Chapter 287: จัดการเขาให้เรียบร้อย เกรย์ยังคงปลอมตัวในขณะที่พวกเขาออกจากเมือง ทหารยามที่หน้าประตูมีจำนวนมากกว่าตอนที่พวกเขาเข้ามาเสียอีก พวกเขาตรวจตราทุกคนที่เข้าหรือออกจากเมืองอย่างเข้มงวด วอยด์ออกไปรอด้านนอกเมืองก่อนที่เกรย์จะออกมาแล้ว แต่มันก็ปรากฏตัวข้างๆ เขาหลังจากที่เดินห่างออกมาจากตัวเมืองได้เกือบหนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น "ผมคึกสุดๆ! ต้องไปจัดการใครที่ไหน?" วอยด์ถามทันทีที่ปรากฏตัว "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เราต้องไปถึงที่นั่นก่อน" เกรย์ตอบ เขาตั้งใจจะใช้เส้นทางเดิมที่เคยใช้ตอนออกจากป่า ทันทีที่เข้าไปข้างใน เขาจะส่งวอยด์ออกไปลากตัวผู้คุมสักคนมา เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของวอยด์ เขาก็เริ่มรู้สึกสงสารผู้คุมดวงซวยที่จะตกเป็นเป้าหมายรายต่อไปเสียแล้ว หลังจากมาถึงป่า เกรย์ก็ตระหนักว่าจำนวนของผู้คุมนั้นเพิ่มมากขึ้น "คงเป็นเพราะพวกเขาพบว่าฉันออกจากหุบเขาแล้วสินะ เหอะ! พวกน่ารำคาญเอ๊ย" เขาแค่นเสียงเย็นชา เขาถูกไล่ล่าแทบจะตลอดเวลาที่อยู่ในดินแดนทดสอบ พอออกมาจากที่นั่นได้ก็ถูกโจมตีจนวอยด์ได้รับบาดเจ็บ นี่ผ่านมายังไม่ถึงสองสัปดาห์หลังจากออกมาเลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับต้องกลับไปซ่อนตัวอีกครั้ง มันเริ่มทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเต็มทน! เขาส่งวอยด์ไปลาดตระเวนพื้นที่ข้างหน้าเหมือนกับตอนที่ต้องการจะออกจากที่นี่ หลังจากวอยด์กลับมา เขาก็สามารถนำทางผ่านป่าไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่ถูกจับได้ โดยไม่ปล่อยให้เสียเวลา เขารีบเข้าไปในหุบเขาทันที ก่อนจะส่งวอยด์ออกไปลักพาตัวผู้คุมมา เขาไม่ลืมกำชับให้จัดการให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ตัว สองชั่วโมงต่อมา ภายในหุบเขาของคริส ซ่า! ก้อนน้ำสาดเข้าที่ใบหน้าของชายคนหนึ่งที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ดิน เขามีรอยเล็บข่วนบนใบหน้า แม้จะดูเล็กน้อยแต่มันก็เห็นได้อย่างชัดเจน ดวงตาของเขาบวมเป่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดวิ่นในหลายจุด จากสภาพที่เห็นก็พอจะเดาได้เลยว่าเขาคงผ่านความลำบากมาไม่น้อย เมื่อถูกสาดน้ำใส่หน้า เขาก็ลืมตาขึ้น แต่ทุกอย่างกลับดูพร่ามัว เมื่อเห็นทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นเคย เขาก็รีบกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ยังมองเห็นไม่ชัดเจน เขาพยายามจะยืนขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ และในตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าตัวเองถูกมัดไว้ด้วยเชือก เขาพยายามรีบใช้พลังธาตุของตัวเอง แต่สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเมื่อพบว่าเขาใช้มันไม่ได้ "คิดว่าเขาจะมองเห็นพวกเราไหม?" วอยด์ถามเมื่อเห็นผู้คุมที่กำลังตื่นตระหนก พวกเขายืนอยู่ตรงหน้าผู้คุมคนนั้น แต่เจ้าตัวกลับยังไม่สังเกตเห็นพวกเขาด้วยซ้ำ "ดูจากสภาพของเขาแล้ว ฉันแปลกใจนะที่เขายังมีชีวิตอยู่" เกรย์เยาะเย้ย "ขอโทษที ผมเพลินไปหน่อย" วอยด์เอ่ยขอโทษ เกรย์มองมันอย่างพูดไม่ออก ตอนที่วอยด์พาชายคนนี้มาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขายังแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ชายคนนี้จะยังมีชีวิตอยู่ "นายเรียกสภาพแบบนั้นว่าเพลินเรอะ? ดูเขาสิ นายคิดว่าเขาจะมองเห็นพวกเราชัดหรือไง?" เกรย์ชี้ไปที่ชายคนนั้นซึ่งดูเหมือนจะลำบากในการมองสิ่งรอบข้าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมองเห็นเกรย์และวอยด์เลย วอยด์มองชายคนนั้นก่อนจะส่ายหัว แม้แต่มันเองก็ไม่คิดว่าชายคนนี้จะมองเห็นพวกเขา "นี่ ได้ยินฉันไหม?" เกรย์ดีดนิ้วต่อหน้าชายคนนั้นเพื่อเรียกความสนใจ ผู้คุมมองไปข้างหน้า แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่เขาก็สามารถระบุตำแหน่งที่มาของเสียงได้อย่างง่ายดาย "ใครน่ะ? กล้าดียังไงถึงมาลักพาตัวฉัน!" ผู้คุมตะโกนออกมาอย่างเย่อหยิ่ง ทำเอาเกรย์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ "นี่เราเป็นคนถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ หรือว่ามันกันแน่?" เกรย์ที่กำลังงุนงงถามวอยด์ซึ่งอยู่บนไหล่ของเขา วอยด์ไม่มีคำตอบให้ มันยักไหล่ทั้งสองข้างราวกับจะบอกว่า 'ไม่รู้สิ' เกรย์มองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาอยู่กันตามลำพังก่อนจะส่งก้อนน้ำอีกลูกใส่ผู้คุม เขาคิดว่าผู้คุมคนนี้ยังไม่ตื่นเต็มที่ คงจะแค่กึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ "แกเป็นบ้าหรือไง?! ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้หรือไง? ฉันเป็นผู้คุมของสถาบันลูนาร์ ถ้าแกยังไม่อยากตาย ก็ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้!" ผู้คุมยังคงตะโกนด่าทอต่อไป "บัดซบ! วอยด์ นายไปเอาคนโรคจิตแบบนี้มาจากไหน?" เกรย์สบถออกมาด้วยความหงุดหงิด "ผมไม่รู้ว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้นี่นา เขาก็ไม่ได้แปะป้ายไว้บนหัวสักหน่อยว่า 'ฉันเป็นคนโรคจิต'" วอยด์ตอบอย่างหงอยๆ "ช่างเถอะ ในเมื่อเขาเป็นแบบนี้เพราะฝีมือการซ้อมของนาย งั้นก็จัดการซ่อมเขาให้เข้าที่เข้าทางซะ" เกรย์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่คริสวางไว้นอกบ้าน ในเมื่อผู้คุมคนนี้ทำตัวโง่เง่า เขาก็จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของวอยด์ และด้วยนิสัยของวอยด์ หากมันไม่เผลอฆ่าเขาตายเสียก่อนก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ไม่กี่นาทีต่อมา หุบเขาก็เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คุมผู้ไร้ทางสู้ ตอนแรกเขายังคงออกคำสั่ง แต่ไม่นานก็เริ่มด่าทอพวกเขา และไม่กี่นาทีให้หลัง เขาก็เริ่มร้องขอชีวิต วอยด์ยังคงกระหน่ำซ้อมเขาต่อไป และในเวลาไม่นาน นอกจากเสียงสะอื้นของผู้คุมแล้ว เกรย์ก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีกเลย "พอได้แล้ว ฉันว่าเขาพร้อมจะคุยแล้วล่ะ" เกรย์กล่าวพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ของคริส ผู้คุมที่กำลังร้องไห้ยังคงสะอึกสะอื้นแม้ว่าวอยด์จะหยุดซ้อมเขาแล้วก็ตาม ดวงตาที่บวมเป่งก่อนหน้านี้ตอนนี้ขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า จนไม่มีทางที่เขาจะมองเห็นอะไรได้อีกต่อไป "นี่ ได้ยินฉันไหม?" เกรย์ทำเหมือนเดิมอีกครั้ง และคราวนี้ผู้คุมก็พยักหน้าตอบรับ "ดี งั้นฉันมีคำถามจะถามนาย คิดว่านายคงพอจะพูดได้นะ?" เกรย์ถาม "ช...ะ...ใช่" 'ช้าไปหน่อย แต่ก็พอใช้ได้' เกรย์คิด เขาเนรมิตเก้าอี้ดินขึ้นมาใกล้ๆ กับผู้คุมแล้วเริ่มสอบสวนเขา ก่อนอื่นเขาถามว่าคนผู้นี้เข้ามาเป็นผู้คุมสถาบันตั้งแต่เมื่อไหร่ และก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ผู้คุมคนนี้เป็นหนึ่งในกลุ่มคนใหม่ที่ถูกส่งเข้ามา หลังจากถามข้อมูลพื้นฐานเล็กน้อย เขาก็ถามคำถามสำคัญที่ค้างคาใจเขามาตลอด "ทำไมอาจารย์ใหญ่คนใหม่ถึงต้องตามล่าตัวฉัน?"