเพียงเส้นเดียวในแปลงดอกไม้ก็อาจทำให้เกิดเรื่องใหญ่โตได้หากไม่รีบจัดการให้เรียบร้อย มู่จั๋วอวิ๋นทุ่มสุดตัวสำหรับพิธีบรรลุนิติภาวะในครั้งนี้ เพื่อให้มั่นใจว่าทุกคนในเมืองป๋อจะได้รับรู้ถึงมัน ม่อฟานเคยสงสัยมาก่อนว่าทำไมมู่จั๋วอวิ๋นถึงกำหนดให้เขาประลองกับอวี่อ่าง ดูเหมือนว่าเจ้าสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวนี้จะวางแผนไว้ทั้งหมดแล้ว ทุกอย่างก็เพื่อเพิ่มสีสันให้กับการเลี้ยงฉลองอันยิ่งใหญ่ครั้งนี้ แค่กินดื่มกันอย่างเดียวคงไม่มีความหมาย การได้ดูคนรุ่นใหม่ประลองกันย่อมดีกว่า ไม่เพียงแต่เขาจะได้จัดการกับหนูท่ออย่างม่อฟานภายใต้สายตาของทุกคนเท่านั้น แต่มันยังเป็นการสร้างหน้าตาให้กับตระกูลมู่ของเขาอีกด้วย เขามีเหตุผลอะไรที่จะไม่ทำล่ะ? พูดตามตรง ม่อฟานไม่ได้คิดเลยว่าเจ้าเฒ่าสารเลวมู่จั๋วอวิ๋นจะป่าวประกาศเรื่องนี้ไปกว้างขวางขนาดนี้ บางทีมันอาจจะเป็นอย่างที่อาจารย์ใหญ่จูและเติ้งข่ายพูดไว้ นี่คือการแข่งขันระหว่างศิษย์ของตระกูลใหญ่กับนักเรียนจากโรงเรียน ในตอนนี้ม่อฟานไม่ใช่แค่นักเรียนที่มีผลการเรียนดีที่สุดของโรงเรียนมัธยมเวทมนตร์เทียนหลานเพียงแค่ในนามเท่านั้น ต่อให้เขาไม่ได้ไปหาเรื่องท่านผู้นำมู่ เขาก็คงต้องเผชิญหน้ากับการประลองกับคนของตระกูลใหญ่อยู่ดี ก็ดี จะได้ชำระหนี้แค้นทั้งเก่าและใหม่ไปพร้อมๆ กันเลย! “เจ้าเฒ่าสารเลว ในเมื่อแกป่าวประกาศไปทั่วขนาดนี้ งั้นป๋าคนนี้จะทำให้แกเสียหน้าให้ดู!” ม่อฟานยืนอยู่หน้าบ้านหลังเก่าของเขา พลางเงยหน้ามองไปยังคฤหาสน์ตระกูลมู่ที่ประดับประดาด้วยโคมไฟและธงสีสันสวยงามสว่างไสว รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ------ ที่ด้านบนของคฤหาสน์ มู่จั๋วอวิ๋นจามออกมากะทันหัน เขากำลังนั่งอยู่ในห้องน้ำชาพลางลูบหนวดเค้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจขณะที่มองดูมู่หนิงเสวี่ยที่เพิ่งกลับมาในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน “เดิมทีพิธีบรรลุนิติภาวะนี้เตรียมไว้ให้ลูก แต่พ่อไม่คิดเลยว่าลูกจะโดดเด่นเกินกว่าที่พวกเราจินตนาการไว้มาก เมืองป๋อเล็กๆ แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ลูกต้องมาแย่งชิงอะไรอีกต่อไปแล้ว พิธีบรรลุนิติภาวะนี้จะยกให้อวี่อ่าง เขาจงรักภักดีต่อตระกูลเรา ในอนาคตเขาจะได้กลายเป็นมือขวาของลูกเมื่อต้องไปแข่งกับศิษย์ของตระกูลธาตุอื่นๆ!” มู่จั๋วอวิ๋นกล่าว เพื่อลูกสาวของเขา มู่จั๋วอวิ๋นได้ลงแรงไปอย่างมากจริงๆ “ทำไมคุณพ่อถึงยังต้องกดดันเขาขนาดนั้นด้วยคะ? ต่อให้คุณพ่ออยากให้อวี่อ่างได้รับโอกาสเข้าบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินอย่างถูกต้อง คุณพ่อก็สามารถเลือกคนอื่นได้นี่นา” ในที่สุดมู่หนิงเสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “เขา” ที่มู่หนิงเสวี่ยหมายถึง ย่อมเป็นม่อฟานอย่างไม่ต้องสงสัย “เจ้าเด็กสารเลวนั่นมันดูหมิ่นพ่อต่อหน้าคนตั้งมากมาย พ่อจะไปให้อภัยมันได้ยังไง? มันไม่คิดเหรอว่าตัวเองน่ะสูงส่งนัก มันไม่คิดเหรอว่าตัวเองเก่งกาจนัก? แล้วมันไม่เหมาะสมตรงไหนที่พ่อจะมอบโอกาสที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ให้มัน? พ่อจัดการไว้หมดแล้ว เมื่อถึงเวลา ลูกก็แค่มานั่งข้างๆ พ่อแล้วคอยดูเฉยๆ ก็พอ” อารมณ์ของมู่จั๋วอวิ๋นเปลี่ยนไปทันทีที่เรื่องนี้ถูกยกขึ้นมา ยังจะปกป้องไอ้เด็กนั่นอยู่อีกเหรอ? มู่จั๋วอวิ๋นไม่เข้าใจ มีศิษย์ที่โดดเด่นมากมายจากตระกูลใหญ่เหล่านี้ แต่เธอกลับไม่เคยพูดกับพวกเขาเกินหนึ่งประโยคเลย เธอต้องมาใส่ใจเด็กจนๆ ที่ไม่รู้จักสำนึกผิดและไม่มีความสามารถอะไรเลยคนนี้ไปทำไมกัน “ถ้าอย่างนั้นก็บอกให้อวี่อ่างหยุดมือบ้าง อย่าทำเกินไปนักนะคะ!” มู่หนิงเสวี่ยรู้ว่าพ่อของเธอจะไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียวในเรื่องนี้ ดังนั้นเธอจึงพูดถึงขีดจำกัดของเธอเอง “ไม่ต้องกังวล พ่อมีขอบเขต พ่อแค่อยากให้เจ้าเด็กที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนั้นได้เข้าใจว่า ศักดิ์ศรีที่พ่อเหยียบย่ำลงไปน่ะมันไม่มีความหมายอะไรเลย ส่วนวันพรุ่งนี้ มันจะได้เข้าใจว่าการพ่ายแพ้อย่างราบคาบภายใต้สายตาของทุกคนน่ะ คือการเสียหน้าอย่างแท้จริง!” มู่จั๋วอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เจ้าเด็กน้อย แกคิดจะเล่นกับฉัน มู่จั๋วอวิ๋นคนนี้เหรอ? ตอนที่ฉันเขย่าวงการเมืองป๋อน่ะ แกยังอยู่ในท้องแม่แกเลยด้วยซ้ำ! ฉัน มู่จั๋วอวิ๋น มีวิธีอีกมากมายที่จะทำให้แกไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาในเมืองป๋อได้อีกต่อไป!