# Novel Info — บุตรแห่งมังกรทลายสวรรค์ (ตัวอย่างชื่อนิยาย) ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: [Novel Title] - **ชื่อเรื่อง (TH)**: [ชื่อนิยายภาษาไทย] - **แนว**: Urban Fantasy / Action / System / Harem - **Setting**: โลกสมัยใหม่ที่มีการฝึกตนและระบบอำนวยความสะดวก ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Zhang Fei | จางเฟย | ตัวเอกชาย | | Zhang Yue | จางเย่ว | พี่สาวจางเฟย | | Janette | เจเน็ต | ผู้ช่วยของจางเย่ว | | Ru Xue | หรู่เสวี่ย | หญิงสาวคนสนิทของจางเฟย | | Guo Lan | กัวหลาน | เพื่อนสนิทในโรงงาน | | Han Jue | หานเจวี๋ย | ตัวประกอบ/คู่อริ | --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 11: จางเย่ว** ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างภูมิฐาน หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงยาวประบ่ากำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอลอบยิ้มออกมาบางๆ ขณะทอดสายตามองหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือ รัศมีแห่งความสง่างามแผ่ซ่านออกมาจากชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่สวมทับด้วยเสื้อเบลเซอร์สีเบจ ทรวดทรงองเอวของเธอนั้นช่างอ้อนแอ้นเย้ายวนและสมบูรณ์แบบ แม้หน้าอกหน้าใจขนาด 32C จะไม่ได้ใหญ่โตจนเกินงาม แต่ภาพลักษณ์โดยรวมของเธอนั้นกลับดูไร้ที่ติราวกับภาพวาด ใบหน้ารูปไข่ของเธอนั้นเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะถอนสายตา ดวงตากลมโตสีดำขลับเป็นประกายใสกระจ่างอยู่ภายใต้คิ้วเรียวพาดเฉียง จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากอิ่มเอิบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูดูเย้ายวนใจ ยิ่งไปกว่านั้น ผิวพรรณของเธอยังนวลเนียนละเอียดละออราวกับถูกสลักเสลาขึ้นมาจากหยกขาวชั้นเลิศ ปลายนิ้วเรียวสวยลูบไล้ไปบนหน้าจอสมาร์ทโฟนอย่างแผ่วเบา แววตาที่จ้องมองรูปภาพนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและความรักใคร่เอ็นดูอย่างปิดไม่มิด "สองปีแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน... เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ แถมยังดูหล่อเหลาภูมิฐานกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ตอนนี้มีแฟนหรือยังนะ น้องชายตัวน้อยของพี่?" *ก็อก... ก็อก...* "เข้ามาสิ เจเน็ต" หญิงสาวเอ่ยอนุญาตผู้ที่เคาะประตูห้องทำงานของเธอ สิ้นเสียงเรียก เจเน็ตก็ก้าวเข้ามาในห้องทันที เธอเป็นหญิงสาวผู้มีเรือนผมสีบลอนด์ยาวสลวยถึงกลางหลัง ร่างกายโปร่งบางทว่าสูงเพรียวด้วยส่วนสูงถึง 177 เซนติเมตร ทรวดทรงนาฬิกาทรายของเธอถูกเน้นย้ำด้วยชุดเดรสรัดรูปสีขาวแขนกุดที่อวดส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ทว่าหน้าอกขนาด 36D นั้นดูจะใหญ่โตจนเกินพิกัดเมื่อเทียบกับร่างกายที่ผอมบางของเธอ ใบหน้าเรียวรีของเจเน็ตดูเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์ดึงดูดใจ ดวงตาสีเขียวมรกตคู่สวยจ้องมองมาอย่างมาดมั่น จมูกของเธอโด่งเป็นสันคมตามแบบฉบับชาวตะวันตก