## ข้อมูลตัวละครและระเบียบการเรียกชื่อ: # Novel Info — [Lust Demon System] > ข้อมูลอ้างอิงสำหรับการแปลเพื่อให้เนื้อหาและชื่อเรียกสอดคล้องกัน ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Lust Demon System - **ชื่อเรื่อง (TH)**: ระบบปีศาจราคะ - **แนว**: Fantasy / Erotica / Action / System - **Setting**: โลกสมัยใหม่ที่มีพลังลึกลับและระบบปีศาจ ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Zhang Fei | จางเฟย | ตัวเอกชาย (Incubus) | | Hong Yao | หงเยา | ตัวละครหญิง (เป้าหมาย) | | Mei | เม่ย | ระบบ / AI ผู้ช่วย | | Ming'er | หมิงเอ๋อร์ | ลูกชายของหงเยา | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---------------|----------------------|-------------------| | System | ระบบ | | | Incubus | อินคิวบัส | ปีศาจราคะชาย | | Female Essence| เอสเซนส์อิสตรี | ค่าพลังที่ได้รับจากผู้หญิง | | Demon Charm | มนตราปีศาจ | | | Pheromone | ฟีโรโมน | | --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 14: ข้ารับใช้คนแรก** "เจ้าคิดจะยืนบื้ออยู่ตรงนั้นอีกนานเพียงใด หงเยา?" จางเฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในขณะที่เขาสลัดพันธนาการจนกุญแจมือเหล็กกล้าแตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ อย่างง่ายดาย หงเยาผู้ตกอยู่ภายใต้ฤทธิ์ของมนตราปีศาจและฟีโรโมนราคะ ค่อยๆ เยื้องกรายเข้าหาจางเฟยพลางปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากเรือนร่างจนเปลือยเปล่า เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา นางก็คุกเข่าลงอย่างศิโรราบก่อนจะดึงกางเกงของเขาลงมา นางเอื้อมมือไปกุมลำเอ็นอันเขื่องของจางเฟยไว้มั่น ก่อนจะเริ่มใช้เรียวลิ้นละเลียดเลียราวกับมันคือขนมหวานเลิศรส ความเป็นชายของเขาค่อยๆ ขยายตัวตื่นตัวขึ้นอย่างน่าเกรงขาม และนั่นยิ่งกระตุ้นให้นางทวีความกระสันอยากที่จะลิ้มลองมันมากขึ้นไปอีก เพียงไม่นาน มังกรยักษ์ของจางเฟยก็ผงาดง้ำเต็มพิกัด หงเยาอ้าปากรับส่วนหัวที่บวมเบ่งเข้าไปพลางดูดดึงอย่างรุนแรง ขณะที่ลิ้นของนางตวัดเลียรอบหยักศรอย่างหิวกระหาย "อืมม์!" จางเฟยครางต่ำออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อถูกปรนเปรอเช่นนั้น ความซ่านสยิวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อนางเริ่มขยับศีรษะเข้าออก อีกทั้งแรงดูดกลืนของนางยังรุนแรงจนเขานึกสบถในใจ 'บัดซบ นางช่ำชองเป็นบ้า' *จ๊วบ... จ๊วบ...* จางเฟยเอื้อมมือออกไปขยำขยี้ปทุมถันคู่เล็กของหงเยา เขาบดบี้มันอย่างเมามันพลางใช้นิ้วสะกิดหยอกเย้ากับยอดอกที่แข็งเป็นไต *จ๊วบ... จ๊วบ...* การกระทำของจางเฟยยิ่งจุดไฟราคะในตัวหงเยาให้ลุกโชน นางเร่งจังหวะศีรษะให้รวดเร็วขึ้น พร้อมกับดูดกลืนแก่นกายของเขาอย่างหนักหน่วงกว่าเดิม *จ๊วบ... จ๊วบ...* "อ่าห์!" จางเฟยกดศีรษะของหงเยาไว้มั่นก่อนจะกระแทกแก่นกายเข้าสู่ลำคอของนางอย่างลึกซึ้ง ในวินาทีต่อมา ธารน้ำรักสีขาวขุ่นก็พุ่งทะลักลงสู่ลำคอของนางในทันที "แค่อก..!" หงเยาสำลักออกมาทันทีที่จางเฟยถอนความเป็นชายออกจากปาก นางรีบยันกายลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังอ่างล้างหน้าเพื่อชำระล้างคราบคาวที่ติดอยู่ในปากด้วยน้ำสะอาด ทันใดนั้น เสียงของเม่ยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา [นายท่าน หากท่านจะร่วมหลับนอนกับนาง ข้าขอแนะนำให้ท่านใช้ร่างปีศาจราคะ ข้าคิดว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้องกับระบบร้านค้า] 'จัดไป!' จางเฟยเดินตรงเข้าไปหาหงเยา พร้อมกับแปลงกายสู่ร่างอินคิวบัสที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย เขาค่อยๆ ผลักนางให้โน้มตัวไปข้างหน้า ก่อนจะนำลำเอ็นเขื่องถูไถไปกับร่องสวาทที่ฉ่ำแฉะ 'หืม? แก่นกายของข้าขยายขนาดใหญ่และยาวขึ้นในร่างปีศาจราคะงั้นรึ? ดูเหมือนจะยาวถึงเก้านิ้วและหนากว่าเจ็ดนิ้วเลยสินะ' "อ๊า~ ส่วนหัวของมันใหญ่เกินไปแล้ว!" หงเยาแผดเสียงครางลั่นเมื่อส่วนหัวอันเขื่องของจางเฟยเริ่มรุกล้ำเข้าไปในกุหลาบงาม ร่างกายของนางสั่นสะท้านบิดเร่าด้วยความซ่านสยิวที่ถาโถมเข้าใส่ "อ๊า~" 'อืมม์ ร่องของนางคับแน่นเป็นบ้า' เนื่องจากขนาดที่ใหญ่เกินมนุษย์ จางเฟยจึงค่อยๆ แทรกซอนแก่นกายเข้าไปอย่างเชื่องช้า เขา feeling ได้ถึงกล้ามเนื้อภายในที่โอบรัดเขาไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ ออก "อ๊า~ ข้าจะเสร็จแล้ว!" ร่างของหงเยากระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อถึงจุดสุดยอดครั้งแรก และนั่นทำให้นางได้สติกลับคืนมาทันที เพราะฤทธิ์ของฟีโรโมนจะมลายหายไปเมื่อความกระสันถูกปลดปล่อย ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของนาง "แฮ่ก... เกิดอะไรขึ้นกับข้า? แฮ่ก..." [ท่านได้รับ 100 เอสเซนส์อิสตรี จากหงเยา] จางเฟยชะงักไปเล็กน้อยกับนิ่งแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นในใจ แต่เขาก็เลือกที่จะเพิกเฉยต่อมันไปก่อน แล้วเอ่ยถามนางว่า "ได้สติแล้วรึยัง?" หงเยาถึงกับแข็งทื่อเมื่อได้ยินเสียงของจางเฟยจากทางด้านหลัง นางตระหนักถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะเมื่อรู้สึกได้ว่าบางสิ่งที่ใหญ่โตยังคงฝังลึกอยู่ในร่างของนาง เมื่อนางเหลียวหลังกลับมามอง ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความโหวตตระหนก เพราะภาพที่เห็นคือจางเฟยในร่างปีศาจที่น่าเกรงขาม นางละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัว "จาง... เฟย...! เจ้า... ปีศาจ...!" จางเฟยหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วบดจูบลงบนริมฝีปากของนาง