บทที่ 966: บททดสอบแห่งเต๋า แม้เปลือกตาจะปิดสนิท ทว่าจางเสี่ยวหลงกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงรอบกายอย่างแจ่มชัด เขาเสมือนถูกโอบล้อมด้วยความว่างเปล่าและความเงียบงันอันไร้ก้นบ่อ ส่งผลให้ทั้งจิตใจ ดวงใจ และจิตวิญญาณดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความสงบนิ่งอย่างถึงขีดสุด มู่หลิงซึ่งเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ไกลออกไป ยังคงจ้องมองจางเสี่ยวหลงด้วยสายตาเคร่งขรึม ‘ในที่สุดเจ้าหนูนี่ก็เริ่มเสียที! หวังว่าเจ้าจะใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่านะเจ้าเด็กน้อย’ มู่หลิงหันศีรษะไปตามเสียงฝีเท้าที่แว่วมา ก่อนจะเห็นเทียนไป่เทียนและเทียนไป่ซิงเดินตรงเข้ามา ‘หึ! พวกนี้ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งสัปดาห์กว่าจะผ่านบททดสอบความจงรักภักดีและความเที่ยงธรรม สภาพเช่นนี้ไม่มีทางที่พวกเขาจะเข้าถึงแก่นแท้แห่งเต๋าได้หรอก’ เทียนไป่เทียนและเทียนไป่ซิงเมินเฉยต่อสายตาของมู่หลิง ทั้งคู่หยุดยืนห่างออกไปพลางถลึงตาจ้องมองจางเสี่ยวหลงที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศด้วยท่วงท่าอันสงบ “พี่ใหญ่ ดูเหมือนเขากำลังเริ่มบททดสอบสุดท้ายแล้ว” เทียนไป่ซิงกระซิบเสียงแผ่ว เทียนไป่เทียนพยักหน้าเข้าใจ พลางชำเลืองมองมู่หลิงด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “เจ้าคิดอย่างไรหากเราลอบโจมตีเจ้าเด็กนั่นในตอนที่มันกำลังเริ่มบททดสอบ?” “ท่านเอาจริงหรือ?” เทียนไป่ซิงขมวดคิ้วมุ่น “หากเราทำเช่นนั้น ผู้คนในพิภพนี้ย่อมขับไล่เรา และความเพียรพยายามตลอดสองปีที่ผ่านมาจะสูญเปล่า อีกอย่าง ท่านอย่าลืมว่าพื้นที่ทดสอบทั้งหมดมีข่ายมนตร์ป้องกันที่แข็งแกร่ง มู่หลิงย่อมขัดขวางเราได้ทันท่วงที” เทียนไป่เทียนลอบถอนหายใจหนักหน่วงก่อนจะพยักหน้า “ช่างเถอะ รอให้จบการทดสอบสุดท้ายก่อน ถึงตอนนั้นก็ไม่มีใครขวางมือขวางเท้าเราได้อีกแล้ว” *ครืน... ครืน...* ทันใดนั้น ท้องนภาเหนือปริมณฑลพลันส่งเสียงกัมปนาท เสาแสงพุ่งทะยานลงมาจากสรวงสวรรค์ โอบล้อมร่างของจางเสี่ยวหลงเอาไว้ภายใน **"เต๋าคือสิ่งใด?"** คำถามนั้นดังก้องขึ้นภายในจิตสำนึกของจางเสี่ยวหลงเพียงผู้เดียว ‘เต๋าคือวิถี! มันไม่อาจนิยามได้ด้วยถ้อยคำหรือมโนทัศน์ เพราะมันอยู่เหนือสรรพสิ่ง! มันคือจุดกำเนิดของทุกชีวิตและเป็นระเบียบตามธรรมชาติของการมีอยู่! มันคือกฎพื้นฐานแห่งจักรวาลและเป็นหนทางแห่งการบำเพ็ญ... มันคือสัจธรรมที่ปกครองมหาจักรวาลนี้!’ **"สิ่งใดในจักรวาลนี้ที่เป็นรูปลักษณ์แห่งเต๋า?"** ‘ทุกสรรพสิ่ง! ทั้งความเป็น ความตาย แผ่นฟ้า ผืนดิน กาลเวลา ธาตุทั้งหลาย อารมณ์ หัวใจ หรือแม้แต่ดาบ... ทุกสิ่งล้วนมีเต๋าสถิตอยู่!’ **"เหตุใดจึงต้องแสวงหาเต๋า?"** ‘เต๋านำมาซึ่งความตื่นรู้ ความหยั่งรู้ และพลังอำนาจ ผู้บำเพ็ญแสวงหาเต๋าเพื่อทำความเข้าใจและเชี่ยวชาญในวิถี เพื่อบรรลุการหลุดพ้นและก้าวสู่ความเป็นอมตะ’ **"จะเข้าถึงเต๋าได้อย่างไร?"** ‘จงเข้าฌานเพื่อหยั่งถึงเต๋าของตน! ความตื่นรู้อาจมาจากธรรมชาติ ประสบการณ์ชีวิต หรือความหยั่งรู้ในสมรภูมิ! ประสบการณ์เฉียดตาย ความโศกเศร้า หรือการทลายกำแพงทางอารมณ์ ล้วนเป็นประกายไฟที่จุดให้เกิดความเข้าใจในเต๋า!’ **"จะครอบครองเต๋าได้อย่างไร?"