รับกับริมฝีปากหนาที่ดูเซ็กซี่และรอยยิ้มที่ชวนให้โลกทั้งใบสว่างไสว เจเน็ตเอ่ยถามขึ้น "เธอไม่ได้กลับบ้านมาสองปีแล้วใช่ไหม จางเย่ว?" จางเย่วเงยหน้ามองเจเน็ตด้วยความแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ "ใช่... สองปีแล้วที่ฉันไม่ได้กลับไป ฉันคิดถึงครอบครัวจริงๆ โดยเฉพาะน้องชายและน้องสาวของฉัน" "ถ้าอย่างนั้น อีกสามวันเราจะเดินทางไปประเทศจีนกันนะ เย่ว" เจเน็ตเอ่ยพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามจางเย่ว ก่อนจะถือวิสาสะคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วอุทานออกมาด้วยความตกใจ "คนนี้ใครกันน่ะเย่ว? ทำไมถึงได้หล่อขนาดนี้!" "เขาชื่อจางเฟย เป็นน้องชายของฉันเอง" จางเย่วตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ตัวเธอเองยังแทบไม่เชื่อสายตาว่าน้องชายจะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ แต่เธอก็ชอบความเปลี่ยนแปลงนี้เอามาก ๆ "ว่าแต่ ทำไมเราถึงต้องไปจีนล่ะเจเน็ต?" เจเน็ตอธิบายต่อ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องรูปของจางเฟยตาไม่กะพริบ "ทางสำนักงานใหญ่กำลังมองหาคนที่จะไปรับช่วงดูแลสาขาในจีนน่ะ ในเมื่อเธอเป็นคนจีน พวกเขาเลยตัดสินใจส่งเธอไปรับตำแหน่งผู้จัดการที่นั่น และสั่งให้ฉันไปช่วยในฐานะผู้ช่วยของเธอด้วย" "เฮ้อ... ไม่นึกเลยว่าจะได้กลับบ้านเร็วขนาดนี้" จางเย่วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางทอดสายตามองเพดานห้อง รอยยิ้มแห่งความสุขผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างงดงาม เจเน็ตอดไม่ได้ที่จะหยอกเย้า "นี่เย่ว อย่าลืมแนะนำน้องชายเธอให้ฉันรู้จักด้วยนะ" จางเย่วเลิกคิ้วมองเจเน็ตด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยปากเช่นนี้ แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้าตอบตกลง "ได้สิ ไว้ฉันจะแนะนำให้รู้จัก ตอนนี้ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าน้องชายของฉันจะเติบโตขึ้นแค่ไหนแล้ว" --- **ณ สถานที่ของจางเฟย** "ฮัดเชิ้ว!" จางเฟยยกมือขึ้นขยี้จมูกพลางบ่นพึมพำ "ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนกำลังแอบคิดถึงผมอยู่แน่ๆ" เมื่อได้ยินดังนั้น หรู่เสวี่ยก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระคนสงสัย "นี่เฟยเอ๋อร์ คุณแอบมีผู้หญิงคนอื่นซ่อนไว้หรือเปล่า?" จางเฟยหันไปมองเธอ ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทางหน้าไม่อาย "โถ่... คุณก็รู้ว่าคุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่พรากความบริสุทธิ์ของผมไปนะ แล้วผมจะไปมีคนอื่นได้ยังไงกัน?" ใบหน้าของหรู่เสวี่ยขึ้นสีแดงระเรื่อทันทีที่ได้ยินคำพูดตรงไปตรงมานั้น อันที่จริงเธอก็พอจะรู้อยู่แล้วว่าจางเฟยยังไม่มีผู้หญิงคนอื่น เธอจึงทำได้เพียงทุบแขนเขาเบาๆ ด้วยความขัดเขินพร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ "ฮ่าๆ! จะเขินอะไรขนาดนั้นล่ะ เสวี่ยเอ๋อร์?" จางเฟยหัวเราะร่วนพลางเย้าแหย่เธอต่อ "ฮึ่ม! ฉันไม่สนใจคุณแล้ว!" หรู่เสวี่ยทำท่าทางแง่งอนราวกับเด็กสาวต่อหน้าจางเฟย ลึกๆ ในใจของเธอเริ่มยอมรับในตัวตนของชายหนุ่มผู้นี้มากขึ้น โดยเฉพาะหลังจากที่ทั้งคู่ผ่านค่ำคืนอันลึกซึ้งร่วมกันมาหลายต่อหลายครั้ง ไม่นานนัก รถก็มาจอดสนิทที่หน้าโรงงานที่จางเฟยทำงานอยู่ เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า "เดี๋ยวฉันมารับนะ เฟยเอ๋อร์" "อื้ม ตกลงครับ ผมจะรอนะเสวี่ย" จางเฟยพยักหน้ารับคำ เพราะระยะทางจากตัวเมืองไปยังหมู่บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่นั้นค่อนข้างไกล แถมตอนนี้เขาก็ไม่มีจักรยานคู่ใจอีกแล้ว หลังจากหรู่เสวี่ยขับรถออกไป จางเฟยก็ก้าวเท้าเข้าไปในโรงงาน ทันทีที่ปรากฏตัว เพื่อนร่วมงานต่างพากันจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ตกตะลึง และไม่ยากจะเชื่อสายตา จางเฟยได้แต่ลอบถอนหายใจอยู่ในใจ เพราะความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเขานั้นมันก้าวกระโดดเกินไป จึงไม่แปลกที่ใครต่อใครจะมองเขาด้วยสายตาเช่นนั้น ทันใดนั้นเอง ก็มีใครบางคนตบเข้าที่แผ่นหลังของเขาอย่างแรงจากทางด้านหลัง ทว่าแทนที่จางเฟยจะสะดุ้ง คนที่ตบกลับร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวดแทน "โอ๊ย! นี่เฟย ทำไมร่างกายของนายถึงได้แข็งหยั่งกับก้อนหินแบบนี้ล่ะ! มือฉันระบมไปหมดแล้วเนี่ย" จางเฟยเหลียวหลังกลับไปมอง ก็พบหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีม่วงยาวสลวยกำลังยืนนวดมือตัวเองปลาบๆ อยู่ด้านหลัง 'สแกนเธอทีสิ เหม่ย' [รับทราบเจ้าค่ะ!] === **ชื่อ: กัวหลาน** **อายุ: 25 ปี** **เพศ: หญิง** **ทรงผม: ผมสีม่วงยาว** **ส่วนสูง/น้ำหนัก: 160/45** **รอบเอว/สะโพก: 24/30** **ขนาดหน้าอก: 32B** **สิ่งที่ชอบ: จางเฟย** **สิ่งที่เกลียด: หงหมิง, หานเจวี๋ย** === จางเฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ากัวหลานแอบชอบเขา แต่หากย้อนนึกดู เธอก็คือคนที่คอยช่วยเหลือให้เขาปรับตัวเข้ากับการทำงานได้ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ที่เข้ามา และทั้งคู่ก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาตลอดสองปี เขาจึงเอื้อมมือไปกุมมือของเธอขึ้นมาลูบเบาๆ พลางเป่าลมใส่ "คราวหลังอย่าตีแรงแบบนี้อีกนะหลาน ไม่อย่างนั้นมือนายจะเจ็บตัวแบบนี้อีก" การกระทำนั้นทำเอากัวหลานหน้าแดงก่ำ หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอพยายามจะชักมือกลับด้วยความเขินอาย แต่จางเฟยกลับกุมมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "เฮ้ย ไอ้หนู! ปล่อยมือจากกัวหลานเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงตะโกนกร้าวของชายคนหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ ทั้งคู่หันไปมองตามเสียง จางเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อจำได้ว่าชายผู้นั้นเป็นใคร กัวหลานตั้งท่าจะตวาดกลับแต่จางเฟยห้ามไว้ด้วยการส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อนพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "แกมีปัญหาอะไรกับการที่ฉันจะจับมือกัวหลานอย่างนั้นเหรอ... หานเจวี๋ย?" **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**