หงเยาที่ยังคงมีไฟราคะหลงเหลืออยู่ทำได้เพียงจูบตอบเขากลับไปอย่างจำนน "อืมม์~" จางเฟยเริ่มขยับแก่นกายกระแทกกระทั้นเข้าสู่ร่องสวาทให้ลึกยิ่งขึ้น และนั่นทำให้หงเยาล่องลอยไปกับกระแสราคะที่เขามอบให้อีกครั้ง "อืมม์~" 'พระเจ้า! ของเขาใหญ่มหึมาเหลือเกิน! แต่ความรู้สึกสยิวนี่มันช่างรุนแรงเกินจะต้านทาน!' ความสุขสมอันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสายทำให้หงเยาลืมสิ้นไปว่าตนเองมีสามีอยู่แล้ว นางจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งกามารมณ์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น "อืมม์~" เพียงครู่เดียว แก่นกายของจางเฟยก็จมลึกเข้าไปจนถึงปากมดลูก เขาจึงหยุดการรุกรานชั่วคราว ก่อนจะถอนจูบออกแล้วกระซิบที่ข้างหูของนาง "รสชาติของการร่วมรักกับปีศาจอย่างข้าเป็นอย่างไรบ้าง หงเยา?" "มัน... มันวิเศษมาก จางเฟย! ข้าไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อนเลย" หงเยาตอบออกไปโดยไม่ทันคิด นางเริ่มส่ายสะโพกวนไปมาอย่างโหยหา หวังให้เขาเริ่มบทรักอีกครั้ง "จางเฟย ให้ข้า... มอบความสุขให้ข้ามากกว่านี้ด้วยมังกรของท่านเถิด" "ชอบมังกรของข้ามากขนาดนั้นเลยรึ?" จางเฟยเป่าลมใส่หูนางจนหงเยาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "แล้วสามีของเจ้าล่ะ หงเยา?" "อ๊า~ ข้าไม่สนเขาแล้ว!" หงเยาไม่อาจรอคอยการกระแทกกระทั้นได้อีกต่อไป นางอ้อนวอนเขาอย่างน่าเวทนา "ขอร้องล่ะ... จางเฟย... ข้าอยากสัมผัสความเสียวซ่านจากตัวท่านมากกว่านี้" "ย่อมได้" จางเฟยเริ่มขยับกาย กระแทกมังกรยักษ์เข้าใส่ร่องสวาทของนางอย่างดุดัน *พั่บ... พั่บ...* "อ๊า~ ข้ากระสันอยากได้รสสวาทเช่นนี้เหลือเกิน!" หงเยาครางไม่หยุดหย่อน ร่างกายบิดเร่าภายใต้แรงกระแทกอันหนักหน่วงของจางเฟย นางขยับสะโพกตอบรับจังหวะของเขาอย่างบ้าคลั่ง "อ๊า~ ความสุขนี้มันช่างน่าเสพติดเหลือเกิน" จางเฟยยกร่างของหงเยาขึ้นทั้งที่แก่นกายยังเชื่อมติดกัน เขาเริงรักกับนางในท่าประคองยืน นางรีบวาดแขนโอบรอบคอของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ร่วงหล่นลงไป *พั่บ... พั่บ...* เวลาผ่านไป หงเยายิ่งทวีความรุ่มร้อนและเพลิดเพลินไปกับรสกามที่จางเฟยมอบให้ ผ่านไปราวสิบนาที ร่างของนางก็กระตุกเกร็งอีกครั้งเมื่อถึงจุดสุดยอดรอบที่สอง "อ๊า~ ข้าเสร็จอีกแล้ว! อ๊า~" "ข้าก็เหมือนกัน" จางเฟยกระแทกความเป็นชายเข้าจนสุดทาง ในจังหวะเดียวกับที่ทั้งคู่ปลดปล่อยลาวารักออกมา เขาเติมเต็มมดลูกของนางด้วยน้ำรักมหาศาล [ท่านได้รับ 100 เอสเซนส์อิสตรี จากหงเยา] หงเยาผู้จมอยู่ในกองกามไม่ได้ใส่ใจเลยว่าตนเองจะตั้งครรภ์หรือไม่ หลังจากพายุราคะสงบลง นางก็ซบลงกับอกของจางเฟยอย่างหมดแรงพลางหอบหายใจรัว "แฮ่ก... ข้ารู้สึกดีเหลือเกิน จางเฟย... แฮ่ก... มังกรของท่านแข็งแกร่งเกินไปแล้ว ขนาดท่านเพิ่งจะเสร็จไป แต่มันยังคงตั้งชันอยู่ในตัวข้าอยู่เลย... แฮ่ก..." "แน่นอน เพราะข้าคืออินคิวบัส" จางเฟยตอบพลางหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินดังนั้น หงเยาก็ช้อนสายตามองเขาพลางลูบไล้ไปที่เขาปีศาจของเขา "แสดงว่าเจ้าเป็นปีศาจจริงๆ สินะ?" "เจ้ากลัวข้ารึเปล่า?" จางเฟยถามด้วยรอยยิ้ม "ตอนแรกข้ากลัวเจ้ามาก แต่ตอนนี้ข้าไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังมอบความสุขสมที่ข้าไม่เคยพบเจอมาทั้งชีวิตให้ข้าด้วย" หงเยาตอบพลางลูบเขานางต่อไปด้วยความหลงใหลในรูปลักษณ์ปีศาจ "ข้าไม่เคยจินตนาการเลยว่าปีศาจจะมีจริง มิหนำซ้ำยังได้ร่วมรักกับปีศาจ... และข้าคงไม่อาจกลับไปพึงพอใจกับสามีของข้าได้อีกแล้ว" "เหอะ! แน่นอนว่าสามีของเจ้าไม่มีวันทำให้อิ่มเอมได้เท่าข้าหรอก" จางเฟยเอ่ยพลางอุ้มนางไปวางลงบนโต๊ะ "อย่างไรก็ตาม บทลงโทษของเจ้ายังไม่จบลงหรอกนะ" "อ๊า~" หงเยาครางลั่นอีกครั้งทันทีที่จางเฟยเริ่มบรรเลงบทรักรอบใหม่ แม้เขาจะบอกว่ามันคือการลงโทษ แต่นางกลับโหยหามันเหลือเกิน และปรารถนาให้เขาลงทัณฑ์นางให้หนักกว่านี้ "อ๊า~ ได้โปรดลงโทษข้าให้หนักกว่านี้เถิด นายท่าน" 'นายท่าน?' จางเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดศีรษะแล้วกระแทกกระทั้นใส่หงเยาอย่างรุนแรงขึ้น "ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่านายท่าน เจ้าก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของข้า และต้องรับใช้ข้าให้ดีในภายภาคหน้า มิเช่นนั้น ข้าจะลงทัณฑ์เจ้าและทุกคนที่อยู่ใกล้ชิดเจ้า" "อ๊า~ ย่อมได้ นายท่าน" หงเยาไม่สนสิ่งใดอีกต่อไป สิ่งเดียวที่นางต้องการคือการถูกรุกรานด้วยมังกรยักษ์ของจางเฟยเท่านั้น หลายนาทีต่อมา หงเยาก็ถึงจุดสุดยอดเป็นครั้งที่สาม นางรู้สึกหมดเรี่ยวแรงจากการสำเร็จความใคร่ติดต่อกันถึงสามครั้ง 'แฮ่ก... แฮ่ก... มันวิเศษมาก ข้าอยากจะอยู่กับเขาแบบนี้ตลอดไป แต่ร่างกายข้าไม่ไหวแล้ว... โชคดีที่ข้าปิดกล้องวงจรปิดในห้องนี้ไว้ มิเช่นนั้นพวกนั้นคงได้เห็นพวกเราทำเรื่องแบบนี้กันแน่' [ท่านได้รับ 100 เอสเซนส์อิสตรี จากหงเยา] หลังจากเติมเต็มมดลูกของหงเยาจนล้นปรี่อีกครั้ง จางเฟยก็ถอนแก่นกายออก ชำระล้างด้วยน้ำสะอาด แล้วจัดการสวมกางเกงให้เรียบร้อย "จำไว้ให้ดี ตอนนี้เจ้าคือข้ารับใช้ของข้า หากเจ้ากล้าเปิดเผยตัวตนของข้าให้คนอื่นรู้ เจ้าจะต้องเสียใจ" หลังจากทิ้งท้ายไว้ จางเฟยก็เดินออกจากห้องไปและกลับไปยังโรงงานทันที "เฮ้อ... ข้าควรจะไปบอกหมิงเอ๋อร์ว่าอย่าไปหาเรื่องจางเฟยอีก" หงเยาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเริ่มสวมใส่เสื้อผ้าและจัดแต่งร่างกายให้ดูเรียบร้อยดังเดิม - โปรดติดตามตอนต่อไป -