** จางเสี่ยวหลงนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะให้คำตอบ ‘ผู้บำเพ็ญจำเป็นต้องมี "จิตแห่งเต๋า" เพื่อครอบครองวิถี มันคือความกระจ่างใสทางจิตใจและความมุ่งมั่นต่อวิถีของตน! หากจิตแห่งเต๋าสั่นคลอนหรือไม่บริสุทธิ์ เจ้าจะประสบความล้มเหลว หรือแม้กระทั่งเผชิญกับสภาวะธาตุไฟเข้าแทรกจนถึงแก่ความตาย!’ **"จิตแห่งเต๋าคือสิ่งใด?"** ‘จิตแห่งเต๋าคือแกนกลางแห่งเจตจำนงของผู้บำเพ็ญ คือศรัทธาในวิถีหนึ่งเดียว คือความมั่นคงของหัวใจที่ปราศจากความลังเล ความกลัว และความเสียใจ’ **"จะบรรลุจิตแห่งเต๋าได้อย่างไร?"** ‘จิตแห่งเต๋าบรรลุได้ผ่านการหล่อหลอมจากหลายสิ่ง’ **"สิ่งใดที่ยากที่สุดในการบรรลุจิตแห่งเต๋า?"** ‘การเอาชนะมารในใจ ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกผิด ความกลัว ความเสียใจ ความปรารถนา หรือความอ่อนแอ เราต้องเผชิญหน้าและก้าวข้ามพวกมันเพื่อสร้างความมั่งคงให้แก่หัวใจ เมื่อนั้นจึงจะบรรลุจิตแห่งเต๋าที่แท้จริง’ **"สิ่งใดที่ทำลายจิตแห่งเต๋าได้?"** ‘อารมณ์ที่สุดโต่งอย่างความลุ่มหลง ความเคียดแค้น หรือการยึดติดในบางสิ่งมากเกินไป สิ่งเหล่านี้จะกัดกินจิตแห่งเต๋า และทำลายมันลงในที่สุด’ **"จะตีเหล็กจิตแห่งเต๋าเพื่อบรรลุเต๋าได้อย่างไร?"** ‘ประดุจการตีศาสตรา จิตแห่งเต๋าสามารถขัดเกลาได้ผ่านประสบการณ์ ความเจ็บปวด การสูญเสีย ความอ้างว้าง การถูกทรยศ ความโดดเดี่ยว ความหวาดกลัว และอีกนานัปการ’ **"เต๋าของเจ้าคือสิ่งใด?"** ‘ข้าคือวิถี! ข้าคือเต๋า!’ สิ้นคำประกาศของจางเสี่ยวหลง ภาพมายามากมายพลันพุ่งเข้าสู่จิตใจ เขาขมวดคิ้วชั่วครู่ ทว่าความสามารถในการสลายมายาของเขาทำงานทันทีจนภาพเหล่านั้นมลายหายไป เมื่อมายาจางหาย สิ่งที่จางเสี่ยวหลงปรารถนาพุ่งเข้ามาล่อลวงจิตใจ ทว่าเขารู้ซึ้งดีว่านี่คือบททดสอบความแน่วแน่ เขาจึงวางเฉยไม่หวั่นไหว ลำดับต่อมา สตรีเปลือยกายปรากฏกายขึ้นโอบล้อม มีทั้งสตรีที่เขาโหยหา รวมถึงเฟิ่งเหยา พวกนางรุมล้อมเอาอกเอาใจ สวมกอดและจุมพิตเขา ทว่ามารยาเช่นนี้ใช้ไม่ได้ผลกับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขามียอดสตรีโฉมงามล่มเมืองอยู่เคียงข้างมากมายอยู่แล้ว ไม่กี่นาทีต่อมา เหล่าสตรีก็เลือนหาย ท้องนภาเบื้องบนพลันมืดมิดลงอย่างรวดเร็ว จางเสี่ยวหลงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากฟากฟ้า แต่เขาหาได้หวาดกลัวไม่ เพราะมันยังคงอ่อนด้อยกว่าแรงกดดันที่เขาเคยเผชิญตอนทะลวงสู่ขอบเขตเจ็ดเทวะ มู่หลิง เทียนไป่เทียน และเทียนไป่ซิง ถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นหอกสายฟ้าสีทองขนาดยักษ์พุ่งดิ่งลงมาจากสรวงสวรรค์ ‘เจ้าเด็กนี่ขอเพียงผ่านทัณฑ์สายฟ้านี้ไปได้ ก็จะสำเร็จบททดสอบแห่งเต๋า’ มู่หลิงพึมพำในใจด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ‘ฮ่าๆๆ!’ เทียนไป่เทียนหัวเราะลั่นในใจอย่างลำพอง ‘ฆ่ามันให้ข้าที! ข้าจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงลงมือเอง จากนั้นข้าจะสกัดสายเลือดมันมาวิวัฒนาการเป็นสิบหาง!’ ผิดกับพี่ชาย เทียนไป่ซิงกลับเชื่อมั่นว่าจางเสี่ยวหลงจะทำสำเร็จ โดยเฉพาะหลังจากที่ได้เห็นทัณฑ์สายฟ้าที่เขาเผชิญในด่านทดสอบกรรม ‘ข้าจะผ่านบททดสอบนี้ไปได้หรือไม่นะ?’ *ครืน... ครืน...* *ฟิ้ว!* หอกสายฟ้า